Kaan Özaydın'ın Blogu

"Sorry We're Closed"

2011-01-27T01:42:00.007+02:00

Uzun zamandır kendimde bloga post girecek şevki bulamıyorum. Sanırım hevesimi kaybettim. Blogda, ne yazardım, izlediğim filmleri, futbol maçlarını, amerikan futbolunu, basketbolu, oynadığım oyunları, sevdiğim mekanları hatta içtiğim sigarayı bile yazdığım oldu, ama artık olmuyor. Hayatımda değişen fazla bir şey yok hala bol bol film izliyorum, aynı şeyleri yapıyorum ama yazasım gelmiyor. Orlando Magic dev takaslara imza atıyor hatta Green Bay Packers, Super Bowl'a çıkıyor ama tık yok. Böyle blogu da sessiz sedasız bırakmak istemem o yüzden klasik "Kapatıyoruz!" tarzı bir post atayım dedim. Güzel de arşiv oldu, geçen eski bir sinema postuna baktım da zamanla kendimi geliştirmişim, yani zaman zaman kötü yazılar da yazmışım ama olsun, sağ taraftaki en beğendiğim yazılardan başlıcalarını koymuştum zamanında, bakın derim..

Fazla da uzatmadan her blogla ilgili postta olduğu gibi fotoğrafa geleyim. Genelde bloglar kapanınca kilit vurulmuş bir kapı fotoğrafı falan konur ya ben öyle yapmayayım, blogdaki çizgimden sapmayayım dedim. Belki bir gün tekrar dönerim bloga diye de açık kapı bırakayım hatta, kendinize iyi bakın..

Yeni yılınız kutlu olsun: 2011

2010-12-30T21:34:00.003+02:00

Yeni yıl postunu 29'unda 30'unda falan atmak adettendir, 31'inde atınca yılbaşını bilgisayar başında geçiriyor izlenimi veriyor, hoş olmuyor. Yeni yıla kafa rahat bir biçimde, güzel girmek lazım.. Herkese iyi yıllar dilerim. Nice yıllara.. (Bu laf doğumgünlerinde mi söylenir, yeni yıl kutlamalarında hiç bir zaman çözemedim..)

Yukarıya yeni yeni yılla alakalı bir fotoğraf koydum. Yeni yılın ilk ayında bloga geri dönüş yaparım artık, bayaadır ayrı kalmışız.. Aralık ayının ilk, 2010'un son postu..

Timeout #7

2010-11-09T16:54:00.000+02:00

Bir süredir blogu istediğim gibi güncelleyemiyorum. Zamansızlık bir tarafa, zamanım olduğunda da yazamıyorum dolayısıyla istediğim yazıları bir türlü bloga koyamıyorum. Blogdaki en büyük zevkim olan sinema yazılarını da uzun süredir yazamaz oldum. Sonuçta belli kalitede yazıları bloga koyamadıkça zorlamanın anlamı yok. Yazma şevkimi tekrar kazanana kadar bloga bir ara vermeye karar verdim. Yazı yazmaya üşenir halimden kurtulana kadar ara devam eder herhalde. Kendinize iyi bakın..

Allen Iverson vs. Alex de Souza

2010-11-08T19:14:00.006+02:00

Açılsın sözlüklerde, forumlarda "Iverson vs. Alex" başlıkları, gelsin "Iverson, Alex'in koşanı" açıklamaları. Iverson bugün Türkiye'ye geldi, ekşi'de ilgili başlıklarda, yani Alex-Iverson muhabbeti başlıklarından gözüme takılan iki entry'yi de paylaşayım bari..:

"alex'e sormuşlar "seni allen'la karşılaştırıyorlar ne diyorsun", alex demiş ki "hangi allen, ray allen mı?". uuuuuu iverson bunu duymasın."

(yirmilik dis, 25.10.2010 11:17)

"ikisinin de avrupa kariyeri yoktur. amerika kıta sahanlığında biri kuzeyde iş yaptı diğer güneyde.

peşin edit: parma geyiğiyle gelmeyin alex'i abim gibi severim aq." (hazalodos, 08.11.2010 18:16 ~ 18:17)

Yukarıda ismi zikredilen Ray Allen'ı da Allen Iverson'ı da bazen sima olarak benzettiğim oluyordu, hep. Cidden söylüyorum bak. Şöyle Alex'le Iverson falan yan yana gelip fotoğraf falan çektirsin, hatta bende olayım fotoğrafta. Bir de Roberto Carlos'u da alalım aramıza falan diyorum..

PS: Blogda ara devam ediyor ama arada sıra da gelip böyle küçük notlar falan düşebilirim diye düşünüyorum. Ara bittiği zaman söylerim ben size..

Beşiktaş Cola Turka: Allen Iverson'ın yeni takımı

2010-10-29T23:24:00.005+03:00

Yukarıdaki fotoğrafı ilk gördüğümde photoshop olduğunu düşündüm. Türkiye muhabbetleri başlamadan önce LeBron James sonrası Cleveland Cavaliers'a gitmesi geçiyordu içimde. Halen bana göre yedek kalıp sadece veteranlık görevini üstlenmeyi kabul etse NBA'deki 30 takımın 30'unda da kadroda olacak bir isim Allen Iverson. NBA'in eski yüzü Allen Iverson'ın NBA'den ayrılışı NBA takımlarının ayıbıdır..

Öte yandan bizim açımızdan bakacak olursak spor tarihinin en büyük transferlerden biri Türk spor tarihinin de en önemli transferi gerçekleştirilmiş oldu. Sanki Iverson'ı kimse bilmiyor gibi buradan Iverson'ı anlatmaya çalışmayacağım. NBA tarihinin en önemli 10-15 oyuncusundan biri artık bir NBA takımında değil Beşiktaş Cola Turka'nın formasını giyecek. Teknik açıdan değerlendirmeye gerek bile duymuyorum. "Yeter Yıldırım Demirören Yeter" tezahuratlarına maruz kalan Yıldırım Demirören, Türk spor tarihinin en büyük transferini gerçekleştirdi. Türk basketbolunun değil Türkiye'nin en sağlam reklamlarından biri oldu Allen Iverson'ın Beşiktaş ile anlaşması. NBA'de gittiği her takımda salonları tıklım tıklım dolduracak adam artık Akatları, Sinan Erdem'i, Abdi İpekçi'yi falan dolduracak..

Lise 1'e kadar FMV Işıkspor'da basketbol oynarken sağ ayak bileğimde bağlar bir kez kopma noktasına gelmişti, dört-beş ay sonrada kopunca kulüp altyapılarındaki basketbol kariyerim sonlandı. Işıkspor'dan öncede Beşiktaş'ın altyapısında oynuyordum, beşinci ve altı sınıftayken. Altımda genelde uzun bir Iverson şortu olurdu, o zamanki antrenörüm Fırat abi koluma Iverson'ın long sleeve'inden takıp maça çıktığımda sürekli kızardı.. Şuan Beşiktaş'ın altyapısında oynayıp arada Iverson'ı görmek vardı, vay aq!

Arşivden Allen Iverson ile ilgili postlar:

12 Ekim 2010: Allen Iverson Beşiktaş'ta! (mı?)
27 Nisan 2010: Bir bowling salonunda yankılanan 'n' word
06 Aralık 2009: Old good days
04 Aralık 2009: Allen Iverson, salya sümük
03 Aralık 2009: Hem basketbola hem Sixers'a geri döndü
17 Kasım 2009: Kombineler elde patladı
13 Eylül 2009: Rather retire than come off the bench

"Vay, vay, vay, vay, vayy.."

2010-10-27T20:16:00.004+03:00

Fotoğraftaki garip adam Londra'nın belediye başkanı Boris Johnson. NFL'de bu hafta, San Francisco 49ers ile Denver Broncos arasında geçecek olan maç Londra'da oynanacak. Takımlar Londra'ya varmışlar bile hatta 49ers cheerleaderları Londra belediye başkanı Boris Johnson'ı ziyaret etmişler, sonra da yukarıdaki ilginç kare orataya çıkmış. Hani böyle de bakış olmaz ki kardeşim. Baktığı cheerleader kızımızın adı da Lauren Riccoboni. Meraklılar için linkedin sayfasını vereyim hemen.. Facebook'da ilkokul arkadaşları, Twitter'da ünlüler, Linkedin'de cheerleaderlar bulunur sonuçta di mi?

Olayla ilgili olarak Boris Johnson'ın abazanlığını geçtim, benim bildiğim İngiltere'de önemli bir organizasyon olduğunda İngiltere Kraliçesi II.Elizabeth ziyaret edilir. Noolmuş kraliçe cheerleaderları kabul etmemiş mi yoksa cheerleaderlar Boris Johson'dan gördükleri "ilgiyi" Kraliçe Elizabeth'ten göremezler diye mi belediye başkanını tercih etmişler anlamadım..

Kamera Arkası

2010-10-17T16:13:00.003+03:00

Kim bilebilirdi ki Star Wars serisinin en can alıcı sahnesinde Luke'ün altına bir sürü yatak serdiklerini.. Kamera arkası işte böyle filmlerin tüm büyüsünü yerle bir eden bir şey.. Filmde zamanının ötesinde teknoloji kullanmışlar falan ama başrol oyuncusu bir yerini incitmesin diye kullandıkları şey yatak yığınından ibaret.. Yine de her şeyey rağmen karede Darth Vader çok karizmatik bir abi olarak çıkmış..

Allen Iverson Beşiktaş'ta! (mı?)

2010-10-12T23:18:00.005+03:00

ANKARA, Turkey (AP)—The coach of Turkish basketball team Besiktas Cola Turka hopes to finalize negotiations with former NBA scoring champion Allen Iverson(notes) soon.

Burak Biyiktay says Tuesday the Istanbul club has offered a contract to Iverson’s manager for a one-year stint in Turkey.

Biyiktay says the former NBA MVP would bring a “new vision to the team.” He says “Iverson is a great trademark and would be the biggest name to come to Turkey.”

Gary Moore, Iverson’s personal manager, has said there is strong interest from both sides to work out a deal that would send the 11-time All-Star overseas.

Iverson is 17th on the NBA’s career scoring list with 24,368 points over a 14-year career.

Yukarıdaki haber Yahoo! Sports'dan. Bugün Allen Iverson'ın ESPN olsun Yahoo olsun Bleacherreport olsun Sports Illustrated olsun tüm Amerikan spor basınında geniş yer buldu. Hem de öyle kıyıda köşede değil direk önemli headline'ların olduğu bölümde. Bizim basın yazdığında pek ihtimal vermemiştim, sahi, geçen sene Fenerbahçe yöneticileri ilgilendiklerini ama Philadelphia 76ers araya girince transferin yattığı açıklamışlardı, gülüp geçmiştim. Bu sefer yabancı basında her ne kadar Ankara, AP kaynaklı olsa da haber geçince insan ciddiye alıyor. Ortada Iverson'ın menajerinin de açıklamaları var..

Iverson'ın senelik 1.5, 2 milyon dolar alacağı yazılıyor bu paraya neden Avrupa'da, neden Türkiye'de oynasın diye düşünüyor insan. Ben hala pek inanmıyorum -Cleveland Cavaliers'a gider diye bekliyorum o da ayrı bir yazı konusu- daha doğrusu inanamıyorum Iverson'ın gelip Beşiktaş Cola Turka'da oynayacağına. Iverson ulan nasıl inanayım! Ama eğer Iverson, Beşiktaş'a gelirse bu sezonki Quaresma, Guti transferlerini gölgede bırakır. Bu topraklar futbol fenomeni Roberto Carlos sonrası basketbol efsanesi Allen Iverson'ı görür. Eğer Iverson gelip bir sezon ya da üç-beş maç Beşiktaş forması giyerse basketbol kültürü olmayan ülkemizin süper reklamı olur falan filan..

Blogda "Allen Iverson" diye yazarsanız Iverson ile ilgili birçok yazımı bulabilirsiniz. Yine uzun uzun yazmank istemiyorum. Gelirse parası neyse verir her maçına giderim. NBA'in yüzü, en sevdiğim basketbolcu Beşiktaş'ta, Türkiye'de oynayacak. Hayali bile güzel..

PS: Fotoğraf el emeği, göz nuru photoshop eserim. Kaynak belirtmeden, izin almadan kullanmayın falan demeyeceğim, istediğiniz gibi kullanın, zaten watermark koydum hahahahaa..

Tuesday Night Cheerleader #3

2010-10-12T22:34:00.003+03:00

Bu haftaki konuğumuz böyle topluca Washington Redskins cheerleader'ları. Sol baştan ilk dördü zaten seri tek başlarına seriye konuk olmayı hakkediyor. Göğüs kanseri bilinçlendirme haftaları çerçevesinde ellerine pembe ponponları almışlar, bacakların biri orda biri burda, uyum sıfır ama olsun, canları sağolsun..

Tuesday Night Cheerleader #2
Tuesday Night Cheerleader #1

"Hayat bir paket çikolata gibidir.."

2010-10-09T18:38:00.004+03:00

Bir önceki postla aslında gelmek istediğim nokta "Sad Keanu" muhabbetiydi. Keanu Reeves, bir bankta yanlız başına birşeyler atıştırırken kameralara yakalanmış. Birde Guiza sakalı olunca çok sağlam alay konusu olmuş durumda. Her komik photoshop çalışmasında bir Sad Keanu'ya rastlamak mümkün. Hani adam koskoca Neo yine de alay konusu oluyor. Yukarıdaki çalışma en sevdiğim. Böylece aşağıdaki iki postu da birleştirip, konuyu kapatalım, önümüze bakalım..

Başlık, Forrest Gump'tan: "Mama always said life was like a box a chocolates, never know what you're gonna get."

"Beyler aşağıya bakmıyoruz.."

2010-10-09T00:34:00.004+03:00

Şu Empire State'in inşaatıyla ilgili fotoğraflara hastayım. Yok işcilerin oturduğu sigara içtiği bir kare, yok işcilerin yatıp uyuduğu bir fotoğraf, başka birinde akrobatlar maymunluk yapıyor, bir diğerinde garsonlar var falan.. Google'da "Empire State Construction" yazınca harbi ilginç fotoğraflar çıkıyor. Tabii hepsine "ulan nasıl aşağıya düşmemişler" tepkisi veriyor insan. Hayır, yukarıdaki resimde, mesela diyorum, ortadaki abilerden birinin sigarası bitti kalkıp gitmek istiyor, kalk kalkabilirsen di mi..?

Neyse fotoğraftaki photoshop çalışmasını fark etmişsinizdir. Onunla ilgili ayrı bir paylaşım yapmak istiyorum, daha sonra..

The Curious Case of Forrest Gump

2010-10-08T01:27:00.003+03:00

Her başarılı yapıt çalıntı mıdır yoksa her başarılı yapıt, daha öncekinin kopyası mıdır bilemeyeceğim ama The Curious Case of Benjamin Button ile Forrest Gump'ın arasındaki benzerlik gerçekten ilginç. Buna tesadüf denip geçilebilir ama iki filmin senaristinin aynı kişi olması, filmin öyküsünün de yukarıda görüldüğü üzere "geriye doğru yaşlanma" ile "zeka geriliği"ni yer değiştirince bire bir olması Button hayranlarını üzer cinsten. Şahsen burada tüm suçu Eric Roth'a yüklemek mümkün. Forrest Gump'ın kitabını okudum, uzaya gitmeden tutun konuşan maymuna filmde olmayan bir sürü nokta mevcut. The Curious Case of Benjamin Button da bilindiği üzere F. Scott Fitzgerald'ın kısa bir öyküsü. Bunları filme uyarlayan kişi ise Eric Roth. Herhalde bir çok izleyicinin olduğu gibi Forrest Gump, Roth'un da aklında sağlam yer etmiş ki ortaya Benjamin Button'ın Forrest Gump'a benzeyen "tuhaf" bir hikayesi çıkmış..

The Curious Case of Benjamin Button'ın her zaman The Dark Knight, Avatar gibi gereğinden fazla değer gören filmler arasında görmüştüm. Her ne kadar genel anlamda The Dark Knight ve Avatar'dan iyi bulsam da hiçbir zaman David Fincher'ın filmografisine yakıştırdığım bir film olmamıştır. Bu videoya da rastladım iyi oldu..

Video linki: http://FunnyOrDie.com/m/21qd

NFL'de 4.Hafta'nın Modası: "Pembe"

2010-10-05T20:00:00.010+03:00

Bu hafta NFL oyuncuları, taraftarları vs. "Göğüs Kanseri Bilinçlendirme Haftası" çerçevesinde pembe giyindiler. Her sezon olduğu gibi bu sezonda çok renkli kareler ortaya çıktı. Aşağıdan ikinci fotoğrafta sacklenen Jay Cutler'ı da özellikle koydum. Göğüs Kanseri Bilinçlendirme Haftası'nda pembe hiçbir şey giymeyen Cutler, dokuz defa sacklendi ardından sakatlanarak maçı yarıda bıraktı. Karma diyorlar buna..

Fotoğraflar: NFL.com ve US Presswire

VICKADELPHIA

2010-10-05T19:32:00.005+03:00

Aslında bugün Salı, Tuesday Night Cheerleader serisi ile karşınızda olmalıydım ama bu haftaki kızlarda iş yok cidden o yüzde Pazar günü yoğunluktan yazamadığım Sunday Morning Quarterback serisine dair bir post gireyim. Aslında fotoğraf var QB'ler var ama işte günlerden Sunday değil..

Yukarıdaki fotoğraf Philadelphia Eagles taraftarının açtığı bir pankart. İki-üç sene önce köpek dövüşü muhabbetleri sayesinde Amerika genelinde "public enemey number one" ilan edilen Michael Vick bu sezon gösterdiği performans sonrasında Eagles taraftarıları sonrasında göklere çıkartılıyor, performansının karşılığında haklı bir destek görüyor tabii ki. Ancak Eagles taraftarı takımlarını bir defa Super Bowl'a beş defa NFC Finali'ne taşıyan, 11 yıllık eski oyun kurucusu Donovan McNabb'i iyice unutmuş durumda. McNabb'in arkasına teneke bağlanarak gönderilmesinin ardından Vick'in performansıyla Philadelphia'da McNabb'in esamesi okunmaz olmuştu, taa ki bu haftaya kadar..

Bu hafta McNabb yeni takımı Washington Redskins ile Philadelphia Eagles deplasmanına geldi. Şüphesiz haftanın en merakla beklenen maçıydı. Sonuç mu? McNabb'in 125 yard pas ve bir touchdown ile tamamladığı maçı Redskins 17 - 12 kazanırken, Vickadelphia'da pardon Philadelphia'da Michael Vick sakatlanarak maçı yarıda bıraktı. Donovan McNabb'den ise maç sonrası eski takımına sağlam bir gider geldi: "Hayatta herkes hata yapar. Onlarda geçen sene beni göndererek bir hata yaptılar."

Deneysel Kola Tecrübesi: Dr. Pepper

2010-10-03T15:24:00.005+03:00

Blog son zamanlarda iyice spor blogu halini aldı, bende çok ekstrem bir durum olmadıkça bir süre futbol yazmaya ara vereceğim, zaten Selçuk Şahin sezonu kapattığı için malzeme kalmadı da denebilir. Konuya dönelim, Dr. Pepper adlı kola markasını daha önce NFL maçlarının reklam aralarında vs. duymuştum bu yaz Amerika'dayken deneme fırsatı buldum. Süpermarketlerde Coca-Cola, Pepsi, Dr. Pepper gibi birçok markanın -Türkçe olarak kelime anlamı kola ya da içecek makinesi olsa gerek- venine machineleri genellikle yan yana konuşlandığı için seçim şansı fazla oluyordu. Genelde ben seçimi Pepsi'den yana kullansam da haydi dedim bir de Dr. Pepper'ı deneyelim. Ne de olsa televizyondaki reklamlarında koskoca Kiss oynuyor güzeldir diye düşündüm..

En iyi ihtimalle Pepsi'nin tadına yakın en kötü ihtimalle de Le' Cola tadında bir şey bekliyordum. Benim denediği Diet Dr. Pepper idi, aman diyeyim ağzınızdan uzak tutun. Böyle, sanki laboratuar deneyleri süren bir sıvıyı içmek gibi bir şey. Acayip şekerimsi adı kola olmasa kola denmesi güç bir şey. Bu denemem Orlando'da gerçekleşmişti. Daha sonra Washington DC ve Philadelphia'da sokakta bedavaya Dr. Pepper dağıtıldığını gördüm. İlk başlarda bedava diye aldım, vişnelisini, ona da kötünün iyisi diyebilirim, gerek yok ama zaten sonraları bedava olsa da almadım. Bedava Dr. Pepper, Pepsi'den güzel değil yani..

Tuesday Night Cheerleader #2

2010-09-28T23:18:00.005+03:00

Bu hafta NFL.com'daki kareler kötü, sadece maç fotoğraflarına değil cheerleader fotoğraflarına da yansımış bu durum. Eldekinin en iyisi bu, Jacksonville Jaguars'ın cheerleader'ı 25 yaşındaki Heather Bowling. Jaguar desenli bölümü ilginç olan kostümüyle Heather Bowling -soyada gel- Florida State College of Business'dan mezun University of North Florida'da MBA yapmış, bir yıldır Jacksonville Jaguars'da cheerleader'lık yapmakta, en sevdiği film Slumdog Millionaire, en sevdiği şarkı Welcome to the Jungle, en sevdiği dizi de Lost'muş. Bu da linkedin sayfası.. Böyle yani..

Bu kızımız CV'sinden anlaşıldığı üzere yetenekli bir iş kadını ve yentenekli bir cheerleader. Yani hem zeki hem atletik, bu özellikleriyle Jacksonville Jaguars'ın quarterback'i David Garrard'dan bir adım öndedir herhalde..

Tuesday Night Cheerleader #1

Sunday Morning Quarterback #2

2010-09-26T16:46:00.003+03:00

Pittsburgh Steelers'ın bu sene quarterback pozisyonu lanetli durumda. Önce ligin en önemli quarterback'lerinden dört maçlık cezası geldi. Ardından onun yerine ilk 11'de oynasın diye aldıkları Byron Leftwich off-season'da sakatlandı. Ligin ilk maçına ilk 11'de çıkan bir diğer quarterback Dennis Dixon da ligin ikinci maçında sakatlandı ve üç ila dört maç takımdaki yerini alamayacağı açıklandı. Bu hafta Pittsburgh Steelers, Tampa Bay Buccaneers karşısına çıkıyor. Daha sezonun üçüncü haftasında sahada takımın dördüncü quarterback'i yer alacak. Bu isim Charlie Batch..

1998 yılında lige adımı atan Batch, 2002 sezonuna kadar Detroit Lions forması giydi, 2002 sezonundan beri de Pittsburgh Steelers forması giyiyor. 35 yaşındaki Batch, Pittsburgh Steelers'da oynadığı 8 sezonda sadece dört defa ilk 11'de forma şansı buldu. Batch en son 2007 yılında ilk 11'de oynamıştı. Bu şartlar altında veteran yedeğin adını bilmemeniz normal. Aslında Shaquille O'neal'ın reality show'u "Shaq VS." ın ilk sezonun ilk bölümünü izlediyseniz Batch'i hatırlayabilirsiniz. O bölümde, Shaq, Ben Roethlisberger'a meydan okurken, Charlie Batch, Shaq'a mentörlük yapmıştı. Bende o zaman tanımıştım kendisini. Normalde bu seride karizmatik fotoğraflar olması gerekirken yukarıya sıradan bir fotoğraf koydum. Bakalım, 16 numaralı oyuncu bu hafta gösterdiği performansla karizmatik bir fotoğrafa sahip olabilecek mi?

Sunday Morning Quarterback #1

Chicago Bears'lı Dwyane Wade

2010-09-21T23:49:00.004+03:00

Jay Cutler sezona muhteşem başladı. İlk hafta Detroit Lions karşısında 372 yard pas, iki touchdown pası ve bir interception attı takımı, Chicago Bears karşılaşmayı kazandı. Bu hafta çok daha zor bir karşılaşmada 277 yard pas ve üç interception ile maçı tamamladı, Bears, Dallas Cowboys'u 27 - 20'u deplasmanda yenmeyi başardı. Bears bu sene Packers'ın en büyük rakibi olacak gibi gözüküyor ilk iki haftada Vikings'in ve Favre'ın rezil oyununu gördükten sonra.. Neyse konudan fazla uzaklaşmayalım..

Bears - Cowboys maçı, Cowboys Stadium'da oynandı, hani şu tepesinde dev ekran olan, geçen sezon NBA All-Star maçının oynandığı stad. Bu stad artık bir nevi NFL'in Madison Square Garden'ı oldu, doğal olarak her maç ünlüleri de ağırlıyor. Geçen haftada LeBron James oradaydı mesela. Bears - Cowboys maçı sonrası Miami Heat'in yıldızı Dwyane Jay Cutler'ı kutlamış kafasındaki Bears şapkasıyla. Her ne kadar Miami ile özdeşmiş bir karakter olsa da Wade, Chicago doğumlu. Bu yaz da Chicago'ya gitme ihtimalini güçlendiren önemli bir etkendi. Miami'nin yüzü Wade demek ki NFL'de Miami Dolphins'i değil memleketinin takımı, Chicago Bears'ı destekliyor hem de taa Dallas'lara gidecek kadar fanatik herhalde.. Valla Miami'li olsam Wade bozulurdum. Gerçi bozulmayabilirdim, adam gitmiş LeBron James'i, Chris Bosh'u takıma getirmiş..

Şehrin basketbol takımında NBA'in en büyük yıldızlarından iki tanesi daha dahil olunca popülaritesi iyice azalan Miami Dolphins'e de yazık. Takım ilerde kötü giderse kapatıp giderler herhalde dükkanı..

Tuesday Night Cheerleader #1

2010-09-21T23:27:00.004+03:00

Şu Aykut Kocaman yazılarından sonra blogu açtığınızda Aykut Kocaman'ın meymenetsiz suratıyla karşılaştığınızın farkındayım. Bunun önüne geçmek için Sunday Morning Quarterback gibi bir seri başlatıyorum ki gözünün gönlünüz açılsın. Güncel bir seri olacak, nfl.com her hafta fotoğraf galerisinde haftanın en iyi cheerleader fotoğrafları yayınlıyor, bundan böyle en iyinin en iyisini bloga taşıyacağım. Bu haftaki konuk Abigail Klein ve arkasındaki diğer ismini bilmediğim bir cheerleader. Zaten cheerleader'lardan bir tek Abigail Klein'in ismini biliyorum, zamanla bu seriyle daha fazlasını tanırız. Dallas Cowboys cheerleader'ları country girl kıyafetleriyle diğer cheerleader grupları arasından hemen sivriliyor. Cowboys cheerleader'larından da Abigail Klein her fotoğrafta sivriliyor zaten. Ne Tony Romo ne DeMarcus Ware ne de Miles Austin, Cowboys'un en büyük yıldızı Abigail Klein..

Nasıl koydu Aykut KOCAMAN? #3

2010-09-20T22:33:00.005+03:00

Sanırım bu blogun en uzun serisi olacak. Adam yine koydu çocuğu. Beşiktaş maçı öncesi bu postu atacağımı çok iyi biliyordum, bir yanım Fenerbahçe yenilsin de Aykut gitsin istiyordu diğer yanım "dur olm kombinen var maça gideceksin neden yenilsin" diyordu. Fenerbahçe çok gol kaçırdı ama iyi oynadığını söylemek güç. Aykut yine Alex'i çıkardı. Durum 0-0 ilk çıkan adam Alex, durum 1-0 yine ilk çıkan Alex. Yani şu takımda kenara gelecek ilk adam Alex midir? Papazincayiri'nda çok güzel özetlenmiş durum, Alex sahadayken atılan gol sayısı 9, yenilen gol sayısı 2. Alex yokken atılan gol sayısı 2, yenilen gol sayısı 6. Rakip takım ön libero çıkarıyor, forvet sokuyor çok büyük bir risk alıyor. Alex'in bir uzun pasıyla, bir ara pasıyla çıkılacak kontra ile gol atma ihtimalini hiç düşünmeden adam takımın en önemli hücum silahını çıkarıyor, ön libero Cristian'ı sokup maçı iyice kendi sahasında kabullendiğini ilan ederek, gelin de gol atın diyor adete..

9 maç olmuş galibiyet sayısı 2. Hala güvenenler var Aykut'a. Benim anlayamadığım şey bu adam hala farkına varmadı mı, Young Boys maçı 0-0 giderken Alex'i çıkarıp Selçuk'u soktu maç 1-0 kaybedildi, geçen hafta Kayserispor maçında maç 0-0 giderken Alex'i çıkardı maç bu sefer 2-0 kaybedildi. 0-0'ken Alex'i çıkarıp maçı mı kazanacağını sanıyor acaba? Maç sonrası bindiğim taksideki taksici abi durumu çok güzel özetli, malum herkes Aykut'un kafasındakileri çözmeye çalışıyor ya, "herhalde deneme yanılma yöntemi yapıyor, Alex'i bu maçta da çıkarırsam acaba yine aynı şey mi olur, diye düşünüyordur herhalde" dedi. Olabilir gerçekten. Hala bir Alex inadı tutturmuş gidiyor, takım rezilleri oynuyor. Alex'i seven taraftar da tribünde kahroluyor, sonuçlar zaten ortada..

Aykut Kocaman hala tirajik'te belirtildiği gibi Aykut Kocaman hala "ben performansa bakarım" diyor, sorarlar adama Cristian, Selçuk sezon başından beri ne performans gösterdi diye. "Alex ile problemim yok" diyor, antrenmanda Alex'in de olduğu "Brezilyalılar çetesi"ni yedek takıma koyuyor, yedek takım as kadroyu 4-0 yeniyor. Alex çıkınca her maç hüzünle sonlanıyor, ama olmuyor, olmuyor Aykut Kocaman akıllanmıyor. Daha öncede belirtmiştim Süper Lig'deki belkide en kötü teknik direktör kendisi. Takıma dokunmasa şuanda hem Fenerbahçe, Avrupa'da yoluna devam ediyor olurdu hem de ligde daha iyi konumda olurdu. Artık bir maç günü -hani kendini futbolcu olarak görüyor ya- sakatlansa falan da kenarda takımın içine etmeye çalışmasa da takım toparlansa diyorum. Futbol oynamış bir adamın, tribünde Ahmet'in Mehmet'in haftalardır gördüğünü göremeyecek zekaya sahip olmasına şaşıyorum.. Diyebilirsiniz ki, "Alex formunda değil, iki tane klasına yakışmayan gol kaçırdı" kaçırır tabii, herifi şamar oğlanına çevirdi Aykut, bir maç oynatmaz, diğer maç 75.dakkayı göremeden oyundan çıkarır, sonra gider basın karşısında adama gider yaparsanız, ne moral kalır ne başka bir şey..

Yazıyı bitirmeden bir de Stoch konusuna değinmek lazım. Trabzon maçında adamı yedek başlatmıştı maç sonrası "PAOK maçı var" falan demişti, iki tane derbi oldu biri Trabzon maçı diğeri Beşiktaş maçı, birinde oyuna sakatlık olunca girdi diğerinde hiç oynamadı. O zaman sorarlar adama Fenerbahçe, Chelsea'den Miroslav Stoch'u niye aldı, Manisa maçında oynatmak için mi!

Neyse fazla uzatmayayım zaten, bu seri büyük ihtimalle Aykut Kocaman istifa edene kadar devam edecek, o zamana kadar ben bu sözlerimi tekrarlamaya Aykut'ta Fenerbahçe'ye koymaya devam edecek.. Madem büyük adam, madem adam gibi adam çıksın "Alex'i sevmiyorum kompleksim var Alex'e karşı" desin. Sıkıldık artık.

11 Eylül 2010: Nasıl koydu Aykut KOCAMAN? #2
27 Ağustos 2010: Nasıl koydu Aykut KOCAMAN?

Sunday Morning Quarterback #1

2010-09-18T18:37:00.004+03:00

SI.com'da Peter King'in "Monday Morning Quarterback" köşesine itafen bende blogda bir seri başlatıyorum, "Sunday Morning Quarterback" diye. Bu seride anlamlı ya da görsel bakımdan zengin, Amerikan futbolu kareleri paylaşacağım altlarına da iki satır bir şeyler yazacağım, artık her pazar uğradığınızda Amerikan futboluna dair bir fotoğraf görmeniz mümkün..

Serinin ilk postunu McNabb'in yukarıdaki fotoğrafına ayırdım. Birkaç ay öncesine kadar Philadelphia Eagles'lı McNabb'i hiç sevmezdim taa ki bu yazı Washington DC'de geçirene kadar. Adam Washington Redskins'in yeni transferi tabii, her yerde otobüs durağında, metrosunda, billboard'unda onun fotoğrafı var. Bir de takımıyla ilk idmanına gözümün önüne çıkınca ayrı bir bağ oluştu aramızda. Redskins geçtiğimiz hafta sahasında ezeli rakibi Dallas Cowboys'u 13 - 7 yenerek sezona güzel başladı. McNabb de yeni takımıyla ilk maçına çıktı. İstatistikleri o kadar hiç iç açıcı olmasa da, ayak bileğindeki sakatlığını, ilk maçı olmasını, rakibin ezeli rakip olmasını, rakibin ligin en güçlü ekiplerinden Dallas Cowboys olmasını göz önüne aldığımız bu maçlık tolere edilebilir. Sezonun genelinde neler yapacağını merakla beklediğimiz Philadelphia Eagles'ın eski yıldızı Donovan McNabb, yukarıdaki resimde, maç öncesi altın-bordo renkli yeni takımının kaskını giyerek kariyerinde yeni bir başlangıç yapmak üzere..

GONUŞMA LAAYN

2010-09-14T22:00:00.005+03:00

Amerika - Türkiye maçını malesef zamanında izleyemedim, dolayısıyla final maçıyla ilgili bir post da atamadım. Beklediğim şekilde bir maç olmuş diyerekten şampiyonayı şöyle güzel bir fotoğraf karesiyle kapatayım. Radikal gazetesinde gördüm haberi, paylaşılmazsa olmaz nitelikte bir kare. Fotoğrafta yer alan üç ünlü isim var, Philadelphia 76ers'ın yıldızı -ki hala beklenen yıldız olamadı bence- Andre Iguodala önde, arkada ise soldan sağa, nobetçi golcü genç Semih, Recep İvedik Şahan Gökbakar ve Kenan Doğulu yer alıyor. Fotoğraf The Associated Press tarafından çekilmiş ve "Bir izleyici Andre Iguodala'ya bağırırken" tanımıyla yayınlanmış. Eee tanıyamamaları normal, hani Recep İvedik'in sakal falan yok ya ondan..

Şahan Gökbakar acaba Recep İvedik karakterine özgü yaratıcı cümleler mi kurdu bilemiyorum ama Kenan Doğulu ve birkaç izleyicinin gülümsemesinden anlaşılacağı üzere komik bir an olsa gerek. Birde Semih var tabii. Futbol Milli Takımının saha kenarından izlediği maçta, durmadan zıplayan, hoplayan Semih bu maçtada sağlam bir taraftar izlenimi vermiş resmen. Oynamadığı zamanlarda da Fenerbahçe yedek kulübesinde de böyle agresif görmek isteriz kendisini..

Bağırdıkları oyuncu Iguodala değil de Ron Artest falan olsaydı ortaya daha renkli kareler çıkabilirdi gerçi..

"12 Dev Adam Finaldeeeaaae.."

2010-09-12T00:04:00.003+03:00

Güzel bir basketbol maçı senaryosu yazacak olsak Türkiye - Sırbistan maçına benzer bir senaryo yazardık. Son topa kalan maçlar, maç boyunca skor açısından yakın giden maçları takımımın 20 sayı farkla rakiplerini ezdiği maçlara daima tercih ederim. Sporun zevki burada çıkıyor vesselam. 12 Dev Adam, son maçlarda rakiplerine 20 sayı civarlarında fark atarken üçüncü periyot bilemedin dördüncü periyotun ilk dakikalarında televizyonun başından kalkmama sebep oluyor. Bugünkü maçın son saniyeye kalması, hatta Kerem Tunçeri'nin 0.5 saniye kala attığı basket sonrası yapılan sevinç gösterilerinden sonra o 0.5 saniyenin de oynatılması çok iyi oldu, çok da güzel oldu. Basketbol oynadığım yıllarda, orta okullar arası Türkiye Şampiyona'sında çok sevdiğim bir koçumuzun lafı vardı, "son topun günahı olmaz" diye. Gerçi benim son topu çatala takmam sonrasında teselli amaçlı söylemişti ama olsun. Bugün de son topta maçı kaybedebilirdik ancak Dünya Şampiyonası'nda olduğumuzun farkına vardık en azından. Helal olsun iki takımın oyuncularına..

Yarın finalde rakip 16 senedir Dünya Şampiyonu olamayan Amerika var. Üstelik "takım" olmuş bir Amerika. Bizim milli takımda Amerika'yı yenmenin ne kadar zor olduğunun farkında. Amerika'nın olduğu turnuvalarda hedefi final olarak koymaktan doğal bir şey olamaz. 12 Dev Adam da bu hedefine ulaştı. Kimse Amerika'ya yenilseler neden yenildiniz demez. Umarım yarın erken kopan bir maç değil de son ana kadar çekişmeli bir maç izleriz ve basketbola doyarız. 12 Dev Adam da kendilerine yakışır bir şekilde kapatır turnuvayı, yense de yenilse de. Şimdiden bol şans millilere..

Tabii bir de eklemek gerek fena adammış, ilk defa izledim kendisini. 3'lük kaçırdıktan sonra Ömer Onan'a yapılan faulle birlikte, tüm takımla beraber bizde televizyon başında gol atmış gibi sevindik..

Bir ekleme daha yapayım, Murat Murathanoğlu'nu severseniz ya da sevmezsiniz ama bu adam basketbolun rengi, basketbolun Yılmaz Vural'ı. Keşke şu maçları milli duygularla kavrolmuş bir Murat Kosova ile anlatsaydı da iyice dört köşe olsaydık.. "Keeerem Tunçeri, Keeerem Tunçeri, Keeerem Tunçeri, Kazandık, Kazandık, Keeerem Tunçeri, Keeerem Tunçeri, Keeerem Tunçeri, Kazandıkkk, Kazandıkk.."

Nasıl koydu Aykut KOCAMAN? #2

2010-09-11T20:59:00.008+03:00

Süper Lig'de 18 takım var, şöyle bir bakıyorum da en kötü teknik direktör Fenerbahçe'nin başındadır. Takım sekiz maç yapmış sadece iki galibiyeti var. İkisi de seyircisiz oynanan maçlarda, biri Antalyaspor'a diğeri Manisa'ya karşı alınmış galibiyetler. Şampiyonlar Ligi'nde Young Boys'a elenilmiş, Avrupa Ligi'nde PAOK'a elenilmiş. Ligde durum rezalet. Bugün de Kayserispor'a karşı deplasmanda 2-0 yenildiler. Olabilir Kayserispor güçlü takım, maç kaybedilebilir ancak koskoca Fenerbahçe maçı gol pozisyonuna giremeden, 5 tane yalandan şut ile tamamlıyorsa bir sorun vardır. Yeni transfer, stoper Yobo'nun yerine Selçuk Şahin giriyorsa kimse anlatmasın Okan Alkan kazanılmış falan..

Aykut Kocaman'ın Alex nefretinden uzun uzun bahsetmeye gerek yok. Hala Alex'i çıkararak maçları çevirebileceğine inanıyor. Üstelik Alex'i çıkarınca sadece oynanan futbolun kalitesi düşmüyor, Fenerbahçe berabere giden maçları da kaybediyor. Cristian inadına hala devam ediyor. Haftaya Beşiktaş maçı var, ligin keyfi şimdiden kaçmış durumda. Uzun uzun yazmak istemiyorum daha önce yazmıştım çünkü. Geçen sezonki başarılı takımın içine etmiş durumda Aykut. Mümkünse tekme tokat gönderilmeli.. O inat ettikçe Fenerbahçe kaybetmeye devam edecek. Taraftarın kendisine karşı olan nefreti artacak, Fenerbahçe sadece bir sezonu heba etmeyecek, Alex'i de kaybedecek.. Gerçi, Aykut Kocaman çoktan kaybettirdi Fenerbahçe'ye Alex'i.. Gelecek mi, hiç parlak gözükmüyor, takımı şimdiden enkaz haline getirmiş durumda. Skor desen yok, güzel futbol desen yok..

Daum kalıyor diye kombine almıştım, sağolsun Aykut Kocaman sayesinde elimizde patladı. Hadi Avrupa maçı izleyemeyeceğiz, lig maçlarına da gidecek keyif kalmadı. Bakalım Aykut Kocaman ne zaman istifa edecek.. Heyecanla bekliyoruz..

Edit: Şimdi baktım da 18 kişilik kadroya üçüncü stoper almamış Aykut Kocaman.. Neyse bir şey demiyorum artık..

27 Ağustos 2010: Nasıl koydu Aykut KOCAMAN?

Yeni bir sezon, yeni bir Mighty Polecats

2010-09-08T22:34:00.014+03:00

NFL'de yeni sezon yarın başlıyor. Sanırım bu fantasy football, NFL heyecanının önüne geçmeyi tamamlamıştı. Yeni sezon yeni bir NFLTR Bowl demek. Geçen sezon Mighty Polecats olarak NFLTR Bowl III'ü şampiyon tamamlamıştık. Bu sezon takım sayısı 12'den 14'e çıkan ve lig usülüne dönen NFLTR Bowl IV'de ilk hedefimiz playofflara kalmak. Takım sayısı 14'e çıkınca ve draft'ta beklemediğimiz bir şekilde 3.sıradan seçim yapmak durumunda kalınca takım ya patlama yapacak ya da elde patlayacak oyunculardan oluştu. Birde draft öncesi yaptığımız mock draft'lardaki chat roomlar'da Mighty Polecats adlı Chicago'da bir striptiz kulübü olduğunu öğrendim, takımın adı isabet olmuş anlayacağınız. Şimdi biraz yeni Mighty Polecats'den bahsedelim..

Draft'taki öncelikli hedef ilk üç turdan en baba wide receiver'ları seçip 4. ve 5. turlardan running back'leri alıp yolumuza devam etmekti. Bu plan 6-10 arası bir yerden seçim yapılacağı göz önünde alınarak, çalışmaları da çeşitli mock draftlarda yapılmış durumdaydı ancak beklenmedik bir şekilde üçüncü sıradan seçim yapma hakkı gelince hepsi alt üst oldu. 3.sıradan seçim yapmanın en büyük kötülüğü ikinci turda sıranın ters işlemesinden dolayı çok sonralardan seçmek bu da haliyle iki tane no.1 oyuncunun alınacağı ilk turda insanın elini zayıflatıyor. Neyse ilk turdan Jacksonville Jaguars'ın canavar running back'i Maurice Jones-Drew'u draft ettik. Böylece running back mevkisini garantiye almış olduk. Jones-Drew, her ne kadar bu sene dizinde bir problemi olsa da iki yeri geldiğinde üç kişilik oynayabilen bir adam. Hem zaten ilk üç turdan Chris Johnson, Adrian Peterson, Maurice Jones-Drew almayanı dövüyorlar..

İkinci turda hedef önceden bahsettiğim sisteme geri dönmekti yani iki, üç ve dördüncü turlarda WR seçecektik. İkinci turda yani draft genelinde 26.sırada eldeki en iyi WR'lar Miles Austin ve Calvin Johnson'dı. Miles Austin'i geçen sezon yoktan varolurken serbest oyuncular arasından almıştım ama bu sene draftta bu kadar yüksek bir sırada, gelecekte WR pozisyonunun en iyisi olacak Calvin Johnson'ı draft ettik. Her ne kadar Detroit Lions gibi güven vermeyen bir takımda oynasa da QB'si Stafford'dan çok şey beklenmesi ve hücumda birinci opsiyon olması CJ'i Austin'den bir adım öne çıkardı. Üçüncü turda 31.sıradan seçecektik Miles Austin'in oraya kalması için dua ediyordukki 29.sıradan gittti. 30.sıradan da Marques Colston gidince daha önce iki defa kadromuzda olan Atlanta Falcons'dan Roddy White'ı seçtik. Zaman zaman büyük maçlar çıkan White'ın avantajı hem TE Tony Gonzalez'den dolayı iki sıkıştırmalara maruz kalmaması hem de QB'si Matt Ryan'ın gelişime açık, güven veren, sempatik bir adam olmasıydı. Dördüncü tur 54.sıraya gidince artık elde no.1 receiver kalmamıştı ama bir baktık ki Jaguars'da geçen sezonun yıldızı Mike Sims-Walker hala orda duruyor. Geçen sezon sürpriz bir şekilde takıma sonradan katılan Mighty Polecats'imizin şampiyon kadrosunun değişilmez ismi olan Sims-Walker tanrının bize bir lütfu oldu resmen bu turda ve bu sıradan..

Dört tur geride kaldığında, diğer takımların hepsi QB'lere hücum etmişti ben iki tane kaliteli QB'yi 7. ve 8. sıralarda seçebileceğime güvenerek ikinci RB'imi seçmeye karar verdim. Bu turda alınabilecek en iyi RB olan Dallas Cowboys'un çiçeği burnunda starter RB'si Felix Jones'u seçtik her ne kadar topları Marion Barber ile paylaşsa da Barber'ın kariyerinin düşüşte olduğunu varsaydığımızda iyi bir seçimdi. Altıncı turdaki seçimde yeniden bir WR aldık. Boldin'in ayrılmasıyla Cardinals'ın ikinci WR'ı olan Steve Breaston'ı aslında almayabilirdim ama WR hastalığım boy gösterdi zaten WR mevkisi sağlamken bir QB ya da TE alabilirdim nedense o an Breaston'a saldırdım. 7.turda artık QB seçmek gerekiyordu ama Donovan McNabb ve Mark Sanchez'i alıp değiştirerek kullanmayı planlıyordum sezon içinde. McNabb zaten alınmıştı baktım Sanchez hala duruyor gittim Tampa Bay'in RB'i Cadillac Williams'ı seçtim. Felix Jones, 2.RB'lik işini tek başına götüremez diye bu seçimi yaptım. Geçen sezon gayet iyi bir performans çizen Cadillac sanıyorum sakatlıklanmasından korkulduğu için buralara kadar geriledi. Yoksa Tampa gibi koşan bir takımın as RB'si daha yukarılarda seçilmeliydi. Biz ona güvendik o da umarım yüzümüzü kara çıkarmayacak..

Aslında 7.turda Joe Flacco'da süper seçim olurdu ama gözardı ettik. 8.turda artık QB seçme zamanı geldi dedik ve 110.sırada, bu sezon çıkış yapması beklenen Miami Dolphins QB'si Chad Henne'yi aldık. Bir sonraki turda Mark Sanchez'i de alarak takip etmesi zevkli iki oyuncu ile QB pozisyonunu sağlama alacaktık ki Sanchez hemen bir sıra sonra gitti. 9.turda takımın eksiklerini kapatmak yerine yeniden bir steal olur düşüncesiyle Cleveland Browns'ın RB'i Jerome Harrison'ı seçtik. O da geçen sezon gayet iyi puanlar getirmişti, draftta Browns onun önüne RB aldı ama çaylak Hardesty sakatlanınca Harrison tekrar birinci RB oldu. Bu kadar gerilemesine anlam veremediğimiz başka bir isim. Artık bu sezon NFLTR Bowl takımları RB'lere hücum etmeyi bırakmış böylece elimizde bir tane baba üç tane de ortalama üstü RB'imiz oldu..

10.turda bir baktım tüm defanslar gidiyor, 138.sıradan New England Patriots'ı seçtik. Savunmaları eski günlerdeki gibi olmasa da Patriots, fantasy'de kalitenin diğer adıdır. 11.turda yine Breaston'daki hatayı yaptık ve Vince Young, Matthew Stafford gibi isimler dururken Broncos'un WR'ı Eddie Royal'ı seçtik. Geçen sezon çok üzmüştü fantasy oyuncularını zaten kadroda da sakatlık olmadıkça pek yer bulamayacaktır ama takas malzemesi olur. 12.tur geldiğinde TE pozisyonu hala boştu. Mark Sanchez'i alamadık bari TE'ini alalım diyerekten New York Jets'den Dustin Keller'ı seçtik. 13.turda Arizona Cardinals QB'si Matt Leinart'ı seçtik ki bu seçime birazdan detaylıca değineceğim. Son iki turda da sırasıyla NFL'deki takımımız Green Bay Packers'ın üçüncü WR'ı James Jones'u -ki bu turda bence bir steal- ve Baltimore Ravens'ın kicker'ı Shayne Graham'ı seçerek draftı tamamladık..

Şimdi efendim, draftı yaptığımız tarih 19 Ağustos 2010 tarihine denk geliyor. O zamanlar Matt Leinart'a güvenimiz sonsuzdu. Elinde Larry Fitzgerald var Steve Breaston var, Kurt Warner emekli olmuş, elindeki son şans, iyi değerlendirip ilk tur draftı olmayı hakkettiğini gösterecektir diye düşündük ama gel gör ki Leinart hazırlık maçlarında öyle bir sıçtıki Cardinals adamı sezonun başlamasına günler kala serbest bıraktı. Herif birinci QB oldu, super sleeper bu sezon derken daha sezon başlamadan yüzümüzü kara çıkardı. Eee böyle olunca bir tekme de biz vurduk Leinart'a bu takas olma, serbest kalma muhabbetleri çıkınca tekme tokat takımdan gönderdik ve Cardinals'da onun yerine geçen Derek Anderson'ı aldık. Şimdi aynı umutları onda besliyoruz. Üstelik Derek Anderson iki sezon önce Cleveland Browns'da gösterdiği başarılı performansla Leinart'a göre NFL'de kendini kanıtlamış bir isim. Leinart mı? USC Trojans'da iki şampiyonluk bir final oynayan adam Houston Texans'da üçüncü QB oldu Cardinals tarafından serbest bırakıldıktan bir gün sonra. Eee ne oldum değil ne olacağım diyeceksin..

Hazırlık maçları boyunca beklediğimiz aksine herhangi bir takas yapamadık. Ligdeki eski takım sahipleri geçen sene takaslarla onlara yaptığım steallar yüzünden benle takasa yanaşmıyorlardı, birde gidip yenileri de uyardılar kimseyle takas yapma fırsatı bulamadık ama elbet sezon ilerledikçe herkesin bir Steve Breaston'a bir Cadillac Williams'a bir Felix Jones'a bir Jerome Harrison'a ihtiyacı olacaktır.

Geçen sezon ligin en baba yıldızlarıyla şampiyon olmuştuk bu sezon yıldız adaylarıyla şampiyonluk arayacağız. Chad Henne, Derek Anderson, Felix Jones, Cadillac Williams, Jerome Harrison ya parlama yapacaklar ya da bizi üzecekler onlar dışında Jones-Drew ve WR üçlüme güven sonsuz. Sezon sonundaki "sezon değerlendirmesinde" bir başka Mighty Polecats yazısında görüşmek üzere..

5 Ocak 2010: Bir fantasy football hikayesi..
8 Eylül 2009: Mighty Polecats yeni sezona hazır..

Spartacus: Blood and Sand (Sparktaküs: Meme ve Kan)

2010-09-08T06:16:00.011+03:00

Uzun süredir adını duyduğum ama uzun süredir de hayatımdaki tek dizinin The Tudors olmasından dolayı izlemeye başlamadığım bir diziydi Spartacus: Blood and Sand. Üç gün önce 13 bölümlük ilk ve şuan için tek sezonunu izleyip bitirdim. Dizinin bana göre ilgi çeken iki noktası var birincisi dönem dizisi olması ikincisi de sezonun 13 bölüm olması. Bir sezonda 13-14 bölümün üstüne çıkmayan dizi kalitelidir ayrıca dizi dediğin ya belli bir dönemi anlatır ya da hapishanede geçer. Bu iki etiketi de üzerinde taşıyan Spartacus'ü zaten kalitelidir diyerekten izlemeye başladım, pişman da olmadım..

Malum The Tudors'da çok fazla seks sahnesi vardı, Spartacus dizilerdeki seks unsurunda çıtayı yükseltmiş hatta öyle bir yükseltmişki ilk 2-3 bölümde sırf seks ve kan üzerinden prim yapmaya çalışan bir dizi izlenimi uyandırıyor. Buradaki kan unsuruda son derece 300'ü andırıyor. Zaten müzikler ve diğer pek çok öğe diziyi izlerken barındırdığı kanla beraber meşhur 300 Spartalı'yı izliyormuş hissi uyandırıyor, farkı ise barındırdığı hikaye ve alt metinler. Spartacus'ü 300'ün "konulusu" olarak nitelendirmek mümkün..

Adından da anlaşılacağı üzere meşhur Spartacus'ü anlatıyor dizi. İlk sezonda Spartacus'ün nasıl Spartacus olduğunu yani nasıl Spartacus olduğunu izliyoruz. Köyünün yok olması, sevgili ve bir o kadar da güzel eşi Sura'nın kaçırılması, Sura'ya kavuşma çabaları, Sura'nın ölümü, Spartacus'ün canavara dönüşme aşamaları derken sezon gladyatörlerin eğitildiği Ludus'da Spartacus'ün çıkardığı isyan ile sonlanıyor. Dizinin büyük bölümü Ludus'un içinde geçtiğinden Spartacus: Blood and Sand'i The Tudors ile OZ karışımı bir dizi diye nitelendirebiliriz ki bu da tam benim damak tadıma göre. Ancak dizideki seks, meme ve kan unsuru hakkında birkaç kelam daha etmezsek olmaz. Aynı 300'deki gibi abartılı kanlı sahneler görmek mümkün ki bu dikkatli bir izleyiciyi çileden çıkarabilecek cinsten öyle ki arenada kameraya kadar fışkıran onca kandan sonra yine aynı 300 deki gibi yerde hiç kan görmüyoruz bu olayın inandırıcılığına ket vursa da sahneler arasında geçişleri de ele aldığımızda diziye bir çizgi roman havası kattığını söyleyebilirim, güzel bir şey tabii bu..

Meme ve seks konusuna gelince, The Tudors'dan sürekli seks sahnesi görmeye alışığız ama önüne gelenin meme açması nedir çözemedim. Bu olay öyle bir duruma gelmişki artık arenadaki tribünlerde göğüsleri kapalı kadın arıyor gözler. Ablalar kameraya el sallayan tipler gibi durmadan memelerini sallıyorlar. Güzeliyle çirkiniyle sağlam meme görüyoruz. Önümüzdeki günlerde E2 ve CNBC-E'de dizi yayınlanmaya başlayacakmış ancak Spartacus'ün bir kaçış planının son derece geniş çarplı bir grup seksten geçtiğini varsayarsak nasıl yayınlayacaklar bilemiyorum..

Dizide dikkatimi çeken bir diğer nokta da Spartacus'ün gerçek adını bir türlü söyleyememesi. İlk iki bölümde acaba bu adamın adını ne zaman öğreneceğiz diye beklerken sonraki bölümlerde herif tam adını söyleyecekken lafı ağzına tıktılar ki inatla yapıyormuşcasına Spartacus'de 4-5 bölüm adını söylemek için diretti ama aldığı "Senin adın burada önemli değil", "Senin adını biz koyarız", "Adını sormadım ki" gibi cevaplarla söyleyemedi gitti. Tam dedik karısı Sura'yla olan flashback'te söyleyecek kadın demez mi "Senin adını bütün kadınlar biliyor" diye. Yani madem söyletmeyeceksiniz, sevgili senaristler neden bu kadar zorladınız, şamar oğlanına döndü koskoca Spartacus adını söyleyecekken yediği laflarla..

Dizide açılış jeneriğinin de yer almadığını belirteyim. Düşünüyorum da beğendiğim tüm dizler The Tudors, OZ, Hellsing vs. hepsinin açılış jeneriği ve müziği aklımda. Spartacus: Blood and Sand'in açılış jeneriği olmaması garibime gitti oysa elde çok güzel jeneriklik malzeme ve güzel müzikler var. Açılış jeneriği olmaması kapanışta telafi edilmeye çalışılmış biraz ama bende insanım dizi ya da film bitince akan yazıları okumuyorum doğal olarak..

Lafı biraz fazla eveledim geveledim o yüzden oyunculuklara geçeyim. Spartacus'ü canlandıran Andy Whitfield'ı nerden tanıyorum nerden tanıyorum diye uzun uzun düşündüm sonra tanımadığımı fark ettim. Eleman Avatar ve Terminator Salvation'dan tanıdığım Sam Worthington'a acayip benziyor. İlk bölümde saçlar uzunken gayet karizmatik bir abimizken neden saçları kesmeleri hoş olmadı. Herhalde gideceği kampta bit olayı falan vardır diye düşündüm ama gayet saçlar belinde gladyatörlerimiz de mevcut. Eee o zaman sorarlar adama Batiatus bu çocuğun saçlarını niye kestin diye. Batiatus demişken Ludus'un sahibi, Spartacus'ün efendisi Batiaus'u canlandıran, The Mummy filmlerinden avanak karakteriyle hatırladığımız John Hannah muhteşem bir performans sergiliyor. Ben bir dizide bu kadar eğlenceli olup bu kadar da şerefsiz olan bir karakter az gördüm. Resmen oyunculuğu diziye seviye atlatıyor. "Jupiter'in siki" ve benzeri içinde bilimum tanrının geçtiği küfürleri de ağzına cuk oturuyor.

Batiatus'un eşi Lucretia'yı canlandıran karakter ise çocukluğumuzun aşkı Xena ya da bilindik yazılışıyla Zeyna'yı canlandıran Lucy Lawless. Her ne kadar kendisi yaşlansa ve manken gibi hali gitse de hala albenisi kaybetmemiş en kötüsü kendisini 13 bölümde durmadan bir sarışın bir kızıl saçlı halini görüp de bir türlü esmer halini görememiz. Hani bir esmer olup Zeyna'ya selamı çaksaymış iyi olurmuş merak ettim uzun, düz, siyah saçların balık etli Zeyna'ya nasıl gideceğini. Eskiden Zeyna hastası olanların kaçırmaması gereken bir dizi Spartacus: Blood and Sand. Neden mi, hemen belirteyim bol bol Zeyna memesi görebiliyorsunuz. Bu üç oyuncu dışında ismi sayılası oyuncular arasında Spartacus'un eşi Sura'yı canlandıran Erin Cummings var. Kendisinin masum bir güzelliği var ama seks sahneleri o masumluğu götürdü aldı benden. Doctore karakterini canlandıran Peter Mensah'da tam bir Appiah, cuk oturmuş köle rolüne. Herkesin çok fettan deyip nefret ettiği Ilithyia karakterini canlandıran Viva Bianca'nın oyunculuğunun sınıfta kaldığını söyleyebilirim. Tipi de role pek gitmemiş gibi zate Natalie Dormen'i Anne Boleyn olarak görmüş bu gözler çirkef bir kadın karakteri bir daha kolay kolay benimsemez. Birde kıl-piç karakter kontenjanından Claudius Glaber karakterini canlandıran Craig Parker var. Ensesindeki et beni gözüme çok takıldı onun dışında performansını beğendim ancak karakterine göre biraz genç kalmış. Sonuçta bu adam Preator'luğa adaylığını koymaktan söz ediyor ancak Roma Hukuku bilgilerime Preator olmak için yaşı çok genç daha, basit bir komutan gibi duruyor.

Roma Hukuku demişken bu dizi bir yandan Roma Hukuku'nu araya giren yaz döneminde unutmaya başladığımı gösterirken bir yandan da bilgileri tazeliyor. Hemen Consuldü, Preatordu hatılarken, "Aile reisi benim sen neden endişeleniyorsun ki?!" laflarından sonra Roma'da borçlardan aile reisinin sorumlu olduğunu, "Borçlarımdan dolayı gladyatör oldum.." laflarından sonra Roma'da borcunu ödemeyenin şerefsiz adledildiğini, hürriyetini kaybedeceğini söyleyebilirim, şeklim oluyor..

Spartacus: Blood and Sand mevcut diziler arasında izlemek için en iyi seçimlerden biri bana kalırsa. Şuanda sadece ilk sezonu bulunuyor. İkinci sezon ne zaman diye internette araştırmaya kalktığımda ikinci sezonun, Spartacus'u canlandıran Andy Whitfield'ın kansere yakalanmasından sonra ertelendiğini öğrendim yıkıldım. Neyse daha sonra Andy Whitfield'ın kanseri yendiğini haberini görünce sevindim. Gerçekten üzücü bir durum. IMDB'de henüz bir ikinci sezonla ilgili mevcut bilgi yok ancak Ocak ayında yayına başlayacak bir prequel mevcut.

Altı bölümlük prequel Spartacus: Gods of Arena adında. House of Batiatus'a odaklanacak izleyiciyle arayı soğutmamak için yapılmış Spartacus'süz bir Spartacus izleyeceğiz. Gerçi Andy Whitfield azıcık gözükecekmiş ama olmaz yani. Neyin prequel'i. "Her efsanenin bir başı vardır." diyerek tamamen ticari kaygılarla böyle bir işe girişmek pek hoş olmamış zaten sen ilk sezonda 13 bölüm efsanenin doğuşunu anlatmışsın, Spartacus'ün tüm eğitimlerine şahit olmuşuz hevesle herkesin "I am Spartacus" diyeceği sahneyi bekliyoruz, Spartacus'ü Roma'da görmek istiyoruz. Prequel'in hemen ardından ikinci sezonun geleceği duyurulmuş ama umarım prequel sınıfta kalıp ikinci sezonu tehlikeye atmaz. İki sezonun arasına prequel sokmak nedir anlamış değilim, izleyici soğuyacakmış, peh.. Bir sene beklenmez mi bence beklenir.. Prequel'in tek elle tutulur yanı kadronun bozulmamış olmaması yine bol bol kaliteli Baitaus küfürü işitip Zeyna memesi göreceğiz en azından..

Böyle yani Spartacus: Blood and Sand. İzlemenizi tavsiye ederim. Zaten 13 bölüm bir günde bilemedin iki günde bitmez mi?

PS: Dizinin üç bölümünü Herkül dizisinden hatırladığımız Herkül'ün yardımcısı Iolaus'u canlandıran Michael Hurst'ün çektiğini belirteyim. Kendisi zamanında Herkül ve Zeyna dizilerinin de bazı bölümlerini yönetmiş. Keşke Herkül, Kevin Sorbo'ya da bu dizide bir rol verseler de en babasından bir nostalji yapsak..

CBS: Call Barney Stinson

2010-09-05T23:47:00.005+03:00

Bir süredir blogla ilginemiyorum.. Bu sefer başlıca sebebi yoğunluk değil aslında, fena halde diziport.com'a sarmış bulunmaktayım. Güzel bir arşivleri var. Dün akşam altı bölüm How I Met Your Mother ardından beş bölüm Nip/Tuck derken bir baktım saat sabah 10 olmuş. 100 bölümlük Nip/Tuck'a başladım, gözlerim ağırana kadar izliyorum. The Tudors bitince yeni dizi arıyordum isabet oldu zamanında bölük pörçük izlediğim bu diziye sıfırdan başlamak..

Neyse postun konusu Nip/Tuck değil, How I Met Your Mother'ın beşinci sezon, 15.bölümünden akıl dolu pankart. Grubumuz topluca Super Bowl XLIV'ü izlemek üzere televizyon başına oturmuştur ama Barney Stinson ortalarda yoktur. Sonra bir anda televizyonda CBS pankartıyla belirir. "Maç CBS'den izlenir" tarzı bir pankartı kendi tarzıyla düzenlemiş bir şekilde.. İşe yaradığını ve bahsi geçen bölümünde bu pankart üzerine kurulduğunu söyleyeyim, nedense arayanların hepside manken gibi kızlar..

Pankarttaki numarayı arayınca şöyle bir mesaj karşınıza çıkıyor:

"That, Lebron, is how you shoot a free throw. Hey, Barney Stinson speaking. A recording? No, this is really me! Anyway, glad you called 'cause you sound really special. Let's get to know each other. What are your hobbies? Oh my god, I like that too! Wow, I'm really feeling a connection here. You know, I never do this but what the heck. Let's meet up at MacLaren's Bar at oh, say, 3:45 a.m. on Monday, Oct. 12, 2016. I can't wait to meet you. I love you."

Barney ile şansını denemek isteyenleri 12 Ekim 2016'da MacLaren's Bar'a bekliyoruz.. Ayrıca "Call Barney Stinson" pankartının da gerçek bir CBS Super Bowl reklamı olduğunu da hemen belirtelim..

Hooters'dan sevgilerle: Hooters of Washington DC

2010-09-01T17:56:00.009+03:00

Hooters serisinin ikinci bölümünü geç olsa da yazıp seriyi tamamlayayım. İlk bölümde Hooters of Bayside, Miami'yi yazmıştım. Bu yazıda Washington DC'deki Hooters'dan bahsedeceğim. DC'de bir ay kadar kaldığım için DC Hooters'a sıkça gitmiş bulundum o yüzden ilk yazıdan biraz daha detaylı bahsedebilirim şimdiden uyarayım. Washington DC'deki Hooters, 7.cadde ile Chinatown'ın kesiştiği bölgede yer alıyor. Metroda kırmızı hattaki Chinatown durağında inip yürüyerek bir iki dakika içerisinde ulaşabilirsiniz. Yeri oldukça merkezi anlayacağınız, Chinatown deyince aklınıza Çin Mahallesi gelmesin, DC'deki Chinatown şehirin en renkli mekanlarından biri, bizim Cadde ile kıyaslanabilir, Çinli sayısı ve Çin restoranları Philadelphia'daki Chinatown'a kıyasla oldukça az.. Neyse konuya dönelim..

Washington DC'deki Hooters, Miami'dekine kıyasla oldukça küçük bir mekan: Tavan dar, bar kısmı pek hoş değil içeri de Miami'deki gibi aileler ve nezih insanlar bulmak pek mümkün değil. Populasyonun geneli Afro-Amerikalardan oluşuyor. Mekanın küçük olmasının avantajı içerideki televizyonların kullanılması konusunda avantaj sağlıyor. Bir masaya, mümkünse yüksek olanlarına oturduğunuzda karşı duvarda asılı, birbirine oldukça yakın plazmalardan aynı anda Amerikan futbolu, beysbol, hokey, basketbol maçlarını takip edebilme şansına sahipsiniz. Benim gibi Amerikan futbolu, basketbol, hokey delisi bir insan için bulunmaz bir nimet tabii bu. Türkiye'de Amerikan futbolu ve hokeyi bırakın kaç mekanda otururken basketbol maçlarını takip edebiliyorsunuz ki?

Chinatown'daki Hooters'ın dıştan görünüşü bu şekilde..

Yemeklere geçelim, Washington DC'ye belli bir bütçe ile gidiyorsanız bu bütçeyi yemek açısından en verimli kullanabileceğiniz yerlerin başında Hooters geliyor. Genellikle iki kişi gitsem de 5-6 kişilik gruplarla gittiğimde çok oldu ve masayı donattırdığımızda dahi hesap 100 doları aşmadı. Gerçi bunda "donatma" günlerinde içkiye pek dokunmamızda payı var. Evet, yemekler diyorduk.. Başlangıç olarak benim menüden denediklerim başında Onion Rings vardı, 4.99 dolara oldukça fazla geliyor ancak soğanları alışkın olduğum onion ringlere göre oldukça kalın olduğu için pek damak tadıma uygun değildi. Yinede onion rings her sofranın açılışında olmazsa olmaz olduğu için her gittiğimde onion ring söyledim. Menüdeki bir başka başlangıç seçeneği ise yine 4.99 dolara, Lots-A-Tots. Eğer domuz yemiyorsanız atlayın bunu, bu linkten resmini görebilirsiniz. İçinde domuz eti bulunan KFC'nin küçük shotlarını hayal edin öyle bir şey. Üstünde de leziz bir peynir ve krema var. Ancak şunu söyleyebilirim fazlaca doyurucu başlangıçtan çok daha öte bir şey. Domuz eti seven biri olduğum için çokca yiyebilirdim ancak mideyi de fena çalıştırdığı için sadece bir kere denedim..

Başlangıçlardan devam edelim menü sırasıyla, -gittiğim iki Hooters'dan da hatıra olsun diye menü aldım yani bunları yazarken önümde menüsü de duruyor- bu sefer karşımızda Training Burgers var fiyatı 7.99 dört tane küçük içinde peynir ve bir dilim turşu olan etli hamburger yanında soğanı pek hissedilmeyen soğan halkası gibi bir kızartma ile geliyor. Hamburgerlerin tadının çok güzel olduğunu söyleyemeyeceğim. Zaten yemeğe başlamadan önce iştahınızı açması için dört tane küçük hamburger yemek isteyeceğinizi pek tahmin etmiyorum ama yine zevke göre ana yemek olarak tercih edilebilir. 4.99 dolarlık bir başka seçeneğiniz ise Fried Pickles. İnce dilim turşular kızartılmış bir şekilde büyükçe bir porsiyon geliyor, turşulu cips gibi bir şey ama tam bir facia, turşu seven biri olarak bile sosuna bandım, çabuk çinedim, az çinedim her türlü şeyi denedim ama üç-dört taneden fazla yiyemedim. Başlangıçlarda en güzeli en sona sakladım: Cheese Sticks, fiyatı 5.99 ve Hooters'ın peynir çubukları gerçekten çok iyi özellikle yanında gelen üzerine peynir rendelenmiş marina sosu ile tadından yenmiyor, tek eksisi porsiyonun küçük olması..

Mekanın içi böyle bu şekilde. Fotodaki eleman amma mutlu olmuş Hooters'a gittiği için..

Ana yemeklerden bu kadar detaylı bahsedemeyeceğim çünkü o başlangıçlar insanın karnını cidden doyuruyordu yinede bir gün yemeden olmaz diyerekten Hooters'ın meşhur tavuk kanatlarından yiyeyim dedim. Tavuk kanatlarında fiyat şu şekilde, 10 parça kanat 7.99, 20 parça kanat 14.99, 50 parça kanat 31.99 şunu belirteyim "KFC'de fazlaca yiyorum burda da yerim" deyip sakın 3-4 parça söylemeyin porsiyonlar ciddi büyük, kanat kanat değil but resmen. Ben 20 parça söyledim. Miami Hooters'da 5 sos seçeneğiniz varken DC'de kanatlarda 11 sos seçeneğiniz var. Doğal olarak 11'ininde tadını bilmeyince seçmek zor oluyor. Hooters kızı hangi sosu istersin dediğinde şöyle bir baktım "Spicy Garlic" i seçtim, sarımsak falan güzeldir diyerek. Sosun tanımında "Vampires beware!" yazıyordu. Neyse kanatlar geldi, elime aldım, ağzıma yaklaştırdım ki yoğun bir sarımsak kokusu yüzüme çarptı, kanatta oldukça acıydı. 20 kanadı bitiremedim, paket yaptım sonraki 1.5 günde onları yedim, parasına cidden değiyor şu açıdan soğuyunca daha lezzetli oluyor. Fazla acı olduğunu belirteyim..

Birde Boneless Wings yedim yine ama onu önceki yazıda anlatmıştım. İçecek konusunda uzunca oturacaksanız, erkek grubuysanız biradan şaşmayın derim. Ancak -erkek olarak tabii- kızlı bir grupla gittiyseniz -ki bu durumda Hooters kızlarıyla muhabbet etme şansınız oldukça azalıyor- ya da hemen kalkacaksanız koladan şaşmayın derim. Öncelikle Pepsi sattıklarını belirteyim ki Pepsi'yi her zaman kolaya tercih ederim. Kolalar, su ve diğer gazlı içecekler refill. Yani bardağınız daha bitmeden hemen yeniden dolduruyorlar bir sınır da yok. Buz koydurmayın tabii ki çünkü olabildiğince buz koyuyorlar. Uzun oturup bu refill'lerden isterseniz yemek sonrası karnınız ağrıması yüksek ihtimal, belki kolayla sarhoş olmayı bile öğrenebilirsiniz. Bir yaz günü Hooters'da geçen sezonki efsane Arizona Cardinals - Green Bay Packers maçını izlerken buz gibi sınırsız kola içip cheese sticks, onion rings yemek, bizim klasik Bira+Cips+Amerikan futbolu üçküsünden daha iyi gidiyor diyebilirim..

Bunlarda DC'deki Hooters kızları, Google'daki kaynaklarım beni yanıltmıyorsa..

Hooters=hatuncular için Hooters kızlarını sona bırakttığım için özür dilerim ama yok abi Hooters of Washington DC güzel kız yok. Hepsi zenci-melez. Şöyle söyleyeyim 15 kere gitmişimdir bir tane beyaz kıza bir tane de sarışına rastladım o kadar. Zenciler arasında güzel kalçalısı tabii var ancak kısa kız da var şişman kız da, geçiniz yani. DC'de olduğum günlerde Hooters ya kız arkadaşımla ya da yanımda bir kız grubuyla gittiğim için Miami'de olduğu gibi yine kızlarla sohbet edemedim ama DC Hooters'da olduğu için pek de kayıp değildi. Kızların dışında şişman, zenci "manager"ın da şekil bir abi olduğunu belirteyim. Duvarda hep bu adamın kızlarla çekilmiş fotoğrafları yer alıyor, bir sıkıntınız olduğunda da hemen masanızda bitiyor.. Hediyelik eşya bölümü ise çıkışın orda küçük bir köşede konuşlanmış durumda. Alınacak bir memeli shot bardağı vardı dikkatimi çeken sadece onu da "son gün alırım son gün" diye diye alamadım..

Sözün özü, DC'deki Hooters maceraları da bu kadardı. Unutmadan bir de ekleyeyim bir defa da kredi kartımı unuttum Hooters'da. Hesabı bir şeyin içinde getirmiyorlar direk masaya konuyor fiş. İptal ettirdim ertesi gün gidince sormadım kartı ama yok olmuştur herhalde, belki de başka yerde kaybetmiş de olabilirim neyse artık, bir harcama falan olmamış zaten kaybettikten sonra..

Yolunuz Hooters'ın olduğu bir yerden geçerse, kaçırmayın gidin. En azından burada tatil anılarınızı anlatırken "Hooters'a gittim" dediğinizde "Oooaa çıplak kızların servis yaptığı yer değil mi orası?" diye bir tepki alıyorsunuz. Böyle bir izlenim oluşmuş işte..

Hala okumayanlar için: Hooters'dan sevgilerle: Hooters of Bayside, Miami

Club Obi Wan

2010-08-31T00:53:00.005+03:00

Indiana Jones serisi baştan aşağıya zekice göndermelerle dolu. Sağlam bir Star Wars fanı olarak bu göndermelerden en çok dikkatimi çeken Club Obi Wan oldu. Indiana Jones'un yaratıcısı George Lucas aynı zamanda Star Wars'un yaratıcısı, Indiana Jones'u oynayan Harrison Ford ise Star Wars'un Jedi ya da Sith olmamasına rağmen en karizmatik karakterlerinden olan Han Solo'yu da oynadığını baz alınca böyle göndermeler kaçınılmaz oluyor..

Bahsettiğim gönderme serinin ikinci filmi Indiana Jones and the Temple of Doom'dan. Filmin açılış sekansında Indiana, Çin'li abilerle pazarlıktadır bu pazarlık ise filmin esas kızı Willie'nin sahne olduğu bir barda gerçekleşmektedir. Indiana, Çinliler için bulduğu Nurhachi'nin küllerini bir elmas karşılığında Çinlilere verecektir ancak elması vermemek için Indiana'ya zehirli bir içki içirirler ve macera başlar. Çıkan kargaşada hem canını kurtarmak hem de panzehiri bulmak için başından geçmeyen kalmayan Dr. Jones, aynı kargaşada elması arayan Willie ile birlikte mekandan kaçmak zorunda kalır. Indiana, kendisini kurtarmaya gelen arabaya atlarken arkadan barın ismi belirir: Club Obi Wan. Böylece Star Wars evreninin bir başka karizmatik karakterine selam çakılırken, Obi Wan Kenobi'nin Çin-Japon asıllı bir Hollandalı olduğu dedikoduları güçlendirilmiştir. Club Obi Wan adlı mekanın gerçek hayatta da var olduğunu belirtelim..

Ayrıca Willie'nin filmin başında söylediği Anything Goes adlı şarkı da mükemmeldir, kesinlikle dinlenmesi gerekir.. Bir filmde görüp görebileceğiz en eğlenceli açılış sahnelerinden biri kesinlikle..

Nasıl koydu Aykut KOCAMAN?

2010-08-27T20:12:00.008+03:00

Şu fotoğrafı çok seviyorum. Geçen sezon Kasımpaşa ile deplasmanda oynanan Bekir'in golü ile kazanılan maçtan önce, sezon boyunca Daum'a laf sokan Yılmaz Vural ile Daum'un maç öncesi sarılıp, barışması -diyelim- sonrasından bir kare. Yılmaz Vural, Daum'u şap şup öpünce adamın suratında böyle yavşak bir gülümseme oluşmuştu. Aslında eğlenceli bir fotoğraf, Daum'un surat ifadesi komik çünkü ama şuanda çok farklı şekillerde yorumlanabilir. Sanki Daum, Fenerbahçe'nin şuan içinde bulunduğu duruma gülüyor gibi. Yanlış anlaşılmasın birkaç kötü sonuçtan ötürü hemen "ahh Daum vahh Daum" edebiyatı yapmayacağım, en başından beri Daum'un gitmemesi gerektiğini savunuyordum, bunlardan da bahsetmeyeceğim. Aykut Kocaman'la ilgili blog'daki sanırım üçüncü postumu atacağım, eminim ki son postum da olmayacak, her ne kadar futbol yazmayı sevmesem de..

Fenerbahçe dün PAOK'a elendi kendi sahasında aldığı 1-1'lik skor ile. Deplasmanda 1-0 yenilmişti. Ondan öncesine bakalım, Young Boys ile deplasmanda alınan 2-2'lik beraberlik ve ardından Kadıköy'de gelen 1-0'lık mağlubiyet. Bu sonuçlarla takım sezon başından önce Şampiyonlar Ligi'ne ardından Avrupa Ligi'ne veda etti. Üç sene önce kadronun büyük bir bölümünün halen aynı olduğu sezonda Şampiyonlar Ligi'nde çeyrek final oynandığını düşünürsek ürkütücü bir tablo. Hadi diyelim Roberto Carlos vardı Aurelio vardı kadro çok daha iyiydi, filmi biraz ileri saralım o zaman.. Bir sezon sonra Aragones'in elindeki kadroda Cristian'ın yerinde Maldonado, Mehmet Topuz'un yerinde Burak Korkmaz, Stoch'un yerinde Uğur Boral oynarken takım MTK'yı ve Partizan'ı eleyerek Şampiyonlar Ligi'nde gruplara kalmayı başarmıştı. Altını çizmek istiyorum, tüm Fenerbahçe taraftarlarını kahreden Aragones'li sezonda bile Fenerbahçe, Şampiyonlar Ligi'ne gitmeyi başarmıştı ki o sezonda Alex'le benzer sorunlar mevcuttu. Bir sonraki sezon yani geçtiğimiz sezon Daum'un Fenerbahçe'si Avrupa Ligi'nde grubu deplasmanda puan kaybetmeden aşarken yine Kadıköy'deki PAOK maçına benzer bir şekilde ancak ikinci turda Lille'e elendiğinde Daum'un elinde Stoch da yoktu Niang'da yoktu. Hatta son dakikada yenilen golle elenilen karşılaşmada sahada ilk 11'de yer alan oyuncuların Önder, Deniz, Bekir, Vederson, Selçuk, Guiza olduğunu hatırlatırsam kadronun kalitesini açıklamış olurum herhalde..

Yukarıdaki paragrafta eski defterleri açarken demek istediğim şu, şuanda taraftarlar ciddi anlamda bölünmüş durumda. Bu gruplardan biri Avrupa'dan elenilmesinin faturasının Aykut Kocaman'a değil yönetime çıkarılması gerektiğini, kadroda Cristian, Selçuk, Bilica gibi isimler olduğu için Aykut'un suçu olmadığını savunuyor. Doğrudur, yönetimin de suçu vardır ama Daum'un hatta Aragones'in ellerindeki son derece yetersiz kadrolarla bile başardıkları Aykut'un başardıklarından daha doğrusu başaramadıklarında son derece fazladır. Elde kadro yetersiz olabilir ancak Aykut'un oyuna müdahele bile etmezken durmadan içten pazarlıklı bir şekilde, yaptığı basın toplantılarında çaktırmadan "kulübün evladı" etiketi arkasına sığınmasına anlam veremiyorum. Sanıyorum "X" bir teknik direktör Alex'i kastederek "Son beş yılda bir şampiyonluğumuz var." gibi bir cümle kursaydı alacağı tepki çok daha farklı olurdu. Aykut ise futbolculuk döneminde Fenerbahçe'ye bir şeyler verdiği için kendinde bunu deme hakkını buluyor, eğer böyle bir cümle kuruyorsan, icraatlarınla bunu haklı çıkarmalısın..

Şuanki tabloya baktığımda Fenerbahçe 8-10 sene geriye gitmiş gibi. MTK gibi çok zayıf takımlara elendiği günlere. Ama iyi bir teknik direktör gelir, iyi bir lider bulunur bu günlerde atlatılır. Keşke bu kadar kolay olsa ama Aykut'un Fenerbahçe'den götürdükleri bir Şampiyonlar Ligi ya da Avrupa Ligi sezonundan çok daha öte. Fenerbahçe taraftarı hiç olmadığı bir biçimde bölünmüş durumda. Aykut'un koşulsuz ve dogmatik bir şekilde arkasında duranlar, Alex'i kaybetmek istemeyenler, Alex ve Brezilyalı tayfasının Stoch'a pas vermediğini düşünenler, Özer'in köstebek olduğunu düşünenler falan..

Benim en çok üzüldüğüm konu taraftarda, Aykut'un yarattığı Alex düşmanlığı. Bir anda taraftar Alex olmadan takımın daha iyi olacağını, bütün problemlerin Alex'den kaynaklandığını düşünmeye başladı. Neredeyse Denizli faciası ve geçen sezonki son Trabzon maçı başta olmak üzere son 7 yıldır takımın başına gelen tüm kötü şeyler Alex'in üzerine yıkılıyor. Bahsettiğimiz adam Alex. Her takımın onun gibi futbolcu aradığı Alex. Alex, Fenerbahçe'ye neler kaybettirmiştir, bilemiyorum. Son 7 yıldır hep kafaya oynayan takımın esas adamı Alex. Şu 7 yıldır oynan maçlardan biriyle ilgili olarak biri çıkıp "O maçta Alex yerine bu adam olsaydı maçı alırdık" diyebilir mi acaba? Yedek oturtursun oturtmazsın ayrı konu ama taraftarda Alex düşmanlığı yaratmak ne demek? Fenerbahçe taraftarının büyük ihtimalle son sezonunda Alex'e yaptığı bu davranış vefasızlığın daniskasıdır. Durmadan "vefa"dan bahseden Fenerbahçe taraftarının bunu yapması da ayrı ironi. Fenerbahçe taraftarının eski günlerinde değil diye Alex'e yüklenmesi, nefret etmesi Juventus taraftarının Del Piero'yu istememesi ondan nefret etmesiyle eş değerdir benim için. Bunların sorumlusu kim? Aykut Kocaman.

Kezman gibi Guiza gibi oyunculara binlerce "al da at" pası veren adam şimdi Stoch'a neden pas vermesin? Aykut Kocaman aslında gündemi Alex üzerine yıkarken çok akıllıca bir haraket yaptı ve bir sürü şeyi ört bas etti. Geçen sezon 12 maç üst üste gol yemeyen savunma, oyuncuların değişmemesine rağmen her maç birbirinden basit goller yiyor ve savunma oyuncusu transferinden söz ediliyor. Geçen sezon Bilica'nın antipatikliği dışında son derece güven veren savunma şimdi Aykut Kocaman sayesinde oyuncuya ihtiyaç duyuyor. Geçen sezon çoğu kez Fenerbahçe'nin 1-0'ın üzerine yatarken yaptığı takım savunmasındaki Alex'in rolü görülmüyor ve Aykut Kocaman basın toplantısında "Messi bile topa ayağını uzatıyor" gibi saçma bir şey söylemekle yetiniyor.

Burada Aceto'da çevirisi yer alan Mourinho röportajından bir alıntı yaparak devam etmek istiyorum: "Futbolcu artık çok daha bilge, zeki ve mükemmeliyetçi. Bu yüzden artık hocalar da eskiye göre çok daha donanımlı olmalılar. Sadece futboldan anlayan bir hoca bitiktir. Bu ortamda barınamaz, hayatta kalamaz. Ve klasik antrenör, eski bir futbolcu veya futboldan çok anlayan biri eğer bahsettiğim konularda yeterince donanımlı değilse, hoca olduktan iki gün sonra başarılı olma ihtimali çok yoktur. Sadece iyi antrenman yatırmak, iyi oynamak degil, karar vermek ve kazanmak. Çok dahası var: ego yönetimini üzerine almak, duyguları idare etmek gibi şeyler şu an bizim işimizi çok daha karmaşık, çok daha güzel ve aynı zamanda çok daha zor yapıyor."

Mourinho'nun bahsettiği özelliklerin hangisi acaba Aykut'ta var bilemiyorum. Özellikle Aykut'un durmadan iyi oynamaktan bahsedip, takımın oynadığı altı maçta sadece bir galibiyet aldığını görünce dehşete düşüyorum. Fenerbahçe şuanda ikinci Daum döneminde 1-0 yenip üzüldüğü rakiplere elenir konuma geldi. Bunun sorumlusu yönetim mi? Sanmıyorum. Transfer her sezon geçikiyor, her sezon kadro eksik oluyor ve her sezon kadroda Selçuk Şahin bulunuyor. Bunlar tabii yönetimin hatası ama Aykut Kocaman'ın kendinden daha öncekilere göre çok daha iyi imkanlara sahipken başaramadıkları, onun yetersizliğinin bir göstergesi.

Fenerbahçe'nin her konuda içinde bulunduğu kaos ortamında şampiyon olması çok zor. Bunun en büyük sorumlusu Aykut Kocaman ve onun içi boş güzel futbol, pozitif futbol, devrim muhabbetleri. Daha sezon başında enkaz olarak almadığı, kaliteli kadroyu enkaz haline getirmesiyle zoru başardı. Aslında Daum iyiki gitti. Gitmeseydi taraftarın içinde durmadan bir "Ya Aykut bu takımın başında olsaydı" ütopyası kalacaktı. O da Rıdvan gibi Oğuz gibi denenmiş oldu. En azından taraftarın içinde kalmamış oldu. Olan yine taraftara oldu. Birde ligimize çok zor gelecek bir efsanenin, Alex'in sonu hazırlanmış oldu. Bende çok isterdim Aykut'un Fenerbahçe'nin Fatih Terim'i olmasını, başarılı olamama riski de vardı ama hiç böyle olacağını tahmin etmemiştim. Aykut'a sabredilip takımın başarılı olmasını beklemek için tünelin ucunda bir ışık olmalı ama mevcut şartlar altında böyle bir ışık gözükmüyor. Bakalım filmin sonunda ne olacak. Bir daha enkazı temizlemisi için Daum gelir mi, gelmez herhalde bilemiyorum ama şunu biliyorum ki Aykut Kocaman camianin içine sıçmış durumda..

Konu ile ilgili söylemek istediğim tek şey eğer Daum, zamanında Fenerbahçe'de futbol oynamış olsaydı, şuan Fenerbahçe ne durumda olurdu bir düşünün. Geçen sezon 8'de 8 ile başlayan, son maç dışında ligi sonunu pozitif bir şekilde getirne, oyanan futbol taraftarı çok mutlu etmezken bile antrenmanlarda maç sonrası maçın yıldızının seçilmesi, yenen gollerde çekilen şınavlar vs. gibi durumlarla "lise takımı" havasındaki takım şuanda kaos durumunda, köstebeklerle, hainlerle, tu kaka Alex'lerle uğraşıyor. Aykut Kocaman, uzun yıllar sonra Fenerbahçe'nin içine futbol dışında bir sürü sorunu tekrar sokmayı başardı ama sevin sonuna kadar destekleyin Aykut Kocaman'ı eski futbolcumuz sonuçta. Daum değildi. Bakalım Aykut Kocaman, sportif direktörken verdiği yanlış demeçler, teknik direktörken yaptığı yanlış seçimler ve camiayı tepe taklak sürüklemesinin ardından, Fenerbahçe'deki antrenörlük kariyeri sonrası ne kadar futbolculuğuyla hatırlanacak. "Efendi"ymiş, geçiniz..

Blog'da müzik keyfi.. #3

2010-08-25T18:13:00.004+03:00

Yan taraftaki listeyle uzun zamandır ilgilenmiyordum aslında amacım en sağ sütunun büyük bölümünü kaplayan iPod Nano'yu kaldırmaktı ve küçük bir şey koymaktı ama sonunda kendimi yeni bir liste yaparken buldum. Baştan aşağıya yeni bir liste değil aslında. Önceki listeye eklemeler çıkarmalar yaptım ama bu sefer gerçekten iddialıyım süper liste oldu. Hepsi benim için anlamlı şarkılar. Shuffle olarak çalacaklar blogda. Gönül rahatlığıyla dinleyebilirsiniz, rakı sofrasında dinlenecek yabancı şarkılarla doldurdum 18 parçalık listeyi. Şu şekilde:

1. Steady as She Goes - The Raconteurs
2. Post Blue - Placebo

3. Stop Crying Your Heart Out
4. Love Hurts - Incubus
5. Ghost Song - The Doors

6. Eyes on Fire - Blue Foundation
7. I've Seen It All - Björk ft. Thom Yorke

8. How - The Cranberries

9. Boring - The Pierces

10. Deliver Me - Sarah Brightman

11. Cry For You - Ashe

12. Come Undone - Duran Duran
13. Alcoholic - Starsailor

14. I Just Don't Know What to do With Myself - The White Stripes
15. My Secret Friend - IAMX ft. Imogen Heap
16. This Mess We're In - Thom Yorke

17. Dumb - Nirvana

18. Ground Control to Major Tom - David Bowie

Yukarıdaki resimde yine Terry Rodgers'dan, parti kültürünü eleştiren resimleri artık blogun müzik listesinin simgesi olmuş durumda. Hala resimleri görmemiş olanlar varsa web sitesine mutlaka göz atın, 2010 yılındaki çalışmaları çıtayı bir üst seviyeye taşımış. İlerde evimin bir duvarını boydan boya Terry Rodgers'in parti içerikli resimlerinden biri kaplayacak. Güzellik görecelidir ama bu adamın resmilerine güzel demeyecek birini tanımıyorum..

Blog'da müzik keyfi.. #2
Blog'da müzik keyfi..

Batman Returns fetişizimi..

2010-08-24T21:20:00.005+03:00

Christopher Nolan'ın Batman Begins'ini hiç sevmemiştim, Batman'in bütün gizemini gözler önüne sürüp, karakterin bütün albenisini yerle bir ediyordu. The Dark Knight güzel bir filmdi ama bir Batman filmi kesinlikle değildi, buna da uzun uzun değinmiştim. Benim için Batman, Tim Burton'ın dünyasındaki Batman'dir. Yukarıdaki fotoğraf bence altı filmlik serinin en iyisi olan 1992 yapımı Batman Returns filminden. Tim Burton, Batman kostümü içindeki Michael Keaton ve Catwoman kostümü içindeki Michelle Pfeiffer ile konuşuyor. Zaten ahh o Catwoman kostümü ahh.. Birde Tarantino filmlerinde fetish simgeler kullanıyor diyorlar..

Terminator 3: Rise of the Machines

2010-08-22T20:31:00.005+03:00

Bu yaz değişik film maratonları yapıyorum. Kült film serilerinin ilk önce en son çekilmiş, blockbuster ile sabun köpüğü kategorileri arasında gezenin son bölümlerini ardından kronolojik sıralamayla eski bölümlerini izliyorum. Geçtiğimiz günlerde Terminator serisini bitirdim şimdide Indiana Jones geceleri yapıyorum. Şuana kadar dört film olan Terminator serisinde neden üçüncü filmi yazmayı tercih ettiğimi tam olarak bilmiyorum. Dördüncü filmin serinin genelindeki en zayıf halka olmasından ziyade sanırım "üçüncü" filmlerin dayanılmaz ilgi çekiciliğinden olsa gerek..

Genelde ikinci filmi ilk filminden güzel olan filmlerin üçüncü filmleri fiyasko olur. Terminator serisinde de birçoklarına göre bu durum söz konusu. Devam filmleri her zaman riskli bir girişimdir ama üçüncü filmlerde bana göre hikayenin devamını izleyiciye sunmaktan ziyade bir nevi eski filmleri yad etme, eski filmleri beğenen izleyicilerin yüzlerinde bir tebessüm yaratma filmlerinden. İşte bu yüzdendir ki, üçüncü filmler bence absürdlüğe kaçmadan ama kendini de fazla ciddiye almadan çekilmelidir. Bir seri, üçüncü filmi çekilecek konuma gelmiş ise büyük beklentilerin altında beğenilmeme ihtimali, beğenilme ihtimalinden oldukça yüksektir. Terminator 3, bir nevi, ilk iki filmin yönetmeni, Terminator evreninin yaratıcısı James Cameron'un yönetmen koltuğunda olmamasıyla maça bir sıfır yenik başlıyor. Buna ana karakter John Connor içinde yanlış bir oyuncu seçimi eklenince her şey bir anda film için tepetaklak gidebilecek bir hal alıyor. Peki bunlar Terminator 3'ü kötü bir film mi yapıyor? Kesinlikle hayır.

İlk filmden tam 19 yıl sonra çekilen bir üçüncü film var elimizde. Yok edici makine Arnold Schwarzenegger'in ilk filmden 19 yıl daha yaşlanmış bir halde karşımıza çıkması filmin gerçekçiliğine ket vurur cinsten. Bunun önüne geçilmesinin iki yolu mevcut, birincisi Terminator'ı oynaması için başka bir oyuncuyla anlaşmak bir diğeri ise Arnold'ın rolünü minimum düzeye indirmek ki ikinci şıkkın seriye darbe vurduğunun dördüncü filmde gördük dolayısıyla ikinci seçenek mantıklı olmazdı. Dördüncü filmi izledikten sonra anlıyorsunuz ki Terminator demek Arnold Schwarzenegger demek. Hatta biraz daha ileri giderek şunu söyleyebilirim ki, eğer Javier Bardem, mimiksiz, soğuk karakteriyle No Country For Old Men'deki performansıyla En İyi Yardımcı Oyuncu dalında Oscar'ı alıyorsa, Schwarzenegger'in 1984 yapımındaki filmiyle iki Oscar birden alması gerekirdi. İşte o yaşlanan Schwarzenneger'in bu filmdeki varlığı bile halen Terminator evreninde olduğunuzu hissetmenize yetiyor. Yaşlanmış mı, evet yaşlanmış ancak bu yaşlılık izleri zaten olabildiğince kapatılmaya çalışılırken, filmin gerçekçiliğine inanmak konusunda izleyicinin de biraz çaba göstermesi gerekiyor, fani bir dünyada yaşayıdığımızın bilincinde olup çizgi roman okur gibi izlememiz gereken bir film Terminator 3: Rise of Machines.

Terminator 3, yarattığı evrenin içinde anlattığı hikaye ile kronolojik sırası bakımından çok kritik bir noktada yer alıyor. Öyle küçük John Connor ve annesi Sarah Connor, Terminator'ın yardımıyla ikinci filmde kıyamet gününü engellemiştir ve 1997 yılında beklenen kıyamet gerçekleşmemiştir. İnsanlar normal hayatlarına bilinçsizce devam ederken, bir önceki filmde asi, esmer bir genç olan John Connor, şimdi evsiz, ezik ve sarışın olmuştur. Gelecekten bizim T -800'ün ve sarışın bir, "gelişmiş" bir Terminator olan T - X'in gelmesiyle öğreniriz ki, kıyamet günü engellenmemiş sadece ertelenmiştir. Doğmadan önce öldürülmeye çalışan ardından 10-13 yaşındayken bir daha öldürülmeye çalışan John Connor bu sefer yirmili yaşlarında öldürülmeye çalışılmaktadır. Nedense gelecekte insanların direnişinin başına geçecek olan Connor'ı korumak için geri yollanan Terminator, yine eski model T - 800 yani Arnold Schwarzenegger'dir..

Filmdeki mantık hatalarından bahsetmek gerekirse, her aksiyon filminde gördüğümüz üzere bu filmde de Terminator'ımıza binlerce kurşun yağmasına rağmen ceketinde herhangi bir kurşun izi yoktur. Aslında ikinci filmdeki efsane motorsiklet sahnesinde dublörlerin inadına inadına gözümüze sokulmasını göz önüne alınca, bunu pek umursamayabiliriz ancak 1991 yılındaki o filmde bile cekette bir sürü kurşun deliği görmemiz mümkündü. Onun dışında John Connor'ın bir anda neden sarışın olmasına anlam veremedim. İkinci filmde Connor'ın, annesinin rüyasında gördüğümüz yaşlı hali ile bu filmin başındaki flashforward'da gördüğümüz hali ciddi anlamda bir birinden bağımsız iki insan gibiydi..

T - 800'ün John Connor'a "Senin çocukluğunda gelen Terminator başka bir modeldi" demesi ancak yeri geldiğinde son derece duygusallaşması da anlaması güç başka bir durumdu. Filmin her ne kadar yavaş çekim kareleri başarılı olsa da meşhur müziğini çok kullanmaması da hayranlarını üzen bir başka durum. İlk iki filmin çoğunluk Burton'ın Batman'leri gibi karanlık atmosferlerde geçmesine rağmen bu filmde kullanılan renklerin açıklığı ve filmin neredeyse tamamının "gündüz"de geçmesi de, filmin bir diğer eksisi..

Genellikle filmlerin eksileri başta saymam ancak Terminator farklı bir seri, o yüzden gelelim şimdi artılarına. Öncelikle başta söylediğim "absürdlüğe kaçmadan kendini ciddiye almama" durumu Terminator 3'ün en can alıcı noktası. İkinci filmde Sarah Connor'ın doktoru Dr. Silverman'in bu filmde yaşlanmış bir şekilde John Connor'ın gelecekteki eşi Kate Brewster'ın yanında bitmesi ardından Terminator'ı görünce arkasına bakamadan topuklaması olsun, Terminator'ın yaptığı başta "robot değil siberkinetik organizma" espirisi ile striptiz salonunda kıyafetlerini bulması sonrasında gelişen espiriler, serinin hayranlarının yüzünde bahsettiğim, bu olması gerekn tebessümleri yaratan cinsten.

Terminator 3'de en büyük eksiklik oyuncu seçimi ve mekan seçimi. Onun dışında filmin senaryosu oldukça tatmin edici. John Connor'ın gelecekte Terminator tarafından öldürüldüğünü öğrenmemiz, günümüzde halen devam eden ve beşinci ile altıncı filmi bize merak ettiren yegane nokta. Filmin çok eleştirilen diyalogları konusunda da bahsedildiği kadar zayıf olmadığını düşünüyorum. Zaten filmin esas kahramanı bir makine, Yoda gibi felsefik cümleler kurmasını bekleyemezsiniz. İkinci filmdeki gibi saf saf "Neden ağlıyorsunuz?" soruları yerine okkalı bir şekilde "You are terminated", "We will meet again" ya da "No, you must live" gibi cümlelerini duymak beni tatmin eder ki o da bu filmde var.

Gelelim kadın Terminator konusuna. Kristanna Loken'in canlandırdığı kadın Terminator, kıyamet gününün yaşanmasında filmde gördüğümüz üzere kilit bir rol oynuyor. Bu kadar önemli bir görev kadın bir Terminator yerine Arnold Schwarzenegger gibi kaslı başka bir terminator seçilse daha iyi olabilirdi ancak kadın Terminator, her ne kadar pek mantıklı bir tercih olmasa da o kadar yadırganacak cinsten de değil. Seriyi kronolojik sırasıyla izleyecekler için gereksiz bir ipucu vermem gerekirse, dördüncü filmde göreceğinizi Moto-Terminator'ları göz önünde bulundurduğunuzda kadın Terminator o kadar da saçma gelmeyecektir. T - X daha bir femme fatale bir karakter olsaydı fenomene bile dönüşebilirmiş aslında..

Sözün özü, Terminator 3: Rise of the Machines, iyisiyle kötüyüsle, ilk iki filmin mirasını çiğnemeyen tam kıvamında bir üçüncü film. Terminator gibi kendi evrenini yaratan filmleri baz alırsak Matrix serisinin üçüncü filmi Matrix Revolutions'dan başarılı bir film. Eğer bir devam filmi için "seriden bağımsız düşündüğümüzde iyi bir film.." cümlesini kuruyorsak o film serinin yüz karasıdır. Terminator, "zaman" kavramını temeline oturtan bir seri olduğu için, ne güzel ki bu film için böyle bir cümle kuramıyoruz, bir nevi ilk iki film, Rise of the Machines'i kurtarıyor. Her üçüncü film içinde olması gereken bu değil mi zaten? Daha iyi olabilir miydi, oyuncu seçimi daha isabetli olsaydı neden olmasın, gerçi ikinci filmde Edward Furlong'ın John Conner kompozisyonundan sonra hiç bir John Connor izleyiciyi tatmin etmeyecektir ancak zaten Sarah Connor'ın olmadığı bir Terminator filminde, Nick Stahl'ın performansı oldukça zayıf idi.

Filme 10 üzerinde 6,5 veriyorum. Eğer ilk iki filmi izlediyseniz, her şeye rağmen gönlünüz rahat bir biçimde izleyebileceğiniz, eski filmleri yad edebileceğiniz bir film Terminator 3 ancak dördüncü film, Terminator Salvation için aynı şeyleri söyleyemeyeceğim, o da başka bir yazı konusu..

Quarterback'lerin en şanslısı: Matt Cassel

2010-08-22T00:11:00.006+03:00

NFL'de yeni sezon yaklaşırken hemen hemen her takımda birçok quarterback'in bu sezon neler yapacağı büyük merak konusu. Bu sezon çizeceği performans konusunda kafalarda soru işareti yaratmayacak quarterback'leri Aaron Rodgers, Peyton Manning, Drew Brees, Tom Brady, Tony Romo birde Matt Schaub olarak sıralayabilirim. Komplo teorilerini de sayarsak şampiyon sıfatıyla ve Madden lanetiyle sezona girecek olan Brees'i bile bu listeden çıkarabiliriz aslında ama yinede bu adamlar zaten ligin elit quarterback'leri. Hadi yeniden dönen Brett Favre da belli bir standartın altına düşmeyecektir peki ya geri kalanar?

Donovan McNabb, Washington Redskins'de nasıl bir performans sergileyecek? Mark Sanchez ve Matthew Stafford ikinci sezonlarında neler yapacaklar, yerlerinde mi sayacaklar yoksa birkaç adım atıp ligin elit quarterback'lerinden mi olacaklar? Denver Broncos'un quarterback'i kim olacak, yeni kontratını alan Kyle Orton mı, taraftarın sevgilisi Tim Tebow mu yoksa Broncos'da kendisine son bir şans verilen Brady Quinn mi? Alex Smith geçen sezon gösterdiği kıvılcımlar sonrasında kariyerini yeniden toparlayabilecek mi? Aynı şekilde geçen sezon kariyerini toparlayacak gibi gözüken Vince Young neler yapacak? Koçunun kendisi hakkında atıp tuttuğu David Garrard, Jaguars'ı nereye kadar taşıyabilecek? McNabb sonrası Philadelphia'da Kevin Kolb birkaç sene öncesinde Dallas'da Romo'nun yaptığını yapabilecek mi yoksa sansasyonel Michael Vick eski günlerine dönebilecek mi? Arizona'da Kurt Warner sonrası Matt Leinart yıllardır kendisinden beklenen performansı gösterebilecek mi yoksa bir bust olarak mı hatırlanacak? Çaylak sezonunda lige süper giriş yapan ancak geçen sezon yerinde sayan Matt Ryan bu sene beklenen atılımı gerçekleştirebilecek mi? Büyük umutlarla geldiği Bears'da berbat bir sezon geçiren Jay Cutler toparlanabilecek mi? Birde her sezon olduğu gibi merak edilen, çaylakların (Sam Bradford, Jimmy Clausen ve Colt McCoy) ilk sezonlarını nasıl geçireceği konusu var..

Liste istenilse uzatılabilir aslında, hepsi de ayrı bir post konusu tabii ama benim özellikle değinmek istediğim bir kişi var, Kansas City Chiefs'in quarterback'i Matt Cassel. Cassel, iki sezon önce Tom Brady'nin normal sezonun ilk maçında sakatlanmasıyla bir anda kendini New England Patriots'ın as oyun kurucusu olarak bulmuş bir isim. İki sezon önce Brady'nin yokluğunda gösterdiği performans her ne kadar bir önceki sezon bir maç dahi kaybetmeyen Patriots'ı playoff'lara taşımaya yetmese de Cassell'in torunlarına yetecek kadar bir paraya konmasına yetti. Patriots'da ve kariyerinde ilk defa as oyun kurucu olduğu senede aynı zamanda kontratının son senesinde olan Cassel sezon bitince Kansas City Chiefs ile 6 yıllığına 63 milyon dolara bir kontrat imzaladı. 28 milyon doları garanti olan kontrata göre Cassel, bu kontratın ilk üç yılında 40.5 milyon dolar kazanacaktı ve şuanda kazanmaya da devam ediyor..

Geçtiğimiz sezon Chiefs organizasyonu için bir nevi geçiş sezonuydu. Takımdaki yıldız Larry Johnson, Tony Gonzalez gibi isimler gönderilip yeniden yapılanmaya gidilirken Arizona Cardinals'ın Super Bowl'a gitmesinde büyük pay sahibi olan ofansif koordinator Todd Haley, takımın başına getirilmişti ve büyük umutlar besledikleri bir oyun kurucuları vardı. Chiefs sezonu 4 galibiyet ve 12 mağlubiyet ile bitirdi ama dediğim gibi geçiş sezonu işte. Onlar için işin kötüsü Matt Cassel'in performansı oldu. Sakatlıklarla da boğuşan ama sezonun 15 maçında forma giyen Cassel sezonu 16 touchdown pası ve 16 interception ile tamamladı. Onca para verdiğiniz quarterback'inizden beklediğiniz performans bu olmasa gerek..

Aslında Cassel'e öyle büyük bir kontratın verilmesi büyük bir riskti. Bir sezonluk parlayan bir sürü quarterback'in olduğu bu ligde Cassel'in kalburüstü bir performans gösterdiği takım da New England Patriots'dı. Taş gibi bir offensive line ve de Randy Moss, Wes Welker gibi receiver'ların olduğu bir takım. Emin olun, NFL standartlarındaki herhangi bir QB, Cassel'in yerine o takımda olsaydı Cassel'in gösterdiği performansa yakın bir performans gösterebilirdi. Konuyu şöyle bağlamam gerekirse Chambers'ın sezon ortasında Chiefs receiver'ları arasına katılması Cassel'in hücum silahlarını biraz olsun arttırmış durumda ama Cassel'in bence beklentileri karşılaması için Patriots'da gösterdiği performansın her sezon biraz üstüne koyarak ilerlemesi lazım. Bunu yapabilecek kapasite mi, onu bu sezon görebileceğiz..

Kolej kariyerinde dahi starter olamayan bir adamın kontrat senesinde, sezonun ilk maçında, o ana kadar hayatında hiç maç kaçırmamış as oyun kurucunun sezonu kapatması ve bu adamın kendisini bir anda ligin en iyi takımında ligin en iyi receiver'larına pas atarken bulması şans değil de başka ne olabilir ki? Kim bilir The Bachelor'ın yıldızı eski Giants QB'si Jesse Palmer o sezon Patriots kadrosunda olsaydı şimdi milyon dolarlar kazanan isim o olacaktı.

Inter, Sevilla, Chelsea.. Deivid de Souza

2010-08-20T00:54:00.006+03:00

2006 - 2007 Sezonu.. Roberto Carlos'un Fenerbahçe'ye geldiği, takımın forvetinin Mateja Kezman olduğu, Appiah'ın sakatlığı sebebiyle çok forma giymediği, Alex'in 20 numara olduğu, orta sahanın Aurelio'ya emanet olduğu, Tuncay ayrılışı sonrası sol kanatta yükselen formuyla Uğur Boral'ın yer aldığı ve sağ bek Gökhan Gönül'le Fenerbahçelilerin tanıştığı, Zico'nun tarihe geçtiği sezon. Aynı zamanda Fenerbahçe'nin Avrupa'daki makus talihini yendiği Şampiyonlar Ligi'nde çeyrek finale yükseldiği sezon. Deivid de Souza'nın Inter'e Kadıköy'de voleyi vurduğu, Moskova'da maçın sonlarına doğru orta sahadan CSKA füzeyi yolladığı, Sevilla deplasmanında maçı uzatmalara getiren golleri attığı ve Kadıköy'de Chelsea'ye kendi kalesine attığı golün ardından Cudicini'nin koruduğu kaleye 35 - 36 metreden inanılmaz golü attığı sene..

Deivid de Souza'nın ilk sezonunda kendisinden nefret etmiştim. Gösterdiği vasat performans yüzünden "de Souza" familyası kontenjanından takıma katıldığını düşünüyordum. Tabii o zaman bir Guiza ile tanışmamıştık. Her Türk futbolsever gibi 2006 - 2007 sezonunda Deivid'in Şampiyonlar Ligi'nde yaptıkları sonrasında bu Brezilyalıya bende hayran olmuştum. Ardından gelen malum sakatlık, attığı birkaç güzel golün dışında akıllarda bir şey bırakmayan iki sene..

Bazen düşünmeden edemiyorum, Londra'ya 2 - 1'lik galibiyetin avantajıyla gidilen maçta Zico, Kazım'ı oynatmak için Deivid'i sola çekmeseydi, Uğur Boral solda, Deivid sağda maça başlansaydı Fenerbahçe, Chelsea'yi eleyemez miydi diye..

Deivid ile Fenerbahçe'nin yolları ayrılmış. Mevcut şartlar altında doğru karardır. Ancak, Fenerbahçe, bugün maçın ikinci yarısının büyük bölümünü 10 kişi oynamış PAOK'a deplasmanda 1 - 0 yenildi. Sırasıyla Anderlecht, Inter, PSV Eindhoven, CSKA Moscow, Sevilla ve Chelsea'yi yenen takım bu aralar Young Boys'u, PAOK'u yenemiyor. Kim bilir kaç sene sonra tekrar Inter, Sevilla, Chelsea gibi takımları yenebilecek duruma gelecek. Belki Fenerbahçe taraftarı şuan Deivid'i hiç aramayacak ama onun milyonlarca insana yaşattığı duyguları uzun süre anacak. Umutsuzluğa düştüğü her an internette Deivid'in gollerini izleyecek..

Fenerbahçe tarihinde taraftara en çok mutluluk veren sezonun başkahramanı, Deivid de Souza, iyi ki o golleri atmışsın ayağına sağlık. Yolun açık olsun "Fenerbahçemizin ikinci golü 99 numaraaa.."

Free Hugs

2010-08-18T01:00:00.003+03:00

Times Square hatırası.. Sarılmadım, para da vermedim ama fotoğrafını çektim. Sarıldığım Naked Cowgirl vardı, para da verdim, fotoğrafını çektim.. İlginç yer Times Square. Siyahi Amerikalıları sokaklardan uzak tutmak için sarılıyorsunuz birde iki dolara rozetlerini alıyorsunuz..

Canlı canlı TNA deneyimi..

2010-08-16T20:18:00.013+03:00

Bu Amerikan güreşi hakkında herkesin az çok bilgisi vardır. Ne kadar içli dışlısınızdır bilmiyorum, ben zamanında Flash TV'deki eğlenceli dublajlı hali ile izlemeye başlamıştım, Flash TV'deki yayın bitince Amerikan güreşide hayatımdan çıkmıştı, taa ki geçen seneye kadar. Kardeşim sayesinde arada Fox'da izlemeye başladım hatta Smackdown'ın Türkiye'ye geleceğini öğrendiğimde bilet dahi aldım. Sonra ertelendi, Kasım'da falan gelecek, bunu da blogdan daha önce duyurmuştum. O postta keşke TNA gelse de Hulk Hogan'ı, Ric Flair'i, Kevin Nash'i falan izleseydik demiştim..

Orlando'da Universial Studios'dan çıkarken TNA tabelası tutan bir kadın gördüm. Önce bir broşür dağıtıyordur herhalde diye hiç de umrumda olmadan yürümeye devam ettim. TNA ile ilgili bir şey olduğunu da günün yorgunluğundan ötürü hiç fark etmedim. Jeton geç düştü tabii.. Geri döndüm bir baktım, TNA maçı varmış dedim. Kadın canlı yayın var dedi, son iki maç kaldı, Ric Flair ve Jeff Hardy'yi görebilirsiniz, hem de bedava dedi. Direk kardeşimle beraber koşmaya başladık, -zaten organizasyonun dörtte üçünü kaçırmışız koşmamızın pek anlamı yoktu ama neyse- içeri girdiğimizde ringde kimin eli kimin cebinde tarzı bir maç vardı. Amerikan güreşi Türkiye'ye gelmeden bizim canlı izleme şansımız doğmuştu, içine düştüğümüz hafif şoku atınca güzel bir yer bulduk kendimize hemen..

Organizasyondan bahsederek başlayayım. Salon küçüktü, sadece iki yanında tribün vardı, bu da doğal olarak biraz hayal kırıklığı oluşturdu. Kameralar tribün olan bölgeleri çekiyordu sadece. Bizde ringe yakın bir yerde oturduk. Kamera kullanmak, telefondan video çekmek yasaktı, bu konuda durmadan uyarı aldık, falan ama devam ettik tabii.. Amerika güreşinin gerçek olmadığını öğrenmek bir çocuk için Noel Baba'nın gerçek olmadığını öğrenmesiyle eş değer bir şeydi benim için ama ortamına girdiğiniz de gerçekten bu pek umrunuzda olmuyor.

İçerde olayı gerçekten benimsemiş fanlar vardı. Bir grup tribünsüz bölümde, loca misali konuşlanmış, güreşcilere laf atıyorlar, taktik falan veriyorlar, bir grup bizim gibi denk geldi, fırsatı tepmeyelim diye girmiş bir diğer grupta fazla ateşli olmayan taraftar grubu. Hatta ellerinde pankartlar bile görevliler tarafından verilmiş dahi olabilir. Öte yandan gerçek güreş fanları pek tekin tipler gibi durmuyorlardı. Amerika'nın bir nevi elit kesiminin gittiği Universial Studios'da ellerinde sigaralar, kollarında dövmeler, kot montlar, kafalarında bandanalarıyla şişman adamları görünce bir anda farklı bir yere gelmiş gibi hissediyorsunuz..

Maçlar esnasında, kardeşim ortada yapılan gösterinin tadını çıkarırken ben bol bol fotoğraf çektim. TNA, Smackdown ve RAW'dan sonra gelen üçüncü güreş organizasyonu doğal olarak yeni güreşcileri bilmiyorum ama benim gibi yıllar önce Amerikan güreşi izlemişler için bulunmaz bir nimet çünkü Total Non-Stop Action'da yer alan güreşçiler arasında eski WWE efsaneleri Hulk Hogan, Ric Flair, Jeff Hardy, Big Sexy Nash, Sting yer alıyor..

İlk olarak gördüğümüz efsane Ric Flair idi. Kendisinin o gün maçı yoktu ancak siyahi bir güreşciyle girdiği söz duellosu gerçekten ilgi çekiciydi. Sandığım kadarıyla yeni yetme olan bu güreşci hasta annesine onu ne kadar sevdiğini söylerken "Anne biliyorum, bugün beni izlemek için televizyon başındasın.." dedi daha da sonra Ric Flair'a meydan okudu ve ringe artık iyice yaşlanmış, ciddi anlamda dede olmuş Ric Flair ringe çıktı. Eline mikrofonu aldığında "Annen seni izlemek için değil beni izlemek için televizyon başına geçiyor." dedi. Adamlar rollerine o kadar çalışmışlar ve o kadar güzel karakterlerine bürünmüşler ki üç boyutlu bir film izliyormuş hissine kapılıyorsunuz. Ki ciddi anlamda eğlenceli bir film bu..

Gecenin son maçında meşhur Jeff Hardy ve Mr. Anderson ringe çıktı. Muhteşem şovlar eşliğinde başlayan maçı, seyircilerin, "Lets go Hardy, Anderson" tezahüratları eşliğinde kazanan Jeff Hardy oldu. Sahaya bir de son zamanların ses getiren filmi, Mickey Rourke'un The Wrestler'daki karakterine oldukça benzeyen TNA şampiyonu birde Monster isimli dev gibi bir güreşci girdi. Neyse Hardy, Anderson ve bu şampiyon kötü adamımızı dize getirdi ve taraftarlarla kucaklaştılar bu sırada bizde ringe çok yakın olduğumuzdan onlarla çak yaptık. Herkes kaybeden devle alay ederken, adam salonu terkederken sırtına vurdum, "güzel maçtı" dedim ama nafile, ya yeteri kadar teselli edemedim ya da gerçekten adamlar senaryonun dışına çıkmıyorlar. Herif hiç oralı olmadan çöp kutusuna tekmeyi basarak, başı önde, "booo" sesleri kulağında kulisin yolunu tuttu..

Bu karşılaşmadan sonra canlı yayın bitti, salondaki izleyiciler için genç güreşcilerin yer aldığı bir karşılaşma daha gerçekleşti. Maçı izleyenler güreşcilerin kim olduğundan bir haberdi. Tek dikkat çeken şey bir tanesinin Asyalı diğerinin Amerikalı olmasıydı. Bu da seyircilerin aralıksız, "U-S-A" tezahüratı yapmasına sebep oldu, maçı da Amerikalı güreşci zor olsa da kazandı. Maç sonrası gittik hakemlerle bile çak yaptık, hazır gitmişken ortamı her türlü yaşayalım diye. Onun dışında görevli birkaç güzel kız vardı ama sonlara doğru salondaki izleyici sayısı azaldıkça biz bize kalıyoruz diye fotoğraflarını çekmedim, abazalık yapmaya gerek yok, göz ucuyla baktık geçtik. Geceyi de salonun hemen çıkışında konuşlanmış hediyelik eşya dükkanından birkaç anı alarak kapattık..

Çok farklı amaçlarla gittiğim Universial Studios'da tesadüf eseri karşıma çıkan TNA maçı zaten Universial Studios'daki envayi çeşit atraksiyonun doldurduğu günün mükemmel bitişi olmuş oldu. Hem bedavaya böyle bir organizasyon izledim hem de güreşcileri, 120 lira verip onca yol gideceğim Abdi İpekçi'de şova yakın oldum. Ayrıca, ucundan da olsa çocukluk kahramanım sayılabilecek, yıllar önce televizyondan hatta üç dört sene öncelerinin karşılaşmalarını izlediğim Ric Flair gibi güreş dünyasının en önemli isimlerinden birini ve karizmatik Jeff Hardy'yi canlı görmüş oldum..

Eğer gün gelir de Universial Studios'da karşınıza böyle bir fırsat gelirse sakın kaçırmayın derim, orada geçireceğiniz saatler size gerçekten unutamayacağınız bir deneyim olarak hafızanıza yerleşiyor. Bir kere canlı izleyince, "keşke her parka gittiğim akşam olsa da hep izlesem" diye içinizden geçiriyorsunuz..

PS: Elimde çok fotoğraf vardı, eleye eleye anca bu kadara düşürebildim o yüzden gereğinden fazla fotoğraflı bir yazı oldu kusura bakmayın.. Hepsini kendim çektim onu da belirteyim, watermark falan da koymadım artık işinize yarayacaksa kullanın hadi..

Masallar #2

2010-08-16T10:45:00.003+03:00

*kocaman hali için üzerine tıklayınız..

Uzun bir ara verdiğim Masallar serisine kaldığımız yerden devam edelim. Bu seferki konuğumuz Rapunzel. Yıllardır hapsolduğu kulede "uzun zamandır" beklediği ortada..

Masallar #1

Hooters'dan sevgilerle: Hooters of Bayside, Miami

2010-08-11T21:52:00.008+03:00

Amerika'dayken en çok uğradığım mekanların başında Hooters birinci, The Cheesecake Factory ikinci olarak geliyordu. Bu postun konusu Hooters olacak Cheesecake'i ise başka bir yazıya bırakalım. Malum geçtiğimiz günlerde Hooters'ın Türkiye'de açılacağı haberleri çıkınca -ki ben buna pek ihtimal vermiyorum- herkes Hooters hakkında yorumlar yapmaya başladı. Bende şöyle yemeğiyle olsun, ortamıyla olsun, kızlarıyla olsun Hooters izlenimlerimi sizlere aktarayım da eğer Türkiye'de açılırsa ne yemeniz nasıl davranmanız nasıl gitmeniz gerektiği hakkında fikriniz olsun, havanız olsun..

İlk olarak bahsedeceğim Hooters, Miami'de 401 Biscayne Boulevard'daki Hooters of Bayside. Bu Hooters benim gittiğim ilk Hooters olma özelliğini taşıyor. Bir alışveriş merkezinin içinde yer alan Hooters Bayside'ın kapısında klasik Hooters kızları sizleri karşılıyor. Yüksek tavanlı, gayet geniş bir mekan ancak içeri girince ağır bir yemek kokusu alıyorsunuz. Türkiye'de her ne kadar barlarda, restoranlarda sigara yasağı olsa da sigara konusunda işletme sahipleri gayet esnek davranıyor ancak malesef Amerika'da durum böyle değil. Sigara içtiğimizden ötürü restoranın dış bölümüne ilerledik, terasımsı bu bölümde güzel bir okyanus manzarası ve Miami'nin gökdelenleri sizi karşılıyor. Yemeklere geçmeden önce en çok merak edilen konuya, kızlara değinelim. Öncelikle Hooters'a kız konusunda çok büyük beklentilerle gitmemenizi öneriyorum. Miami Hooters benim gittiğim gün dikkatimi çeken iki sarışın silikonlu başta olmak üzere bir de esmer bir kız dikkatimi çekti, onlar dışında kızlar kötüydü, yani "ben bir yere gideceğim, porno yıldızları bana servis yapacak" gibi bir beklentiniz olmasın. Aşcıların genelde zenci erkekler olduğunu ve bir tane zenci iri abi başta olmak üzere, iki üç tane daha erkek garson olduğunu belirteyim..

Yemeklere gelince Miami Hooters'da yediklerim Onion Rings, Cheese Sticks ve Boneless Wings'den oluşuyor. İçki olarak da tercihimi bir Budweiser birahi bir de şişe Budweiser'dan yana kullandım. Onion Rings'den başlayalım, fiyatı 4.99 ve porsiyon oldukça büyük. Bildiğiniz onion ringlerden farklı olarak boyutları daha büyük, soğanları daha kalın. Lezzeti tatmin edici ama her defasından yenilecek cinsten değil. Yanında gelen hardallı sos ise idare eder cinsten, her şeye rağmen her oturuşta meze niyetine masada bulunması gerekir. Cheese Sticks'in fiyatı ise 6.49. Porsiyonu çok büyük değil ancak yanında gelen üstüne peynir dökülmüş marinara sos ile süper oluyor, gerçekten tavsiye ederim. Ana yemek Boneless Wings, 7.99, hafif acılı tavuk shot gibi bir şey. Tad olarak TGI Fridays'deki Boneless Wings ile birebir aynı. Ben yanında ranch sos tercih ettim. Hooters'da salata vs. yemeden hafif bir şey yemek istiyorsanız, Boneless Wings'i tercih edebilirsiniz. Birahinin yanında getirdikleri bardaklar karton olduğu için bira içmenin tadına pek varamıyorsunuz, plastik bardakta bira içmek güzeldir ancak karton bardak sevenlerden değilim malesef..

Fotoğraflar Google'dan, zaten Hooters'ın kendi sitesinden olsa kızlar birbirinden güzel olmaz mıydı?

Garsonlarla olan diyaloglara gelince Miami Hooters'da ailemle olduğum için bu işe pek giremedim -malesef benzer bir durumun beni DC'deki Hooters günlerinde de takip edeceğini bilmiyordum- bizim masayla ilgilenen garson kızımız da minyon bir siyahi olduğu için pek ilgimi çekmedi. Siyahi kızlara ilgim olduğunu da söyleyemem. Etrafta -diğer Hooters'lara göre- nezih kişiler oturuyordu. Kız kıza çıkmış şirin Miami kızları, reunion yapmış yaşlı insanlar, sülalecek gelmiş hispanikler falan filan.. Kızlar sadece erkeklerin oturduğu masalara gidip sohbet ediyordu, neden bahsettiklerini dinlemedim ama restoranın iç kısmında, bize göre camın öteki tarafından oturan 20'li yaşların sonundaki gençler içkiyi biraz kaçırınca silikonlu şarışınımızı hafiften taciz etmeye başladılar. Taciz derken göstere göstere değil, mesela kız yan masaya tabak bırakırken eğildiğin masayı kızın kalçalarına itmek gibi hareketler diyelim..

Her kız ten rengi ayırmaksınız açık kahve rengi çorap giyordu bu da tabii bacak görmenizi engelliyordu. Garsonların masanızdan bir şey alırken göğüslerini size doğrulttuğu anlar yaşanmadı değil ama silikonlusu da doğrultuyor, tahta göğüsün bir gömlek üstündeki çirkinlerde doğrultuyor. Çirkin derken harbiden kısa boylu, gözlüklü, esmer kızlarda vardı. İçerde sarışını olsun, esmeri, kumralı, zencisi, asyalısı her çeşit garson vardı. Bazılarının da 30'lu yaşların sonunda olduğunu da belirteyim..

Birde tuvaletlerden bahsedeyim, tuvalete gidince geri gelmeniz zaman alabiliyor. Bunun sebebi Hooters kızlarından değil tabi, tuvalete giden koridorda Miami Hooters'dan yolu geçmiş ünlü isimlerin Hooters kızlarıyla çekilmiş fotoğraflarına uzun uzun göz atıyorsunuz. Hediyelik eşya bölümüne de zamanım kısıtlı olduğu için pek göz atamadım, tatilin geri kalanında ne de olsa bakacağımı bildiğim için pek de bir şey kaybettiğimi düşünmüyorum..

Hooters of Bayside, Miami izlenimleri bu kadar. Neden bu kadar, çünkü sadece bir defa gidebildim Miami'dekine. DC'de kaldığım bir ay boyunca Hooters of Washington DC'ye her hafta ortalama üç gün gittiğimi varsayarsam onu yazarsam yazı iyice uzayacak en iyisi bir sonraki posta bırkalım..

Bir sonraki post, menüsüyle, ambiansıyla, kızlarıyla Hooters of Washington DC, aman kaçırmıayın..

Jet Lag

2010-08-11T05:30:00.005+03:00

Yıllardır NFL maçları için, NBA maçları için gecemle gündümüzü bilinçlice yer değiştiriyorum o yüzden Amerika seyahati sonrasında jet lag yaşayacağım hiç aklıma gelmezdi. Amerika'ya gittiğimde böyle bir sorun yoktu, dönünce mahvoldum. Uyku düzeninin bilinçsizce bozulması çok fenaymış. Üstüne bir de insanı sırılsıklam yapan sıcaklar gelince dünyam alt üst oldu. Geceleri uyuyamıyorum, gündüzleri gündelik işleri halletmem gerektiğinden uyuyamıyorum. Uyuyamıyorum. Uyku olmayınca hayat düzeni ister istemez kendiliğinden rayından çıktı..

Google'a da bir jet lag yazdım hep uyuyan adamlar çıktı..

Tatil bitti..

2010-08-09T23:15:00.004+03:00

Amerika tatili bitti, uzun bir yolculuk sonrası hayatım boyunca unutamayacağım anılarla İstanbul'a döndüm. İyisiyle kötüsüyle çok her şey güzeldi. Önümüzdeki günlerde yavaş yavaş blogu güncellemeye başlarım..

Fenerbahçe değişmesin..

2010-08-05T02:57:00.005+03:00

Aykut Kocaman, Fenerbahçe'nin Young Boys'a elenmesinin ardından Fenerbahçe değişecek diye açıklamalar yapmış. Fenerbahçe'nin değişecek olmasının sonucu acaba Young Boys gibi bir takıma elenmek mi olmalı? Sanırım Fenerbahçe değişecek derken Alex'den bahsediyor. Uzun uzun yazmak istemiyorum, maçın bitmesine daha 45 dakika varken Alex'i çıkarıp Selçuk'u sokan adamın futbol zekası benim için 0'dır. Şöyle bir düşününce Aragones bile çok daha kötü bir kadroyla Fenerbahçe'yi Şampiyonlar Ligi'ne sokabilmişti. Maldonado'yu çıkarıp Josico'yu sokmak bile 1-0 geride olduğun bir maçta Selçuk'u sokup Alex'i çıkarmaktan mantıklıdır. Aykut Kocaman'ı Fenerbahçe'ye kazandıracakları taraftara ikinci bir MTK faciası yaşatıyorsa, yıllardır takımı sırtında taşıyan, aktif olarak Fenerbahçe forması giyerken efsane olan Alex'i kaybetmeye neden olacaksa varsın Fenerbahçe değişmesin..

Sanırım ikinci Denizli faciası olan Bursapor maçından sonra girilen dönemde, taraftar bir kez daha Daum'u çok arayacak..

Washington Redskins Kampından İzlenimler...

2010-08-04T08:04:00.006+03:00

Amerika'da olduğumdan ötürü madem blogu güncelleyemiyorum bari NFLTR için yazdığım bu yazıyı bloga koyayım. Aslında sadece bir Amerikan futbolu yazısı değil, Washington DC'den Aushburn, Virginia'ya Washington Redskins'in kampını izlemeye gitme çabalarımı anlatan bir yazı..

29 Temmuz Perşembe günü, Washington Redskins halka açık hazırlık kampının ilk günüydü. Yani, Redskins taraftarı yeni koçları Shanahan’ı, yeni quarterback’leri Donovan McNabb’i ilk defa dünya gözüyle izleyeceklerdi. Aynı gün bende Washington DC’de olduğumdan saat 16.00’daki bu idmanı kaçırmak istemedim ve NFLTR tshirt’ümle beraber birkaç fotoğraf çekmek için fırsat bulursam da oyuncularla biraz laflamak için yola çıktım. Hatta belki bir oyuncuyla mini bir röportaj bile yapabilirim diye düşünüyordum ancak bu kadar maceralı bir gün geçireceğim aklımın ucundan dahi geçmemişti.

Aslında o gün amacım şehrin beysbol takımı Washington Nationals’ın maçına gitmekti. Malum Amerika’da şu sıralar sadece MLB devam ettiği için DC’de herkesin gözü Nationals’ın üzerinde. Her ne kadar beysbol ilgi alanımın içinde olmasa da, maç sırasında stadyumdaki atmosferi solumanın zevkli olacağını düşünüyordum. 29 Temmuz günü saat 12.30’da, Nationals’ın akşam Atlanta ile kendi sahasında oynayacağı maçın biletini almak ve stadın yerini öğrenmek için internete girdim. Maçın 12.05’de başladığını öğrendiğimde ise hayallerim yıkıldı. Ardından “Acaba Redskins ile ilgili bir organizasyon var mıdır?” diye Washington Redskins’in internet sitesine girdiğimde bahsi geçen kamp programını gördüm..

Hazırlık kampının ilk idmanı saat 16.00’da başlıyordu ve Perşembe günü benim kampa gidebileceğim tek gündü çünkü diğer günler tüm idmanlar halka açık olmasına rağmen sabah 08.30’daydı. Ee sabahın köründe kalkıp idman seyretmeye gidecek kadar fanatik bir Redskins taraftarı da değilim, fırsat bu fırsat diyerekten idmanın gerçekleştirileceği Redskins Park’a nasıl gidileceğini araştırmaya başladım. Önce kampın Virginia’da yapıldığını öğrendim, ilk başta bu beni amacımdan saptırmaya yetecek gibi gelse de etraftaki Amerika’lıların Redskins Park’a gitmenin o kadar zor olmadığını söylemesiyle içim rahatladı. Zaten öylede olmalıydı koskoca başkentin takımı neden idmanlarını farklı bir şehirde yapsın ki? Gitmem gereken yol bana kısaca şöyle tarif edildi: İlk başta bulunduğum Tenleytown’dan metroda kırmızı hatta binip, oradan Metro Center’da inip turuncu hatta geçip West Falls Church’e gidip daha sonrada taksiye atlayıp Redskins Park’a gitmek.

Açıkçası tüm yolculuğun 40 dakika civarı süreceğini ve taksinin de en fazla 30 dolar bu yolculuk oldukça mantıklı geldi. Gitmeyi kafaya koyduktan sonra iş online davetiyeyi print etmeye geldi. Formu doldurduktan sonra, bilgisayarını kullandığım kütüphanede elektriklerin gitmesinin ardından, davetiyeyi print ettirmek bir dolu koşuşturma yaşadım. Bu koşuşturmalar esnasında bana yardımcı olan Redskins fanlarından, hazırlık kampında nelerle karşılaşacağım hakkında bilgiler edindim. Bir grup kampa yaklaşık 5bin taraftarın gideceğinden bahsederken diğer bir grup ise takım sahibinin Washington’da hiç sevilmediğinden bahsediyor ve takımın geçen sezon çok kötü bir performans sergilemesinden ötürü kampa olan ilginin minimum düzeyde kalacağını söylüyordu. Ben başta McNabb olmak üzere yazın yapılan transferle “tribünlerin” dolacağını düşünüyordum.

Neyse, davetiyeyi print ettikten sonra yola koyuldum. Önce odaya gidip NFLTR Tshirt’ümü sırtıma geçirdim ardından shuttle ile Tenleytown metrosuna doğru yola çıktım. Metroda kırmızı hatla Metro Center’a ulaştığımda West Falls Church’ün 19.durak olduğunu gördüm ve sadece oraya ulaşmak yaklaşık 40 dakika sürdü. Şans bu ya, ben metroya giderken inanılmaz bir yağmur başlamıştı ve durmak bilmiyordu. West Falls Church’de inip koşarak taksiye bindim. Bindiğim taksi Redskins Park’ın yerini bilmediği için beni başka bir araca yönlendirdi. İkinci taksici de arabayı çalıştırmadan önce pis pis sırıtarak, “uzun bir yolculuk yapacağız” dedi. Redskins Park’a vardığımızda ise 30 dolar tutmasını beklediğim taksimetre tam tamına 52 doları gösteriyordu.

Dönüş yolunu da hesaba kattığımda içinde bulunacağım nakit sıkıntısını düşüne düşüne Redskins Park’ın çamurlu yollarında yürümeye başladım. Yolculuk ise yaklaşık iki saat sürmüştü. Redskins Park’ı, EA Sports’un Madden oyunundaki tesisler gibi hayal etmiştim ancak ortasında bir Amerikan futbolu sahası bulunan yeşillik bir alandan ibaretti. Yağmurdan dolayı bileklerime kadar çamura battım ve maalesef tribün gibi bir şey bile yoktu. Tüm idmanı ayakta takip etmek zorunda kaldım. Bine yakın taraftar çoktan en güzel yerleri tutmuştu bile. Kurtköy’deki maçlarda hep etrafta yiyecek, içecek alınacak bir yer olmamasından şikayet ederdim ama burada da durum pek farklı değildi. Seyyar tuvaletlerin halini ise ne siz sorun ne ben söyleyeyim. Tabii, oyuncular için doğayla iç içe kamp yapmak güzel olabilir ancak seyirciler için aynı şeyi söylemek pek mümkün değil. İdmanı izlemekte pek eğlenceli değildi ama asıl amacım zaten fotoğraf çekip, oyuncularla konuşmak olduğu için benim için önemli olan idmanın bir an önce sona ermesiydi.

İdman devam ederken, Redskins ürünlerinin satıldığı çadıra biraz göz attım. Şehirde 20 dolara satılan tshirtler 30 dolardan başladığı için alışveriş yapmadım ancak en çok satılan formaların, tshirtlerin genellikle 2007 yılında aramızdan ayrılan Sean Taylor’ın ürünleri olduğu dikkatimi çekti. İdmanı izlemeye gelen taraftarların üzerinde de en çok Sean Taylor formaları, ardından Portis ve McNabb formaları vardı. Redskins’in web sitesinde yazdığı gibi idman sonrasında oyunculardan imza alma, onlarla fotoğraf çekme imkanımız bulunuyordu. İdman sonrasında McNabb, Portis, Santana Moss gibi isimlerden imza almak için yerlerimizi aldık ancak o da ne ki popüler oyuncuların hepsi koşarak soyunma odalarına kaçıyorlar. Taraftarlar imza vermeden kaçan Portis, Moss gibi isimlere “yapmayın, etmeyin” gibi tepkiler gösterdiler ancak anladığım kadarıyla biraz anlayışla karşıladılar. Bizim ülkemizde böyle bir durum olunca genellikle taraftarlar oyunculara küfür eder, takım otobüslerini taşlarlar o yüzden bu bana biraz medeniyet göstergesi gibi geldi. İmza vermeden kaçan oyuncular arasında davranışlarına anlam vermediğim tek isim Rex Grossman’di. Zaten oynadığı takımlarda hiçbir zaman çok sevilen bir isim olmayan Grossman’e anlam veremediğim bir şekilde ilgi vardı. Rex Grossman ise taraftarı görmezden gelerek soyunma odasına doğru yolunu aldı ve işte bu anda Redskins taraftarı diğer oyunculara yapmadığı şekilde Grossman’e tepki koydu. Hayır zaten yedek quarterback’sin, bir sene sonra büyük ihtimalle başka bir takımda oynayacaksın, Chicago’da herkes senden nefret etmiş, Houston’da bir baltaya sap olmamışsın, iki üç taraftarı mutlu etsen ne olacak Rex efendi!

Gelelim taraftarla kaynaşan, kimseyi kırmayıp önüne gelen topa, formaya imza atan oyunculara. Genellikle savunma oyuncularının ilk durağı soyunma odası değil taraftarın yanı oluyordu, burnu havada running back’lere, receiver’lara göre daha sevecen elemanlardı. Yıldız oyuncular dışında takımın kicker’ı 87 doğumlu İskoç Gano’ya kızların ilgisi büyüktü, kendiside zaten kimseden imzasını eksik etmedi. Washington’da reklam panolarını boy boy kaplayan yeni transfer McNabb’i nedense imza dağıtan isimler arasında göremedik. Bir diğer yeni transfer Larry Johnson ise sadece imza dağıtmakla kalmadı herkesle uzun uzun sohbet etti. İdman boyunca oyunculara taktik vermeye çalışan birazcık teknik direktör edasıyla davranan taraftarlara da bu sezon Pro Bowl’a seçileceğini sözünü verdi, bakalım Larry Johnson küllerin doğup, taraftarlara verdiği sözü tutabilecek mi hep beraber göreceğiz..

Oyuncuların bu tutumlarını görünce tabi, benim birkaç oyuncuyla konuşma hayallerim erkenden son bulmuştu. Üstümdeki NFLTR tshirt’ü ise pek dikkat çekmedi. Dikkat çekmedi derken tabi ki bizim 1. Lig final maçındaki gibi herkesin tshirt’ü istemesinden tarzından bir dikkatten bahsetmiyorum. Site kurulduğundan beri muhabbeti geçen “NFL sizi duysa şöyle olur böyle olur” tezi de bir nevi Redskins Park’da sarsılmış oldu. Neyse büyük konuşmayalım ama onca taraftar içinde “Aaa Türkiye’de de mi Amerikan futbolu var?” diye soran dahi çıkmadı.

Dönüş yolunda ise gidişe benzer maceralar yaşadım. Bu sefer taksiye o kadar para vermemek için, taksiden Dulles Havaalanı’ndan indim, daha sonra metro ile Tenleytown’a döndüm. Taksiyi beklediğimiz zamanı da hesaba katarsak yine iki saatlik bir yolculuk yaptım ancak bu sefer 25 dolara falan işi kotardım. Döndüğümde ise elimde güzel fotoğraflar ve çamurdan kullanılmaz hale gelmiş bir çift spor ayakkabı vardı. Kendi kendime da bundan sonra Türkiye’deki maçlara gidip gelirken yollarda geçirdiğim vakte söylenmeyeceğime dair söz verdim..

Yazının orjinali için, tık. Fotoğraf galerisi için tık.

Basketbol şubesini yeniden yaratan adam..

2010-07-30T08:17:00.005+03:00

2004 yılında basketbola olan ilgim şuankinden çok daha fazlaydı. Daha doğrusu 2002, 2003, 2004 yılları benim NBA ile en içli dışlı olmaya başladığım yıllara denk geliyor. 2004-2005 sezonunda her sabah takım ayırmaksızın NBA maçı izlemeye kalkardım. Aynı zamanda TBL'yi de takip ederdim. O dönemler küçük ve yıldız takım seviyelerinde basketbol oyandığımı da göz önünde bulundurduğum zaman söyleyebilirim ki basketbol üzerine kurulmuş bir hayatım vardı. 2004 yılı aynı zamanda Fenerbahçe'de ikinci Damir Mrsic döneminin başladığı yıldı. Önceleri arada sırada denk gelince Fenerbahçe'nin maçlarını izleyen biri olarak, yeni yapılanmanın etkisiyle her maçı izlemeye bir süre sonrada çok sık olmasa da Abdi İpekçi'nin berbat yollarını çekmeye başlamıştım. Fenerbahçe'nin basketbol şubesini takip etmemi sağlayan isim Damir Mrsic idi. TBL'nin Iverson'ı gibiydi, zaten o sezon ligin sayı kralı olmuştu ve ben kendisinin 34 yaşında olduğunu öğrendiğimde yıkılmıştım. Bir bilemedin iki sezon Mrsic'i izlerim diyorken, 2010 yılında Mrsic halen sahadaydı..

Fenerbahçe basketbol şubesini küllerinden doğduran adam, Damir Mrsic geçtiğimiz günlerde 40 yaşında basketbola veda ettiğini açıkladı. Son yıllarda özellikle Fenerbahçe "Ülker" yıllarında eskisi kadar top kullanmayan ancak yeri geldiğinde sazı eline alabilen bir oyuncu izliyorduk. Açıkcası, yıllar geçtikce benim basketbola olan aşkım başta Amerikan futbolu olmak üzere başka sporlara kaymıştı. NBA'i Orlando Magic maçları dışında takip etmeyen biri olarak TBL'den de olabildiğince uzaklaşmıştım. Maça gitmek bir yana bu sene final serisini bile izlememiştim ama Damir Mrsic'in son maçları olacağını bilsem izlerdim. TBL'e şuan bu kadar uzak biri olarak, Mrsic'in vedası içimi burktu resmen..

Damir Mrsic belki yıllardır Alex'in futbolda yaptığı gibi sırtlamıyor ancak basketbol şubesini birçok insana tekrardan sevdirmesiyle yeri bende hep ayrı olacak..

PS: Post için fotoğraf olarak akıllarda yer etmiş, sahadaki duruşuyla, saç stiliyle, aksesuarlarıyla, kanarya sarısı formasıyla 2004, 2005 yıllarından bir fotoğrafını koymak istemiştim ama yeterince büyük bir tane bulamadım..

Sanırım bu formalar olmuş

2010-07-25T08:02:00.008+03:00

Aslında blog halen Timeout'da olduğu için yazmayacaktım ama geçtiğimiz iki sezon boyunca Fenerbahçe'nin yeni sezon formalarını değerlendirmişim, bu sezon geleneği bozmayayım dedim. Formaları internetten ilk gördüğümde çubuklu formanın kollarının sarı olması ardından "tetra mavisi" formayı "mor" sanmamım ardından yaşadığım haya kırıklığını anlatamam. Ancak daha sonra formaları sindire sindire incelediğimde, genel olarak geçen sezonki formalardan çok daha başarılı bulduğumu söyleyebilirim.

Herkes gibi çubuklu forma ile başlayayım. Öncelikle çubuklu formayı her Fenerbahçe'li gibi sevmeme rağmen bu formayı giyip maçlara gitmeyi sevmiyorum şayet son yıllarda aldığım iki çubuklu mevcut, biri Hooijdonk'un ilk sezonundaki forma diğeri ise uzun kollu çeyrek final oynadığımız sezonun çubuklusu. Bu formaları üstüme giyip dışarı çıktığımda kendimi halı saha topçucu gibi hissediyorum o yüzden çubukluda birinci kriter, benim için futbolcunun üzerinde nasıl durduğudur. Çubukların inceltilip sayısının artması gerçekten çok güzel olmuş. Kollardaki sarı renk yoğunluğu ilk başlarda göze çok batsa da zamanla alışılacaktır. Sırtın çubuklu olması numaraların nasıl yazılacağı konusunda şüphe uyarsa da eğer ki kollar da çubuklu olsaymış son yılların en iyi çubuklu forması olacakmış.

Gelelim Fenerbahçe güneşi adlı formaya ya da "tetra mavisi" formaya. Önce söylemek istediğim bir şey var "tetra mavisi" nasıl bir renk ismidir. Hani geçen senede arma formanın rengi "antrasit rengi" deniyordu, bilindik renkleri son derece ilginç tarif edebiliyoruz Fenerbahçe'nin yeni formaları sayesinde. Neyse, bu tetra mavisi forma, üç forma arasından en hoşuma gideni, iki yıldır süre gelen turkuaz formanın eksikliğini doldurabilecek yegane forma olmuş. Güneş muhabbetinde ise Real Madrid'in formasına benziyormuş, çok da fifi. Formanın renk orjinal, tasarım çok güzel..

Beyaz formaları oldum olası sevmemişimdir. Bu sezonki beyaz forma, iki sezon önceki saçma bayrak formadan, kabartmalarıyla falan birkaç adım öne çıksada, yeni, sarı-beyaz çubukluyu engellediği için bu beyaz formayı sevmedim. Özellikle sadeliği ile günümüzde reklamları önplana çıkaran ve pek bir anlam taşımayan beyaz formalara karşıyım. Sözün özü tasarım olarak hoş dursa da olmamış. Çubukları arttırılmış ve inceltilmiş bir sarı-beyaz çubuklu efsane olurdu ki bence 2007 - 2008 sezonu sarı-beyaz çubuklusu, klasik çubuklu formandan çok takıma o sezon yakışan formadır. Geçtiğimiz sezon az kullanılması olsun, basit yakaları olsun sarı-beyaz çubuklu harcanmıştır. Umarım önümüzdeki yıllar yine çıkar ama pek ihtimal vermiyorum. Beyaz formanın tasarım olarak aynısı olan kaleci forması ise şık olmuş ama genel olarak Volkan giyeceği için almak ne kadar anlamlı tartışılır..

Tetra mavisi formaya üç forma arasından en güzel forma dedik ama yelik forma henüz satışa sunulmadığı için durum böyle. Palamut forma denen yeşil forma ile yıllardır muhabbeti geçen yeşil forma efsanesi gerçekleşmiş oldu. Formada sarı-yeşil renklerin kullanılması çok hoşuma gitti. Geçen sezon arma formadan bahsederken Rüştü'nün palamutlu kaleci kazağından bahsetmiştim, bu forma direk o güzel formayı hatırlatmasıyla, geçen sezonki arma formaya çalım atan cinsten. Bu formayı beğenmeyenler neden beğenmediler anlamadım ayrıca ikinci yarıda satılacak formanın şimdiden tanıtılması ilginç olmuş. Muhtemelen futbolcular bu formayı fazla giymeyecektir ancak turkuaz formadan sonra bu durumu pek takmam..

Postu sonlandırırken hangi forma alınır diye de ekleyelim. Şahsen hazır ucuzlamışken, geçen sezondan anı olsun diye turkuazlı arma formayı almak önceliğim, sarı-beyaz'ı kötü olan, çubuklusu Denizli faciasındanki çubukluya benzeyen ve sonu aynı olan sezonda, turkuaz rengi barındırmasının artısıyla alınabilecek tek formaydı. Neyse bu sezonun formalarından favorilerim tetra mavisi ve yeşil forma. Yeşil forma şuanda satışta olmadığı için ilk etapta tetra mavisi formayı alacağım, satışa çıktığı anda ise yeşil formayı. Beyaz formayı alacağımı düşünmüyorum, sezon içerisinde takım Avrupa arenasında taraftarlarına 2007 - 2008 sezonuna benzer duygular yaşatabilirse gaza gelip bir de çubuklu alabilirim. Eğer satılan formaların arkasında da Ülker yazıyorsa, hiç birini almam, onu da belirteyim.

Umarım fontlar değişmemiş diyerekten birde formalarda armanın altındaki dipnot gibi yazının kalkmasına üzüldüğümü söyleyerekten postu sonlandırayım.

PS: Baketbol formalarını da tanıtmışlar, satışını da yaparlar herhalde bu sezon..

Önce: Ben bu formaları bir yerden hatırlıyorum
Daha Önce: Neon Forma Alacağım ama Giymeyeceğim

Alexander Oveckhin in Turkey

2010-07-23T03:19:00.009+03:00

Yukarıdaki fotoğrafta gördüğünüz isim NHL'in en büyük yıldızlarından Alexander Oveckhin. Fotoğrafın hikayesinde birazdan gireceğim ama önce bir giriş yazısı yazayım..

Washington DC eğlencesiyle meşhur bir yer değil ama müze, müze de bir yere kadar. Gerçi ben zaman bulduğumda yazacağım oldukça ilginç bir hapishane gezisi yaptım ama sıcağın altında New York, Miami sonrası DC hayatı pek ilgi çekici olmuyor, ilk fırsatta bir MLB maçına gitmek istiyorum gerçi. Spor mağazalarında doğal olarak Washington takımlarının ürünleri satılıyor. Şehrin NBA takımı Wizards'da NBA Draftı'nda birinci sıradan seçilen birinci sıradan seçilen John Wall'un formaları ve tshirtleri, NFL takımı Redskins'de bu yaz transfer edilen quarterback Donovan McNabb formaları ve NHL takımı Capitals'ın yıldızı Oveckhin'in ürünleri en çok dikkat çekenler. Yani kısacası, konu spor olunca şuan Washington'da en popüler üç isim, McNabb, Wall ve Oveckhin..

Ben burada NHL'in bir nevi LeBron James'i diyebileceğimiz Oveckhin'in formalarına bakarken internetten Oveckhin'in Türkiye'de olduğunu öğrendim. Abimiz yat partilerinde Rus modellerleymiş. Sanırım Antalya, Bodrum gibi mekanlardan birinde olsa gerek fotoğraflardan çıkardığım apaçi pozlardan anladığım üzere. Fotoğrafların Türkiye'de olduğunu nasıl inanacağım diyenler için eldeki Efes şişesine dikkat çekerim..

Arada NFL, NHL yazıları yazdığım blogda bu liglerin yıldızlarının ne zaman Türkiye'de olduğunu takip etmeye devam edebilirsiniz. Bu haberleri geçen tek kaynak benim ona göre.. :) İşte arşivden bir başkası: "Drew Brees in İzmir"

"Hokeyci dişlerinin karizmasını yerle bir eden gözlükler"

Haberin kaynağı için tık!

America's Special: The Decision

2010-07-11T20:28:00.002+03:00

LeBron James'in Miami Heat'e katılmasıyla ilgili olarak geçte olsa bir iki kelam etmek lazım.. Önce hikayeyi başa almak istiyorum ancak bu başa alış ben merkezli bir başa alış olacak. LeBron James'in yeni sezonda hangi takımda oynayacağını açıklayacağı günler sırasında New York'daydım. New York Knickerbockers -nedense takımın tam ismi çok az kullanılıyor- uzunca bir vakittir o maksimum kontratlı senin bu maksimum kontratlı benim diye LeBron için salary cap'lerini temizliyordu. Hatta son olarak Tracy McGrady'i bile maksimum kontratı sayesinde takıma getirmeyi başardılar. Neyse Knicks'in LeBron sevdasıyla harcanan yıllarını yani hikayenin başını hepiniz biliyorsunuz. Ha, gerçi salary cap'lerinin taştığı yıllarda durumları farklı mıydı, yıllar harcanmıyor muydu, orası ayrı..

Neyse konumuza dönelim ben New York'da olduğum sırada spor kanallarında ve gazetelerin spor sayfalarında illaki her gün LeBron'un adı geçiyordu. Amare'nin New York ile anlaştığı haberini Times Squarede aldım. Birkaç gün önce Amare gazetelerin spor sayfalarında Yankees maçında dağıttığı imzalı fotoğraflar ve Knicks'e gideceğine dair verdiği ipuçlarıyla yer kaplıyordu. Knicks'e katılacağına dair haber doğrulanınca Amare kafasın Knicks şapkasıyla gazetelerin arka sayfalarında fazlaca iddialı bir şekilde "Knicks are back!" açıklamalarıyla boy gösteriyordu. Açıkcası ben Knicks'in yıllardır umutla beklediği 2010 yazında LeBron'un kararından önce gidip Amare'yi almasını yanlış ata oynamak olarak yorumladım. Bosh, Wade, LeBron üçlüsünün aynı takımda oynamak istediği muhabbetleri uzun süredir meydandaydı ve de her ne kadar Amare gazetelere "LeBron'u buraya gelmesi için ikna etmeye çalışacağım." dese de artık Bosh ve Wade, Miami'deydi..

Gelişmelerden sonra şahsen LeBron'un Knicks forması giyeceğine inanmıyordum ancak New York basını umudunu kaybetmemişti. LeBron'un Amare'ye katılacağını hatta önümüzdeki yaz Carmelo'nun da Knicks forması giyeceği ardından sadece Yankees organizasyonunun kıskanacağı bir dream team'in oluşacağından bahsediliyordu. Adamlar onca sezondur uğraş verdiği şey için o kadar umutlu konuşuyorlar ki LeBron'un kararının New York'da açıklanacak olması, LeBron'un kameralar tarafından Yankees şapkasıyla görüntülenmesi dahi yeni 6 numaranın Knicks'e "evet" diyeceğine işaret olarak gösteriliyordu. Bir yandan da Amare transferi de LeBron'un ağzından çıkacak başka bir takım ismine karşı, can simidi olarak gösteriliyordu..

LeBron'un canlı yayında kararının açıklayacağı ESPN'in "karara" yönelik özel bir program yapacağı günler öncesinden duyuruluyordu ve karar günü geldi çattı. Aynı gün Madison Square Garden'a gittiğimde dev bir billboard tarzı fotoğraf dikkatimi çekti. 2010 - 2011 sezonuna yönelik olarak "Will you be here?" yazıyordu. Büyük ihtimalle taraftarlara yönelik olan bu reklamı görünce sorunun LeBron'a yöneltildiğini düşünmemek elde değil çünkü LeBron'un kararını açıklayacağı günün sabahında gazetelerin baş sayfalarında tek bir isim vardı o da LeBron. Gazete derken sadece spor gazetelerinin baş sayfalarından bahsetmediğimi de belirteyim. ESPN ve benzeri kanallarda ise bütün gün LeBron konuşuldu. Hangi takımın LeBron için daha iyi olacağı tamamen New York'un gündemini oluşturuyordu. Bende akşam saat 9'da dışarı çıkmadım, şu meşhur "ESPN's Special: The Decision"ı canlı izlemek için otelde kaldım. Gün boyunca ESPN yorumcuları kaynaklarından aldıkları bilgilere göre LeBron'un Heat'e gideceğini belirtiyorlardı. Beklenende oldu, kamera LeBron'un yüzüne zoom yaparken, 25 yaşındaki oyuncunun ağzından "South Beach" ve "Miami Heat" sözcükleri döküldüğünde tabir-i caizse tüm Knicks fanları göt gibi kaldı..

Programda önce Miami'de bir bar ardından Cleveland'da bir bar gösterildi. Doğal olarak Miami'liler sevinirken Cleveland'da öfke ile harmanlanmış hüzün vardı. LeBron'un Knicks forması geçtiğimiz iki sezonda birkaç taraftarın üzerinde olmak dışında Madison Square Garden'a giremedi ve büyük ihtimalle bir daha hiç giremeyeceği için o an 10 milyon kişinin izlediği programda New York'dan bir yer gösterilmedi. Cleveland'lılar en azından 7 sezon boyunca LeBron'u izlediler ve bir pazarlama harikası olan yıldızları organizasyonu yoktan var etmesine tanık oldular. Normal sezonu lider de bitirdiler, NBA Finali'nde de Doğu Finali'nde de elendiler ama son yıllarda hep şampiyonluk adayıydılar. Miami Heat taraftarları ise şimdi büyük ihtimalle LeBron, Wade, Bosh üçlüsüyle şampiyonluk ya da şampiyonluklar görecekler. İki yıldan uzun bir zamandır LeBron hayalleri kuran ve bu yüzden son yıllarda vasat oyuncular izlemek zorunda kalan Knicks taraftarı ise şimdi onca fedekarlığın ardından sadece Amare'yi izleyebilecekler.

New York basını mı? Her ne kadar LeBron'un kararını "Son of a Beach" diye yorumlasa onlar için her off-season yeni bir umut.. Şimdi sırada önce Carmelo Anthony sonra da Chris Paul'u beklemek var.. Basın için umut var da acaba bu organizasyondan umutlu olan bir taraftar var mıdır? Ve bence eğer ortada bir ihanet varsa bu ihanet sadece Cavaliers'a değil Knicks'e de yapılmış bir ihanettir. İki sevgili arasında seçim yapmak gerekirken hesapta olmayan üçüncüsüne gitmek gibi.. New York'tayken gördüm ki lige girdiğinden beri ısınamadığım LeBron James tam anlamıyla bir ikon haline gelmiş ancak bu ikonluk statüsüne Jordan gibi, Kobe gibi başarılarıyla ya da Iverson gibi yüreğiyle kazanmadığı çok açık. LeBron, Amerika'nın pazarlama harikası olarak NBA'in yüzü olmaktan çok daha öte bir konumda. Miami'ye Wade ve Bosh'un yanına gitmesi onun bu konumunu nasıl etkileyecek, önümüzdeki yıllarda hep beraber göreceğiz..

PS: Burada zaman bulduğumda LeBron'un Miami tercihi ve bu tercihin Orlando Magic açısından bir değerlendirmesini yazmak istiyorum.. Kendinize iyi bakın..

PS2: Aceleden ikinci okumayı yapamadan yazıyı yayınlamak zorunda kaldım, hatam olduysa kusura bakmayın..

4th of July, Remembering Steve McNair

2010-07-05T07:52:00.005+03:00

Amerika'da blogu güncellemek için pek zaman bulamıyorum oysa başlıca yazmam gereken canlı TNA maçı tecrübesi ve Miami Hooters deneyimi var. Şimdi hafiften bilgisayar başına geçmişken ve zamanım kısıtlıyken bunları daha sonraya bırakıp başka bir post atmak istedim.. Bugün New York'da 4th of July kutlamalarına katıldım, pek de şaşalı olmayan bir havai fişek gösterisi izledim. Daha sonra otelde internete göz atarken Yahoo'nun NFL sayfasında Remembering Steve Mcnair yazısını gördüm. 4 Temmuz, Amerika'nın doğum gününün yanı sıra aynı zamanda NFL'in eski MVP'si, geçtiğimiz yaz ölüm haberini aldığımız Steve McNair'in birinci ölüm yıl dönümü. Buradan en iyi zamanlarına yetişemediğim McNair'i birkez daha önce anmak istedim.. Huzur içinde yat Steve McNair..

"McNair, 36, was shot four times—once on each side of the head and twice in the chest—the victim of a murder-suicide by his 20-year-old mistress in the early hours of the Fourth of July."

Güney Afrika 2010: Amerika'dan Dünya Kupası izlenimleri..

2010-06-29T07:09:00.003+03:00

Orlando'da Adidas ve Nike mağazalarında çeşitli NBA, Amerikan futbolu vs. ürünleri görmeyi beklerken Reggie Bush'un reklamının altında Brezilya, İtalya, İspanya tshirtleri, futbol topları, kramponları görünce çok şaşırdım. Outlet'lerde Dünya Kupası'nda yer alan çoğu popüler ülkenin takımının formalarını ve çeşitli ürünlerini görmek mümkün. Hatta şunu söyleyebilirim ki NFL ürününden çok futbolla ilgili malzeme gördüm. Böyle bir şey ile Amerika'da karşılaşmak Amerikan futbolunu, futbola tercih eden biri olarak beni üzse de bir yandan "vay be Amerikalılar bile futbola ilgi göstermeye başlamış" dedirtti, ee doğal tabi takımları son 16'da.. Gerçi 2002'de de benzer bir şey olmuştu ama neyse..

Bu gördüğüm manzara sonrası gerçek çok geç olmadan su yüzüne çıktı. İlk önce asansörde karşılaştığım, üzerimdeki Bayern München tshirt'ünü gören bir Amerikalı'nın "vayy futbol ha?" demesiyle şaşkınlığım biraz daha arttı. Adam futbola soccer demiyordu. Sonra başladı sormaya, maçları izliyor musun, hangi takımı tutuyorsun, en iyi takım kim falan diye. Anlattım bende izliyorum, Türkiye'denim ama kupada biz yokuz, genellikle Brezilya ve Arjantin en iyi takım olarak kabul görüyor falan diye.. neyse ilginç bir futbol muhabbeti dönecek derken adam sordu "Amerika hala kupada devam ediyor mu?" diye.. Nike'ın ve Adidas'ın futbola o kadar fazla yer vermesinin sebebinin sadece turistler için olduğunu o an anladım..

Ardından bu sabah kahvaltıda konuştuğum bir başka Amerikalıya sordum "Amerikan milli takımını takip ediyor musun?" diye aldığım cevap "Hiç bilmiyorum en son bıraktığımda oldukça kötüydüler" şeklindeydi. Anlayacağınız burda Dünya Kupası'na pek ilgi yok. Televizyonda arada maçların özetlerine rastladığım oluyor ama Dünya Kupası ile olan bağım son derece kopmuş durumda. Maç izlemek zaten yalan olmuş durumda. Amerika kupada yoluna devam ederse kısıtlı sayıdaki futbolseverle birlikte maç izlemeyi planlıyordum ama adamlar Gana'ya elenmişler.. Kısacası turistlerin çok olduğu Orlando'da MLB'ye olan ilgi dört yılda bir düzenlenen ve Amerika'nın ikinci tura çıktığı Dünya Kupası'na olan ilgiden çok daha fazla..

Timeout #6

2010-06-25T02:30:00.005+03:00

Evet, klasik yaz Timeout'larından biriyle daha karşınızdayım.. Bu sefer arada blogu çok boş bırakmayacağım, netbook'u da alıp gidiyorum. Ara sıra blogu güncellemeye çalışacağım. İstikamet Amerika.. Miami-Orlando-New York-New Jersey-Washington-Chicago şeklinde program şuan. Belki araya başka şehirlerde sıkıştırabilirim. Ara biraz uzun olacak, dönüş 8 Ağustos. Blogda genellikle seyahatle ilgili postlar bulabilirsiniz bu dönemde. Ayrıca her Timeout postunda olduğu gibi yukarıya fotoğrafı da koydum ama bu sefer konu ile ilgili yaptım. Neyse, hadi kendinize iyi bakın..

The Tudors için bir veda yazısı..

2010-06-23T02:42:00.008+03:00

İngiltere kralı VIII. Henry'nin hayatını konu alan The Tudors 20 Haziran 2010 tarihinde Amerika'da yayınlanan dördüncü sezonunun onuncu bölümüyle ekranlara veda etti. 2007 yılında başlayan ve 37 bölüm süren dizinin dördüncü sezonu henüz ülkemizde yayınlanmadı ama internet sayesinde orjinal yayın tarihinden birkaç gün rötarlı olarak diziyi seyredebildim. Sekizinci bölümü son bölüm sandığımı daha önceden blogda anlatmıştım. Eğer dizi o şekilde bitseydi çok üzülecektim ama Henry'nin yere yığılışı efsaneydi. Ardından gelen dokuzuncu bölümde açıkcası Henry'yi görünce büyük bir hayal kırıklığına uğradım. Jonathan Rhys Meyers'ı öyle bir yaşlandırmışlardı ki şaşırmamak mümkün değil. Beyazımsı bir sakal uzamış, saçlar aynı kalmış, makyajla hafif kırışıklıklar eklenmiş hepsinden öte Meyers sesini öyle tiyatral bir şekilde yaşlandırmış ki, uzun süredir beklediğimiz yaşlı Henry imajı seviyenin çok altında kalmış..

Dokuzuncu bölümde Henry'nin başarısız yaşlı imajını görüp üzülsek de, idamlar, Lord Surrey'nin yargılanması, kuleye kapatılması vs. derken dizinin en başarılı bölümlerinden biri çekilmiş. Böyle olunca onuncu ve son bölüm için beklentiler haliyle artıyor. Özellikle Catherine of Aragon ve Anne Boleyn'in son bölümde görüneceği haberini alınca The Tudors'un son bölümü için resmen gün saymaya başlamıştım. Son bölümde her ne kadar Henry'nin yaşlı haline alışsak da final bir türlü istediğimiz seviyeye gelemedi. Dokuzuncu bölüm üzerine kurulu olan Lord Surrey'nin idamı gösterilmeden oldu bittiye getirildi, son kraliçe Katherine'in suçlanması ile ilgili bölümler de son derece üstün körü geçildi. Catherin of Aragon geri dönüşü beklentileri karşılasa da özellikle Anne Boleyn'in Henry'nin zihninde tekrar canlanması çok daha etkileyici bir şekilde işlenebilirdi. Eceliyle ölen sevecen Jane Seymour'un bile gelip Henry'yi iyi baba olamadın diye azarlaması ve satır arası olmaksızın oğlu Edward'ın genç öleceğini söylemesi şahsen izlerken beni dumura uğrattı. Yani bu üç kraliçenin dönüşü sadece Henry'ye "vay hayırsız kıymetimizi bilemedin, çocuklarına baba olamadın" dan daha vurucu nitelikte olabilirdi.. Ayrıca ressam Holbein'ın Henry'nin 38 yıla varan hükümdarlığı sırasında hiç yaşlanmaması hatta Henry'nin babası döneminde de ressamlık yaptığını düşününce çok ilginç geliyor..

Bunların dışında bölümde güzel şeyler yok muydu, vardı tabii.. Özellikle Henry'nin kadim dostu Charles Brandon'ın ölümü gözlerimizi doldurdu, zaten son bölümde gözlerim dolar, ağlarım diyordum ama bunun Henry için olacağını düşünüyordum. Henry'nin yeri geldiğinde hayatının gözlerinin önünde geçtiği anlarda ise sebepsiz yere kendimle gurur duydum. Hani hepsini izledim ya sanki İngiltere kralı elimde büyümüş gibi bir izlenim oluşturdum kendi kendime..

Her başarılı, ileride kült olabilecek dizide olduğu gibi The Tudors'un final bölümü beklentileri karşılayamadı bunun asıl sebebi yukarıda saydığım eksiler değil, Henry'nin ölümüydü. Yani 36 bölüm boyunca Henry'nin ölüm döşeğinde "Monks, monks, monks!" diye bağırmasını beklerken bir anda Henry VIII'nin dizi için Jonathan Rhys Meyers'laştırılmış resminin önünden ayrılıp ardından "Henry şu şu tarihte öldü, sonra bu bu oldu.." şeklinde koskoca dizinin bitirilmesi tam bir hayal kırıklığıydı. Hani şu adama dizinin genelinde yaptığınız gibi efsanevi bir final yapın da ekran başında salya sümük ağlayalım da dizi unutulmayacak bir şekilde sonlansın.. yok. Senaristlerin bu diziyi izleyenlerin çoğunluğunun olan bitenden haberdar olduğunun, tarihi bir dizi izlediklerinin bilincinde olduğunun farkında olmaları gerekiyordu ama sanırım bunu son bölüm için unutmuşlar..

Yapımcılar belki de Orta Çağ'da bir popstar edasıyla yaşayan Henry VIII izlenimi oluşturdukları için yıldızlarına ölümü yakıştırmamış olabilirler ama The Tudors çok daha iyi bir finali hakkediyordu. Gerçi son bölüm ondan önceki 36 bölümün başarısına gölge düşüremez ama buruk bir son oldu. Tudors ile ilgili attığım her postta keşke Edward, Jane Grey, Bloddy Mary, Elizabeth dönemleri de anlatılsa diyordum ama The Tudors, Tudors hanedanından sadece Henry VIII'in hikayesini anlatarak bitti. Bazı hataları olsa da Henry VIII'nin 37 yıl 282 günlük hükümdarlığını son derece heyecanlı ve bir o kadar da başarılı bir şekilde anlattı. Şöyle bir ilk bölümdeki Henry'ye bir de son bölümdeki Henry'ye bakıyorum ve yaşananları düşünüyorum da ne diziymiş ama..

İlk başlarda Henry'nin gönül işleri ekseninde dönen olayları konu alan bir dizi gibi görünse de sonradan ciddi bir biçimde dönemin İngiltere'sini tüm çarpıcılığıyla yansıtan The Tudors benim için televizyon tarihinin en iyi dizisi bölümünde OZ'un yanına oturdu. Bu kadar güzel bir diziyi yaratan Michael Hirst'e ve diziyi dört sezon boyunca yayından kaldırmadan, istikrarlı bir şekilde devam etmesini sağlayan Showtime'a kendimce teşekkür ediyorum. Televizyon tarihine gerçekten çok başarılı bir dizi kazandırdılar..

Woodey Allen'ın Match Point'inden beri hayranlıkla takip ettiğim Jonathan Rhys Meyers'ın bu diziden sonra emin adımlarla ilerlediği kariyeri nasıl şekillenecek hep beraber göreceğiz. Charles Brandon'ı canlandıran Henry Cavill ve Anne Boleyn'i canlandıran Natalie Dormer de umarım kariyerlerinde Tudors sonrası çok başarılı olurlar. Özellikle Henry Cavill üç yıl boyunca her bölümde belli bir standartın üstünde performans gösterdi. Birde Wolsey'yi canlandıran Sam Neill var tabii. Omen 3'de Damien'ı canlandıran aktör ilk sezonu tek başına dahi sürükleyebilirdi.. Neyse duygusallığa başladık, bu böyle uzar gider teker teker herkesi yazmaya çalışırsam, ohoo..

İyisiyle, güzeliyle, eksiğiyle, gediğiyle The Tudors bitti. Devir yeni dizilere yelken açma devridir. Bir Spartacus var diyorlar, bakalım nasıl bir şeymiş..?

Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles

2010-06-23T00:49:00.001+03:00

Stephenie Meyer’ın Twilight serisinin sinema dünyasındaki vampir öğesiyle git gide özleşmeye başladığını istesek de istemesek de kabul etmemiz gerekir. Her ne kadar Meyer’ın vampirler evrenine kattığı bu yeni bakış açısı benim için son derece irite edici olsa da birçok kişiyi derinden etkilediği ve Twilight sonrası vampirleri konu alan eserlerin bir daha eskisi gibi olmayacağı bir gerçek. Şu ki vampirlerin evreninde aşktan çok daha ötesi var. İşte Twilight, True Blood gibi evrenlerin yüzeysel vampir tiplemeleri arasında Anne Rice’ın vampir evrenine adım atmaktan ziyade 1994 yapımı başrollerinde Tom Cruise ve Brad Pitt‘in rol aldığı Interview with the Vampire‘ı bir daha, bir daha izlemek bile gömülü bir hazine keşfetmek niteliğinde..

Neil Jordan’ın yönetmenliğini üstlendiği yapımda Tom Cruise, Brad Pitt, Antonio Banderas, Kirsten Dunst, Stephen Rea, Christian Slater yer alıyor. Oyuncuların kariyerlerinin günümüzde geldiği noktaları göz önünde bulundurursak ya da en azından filmografilerine şöyle bir göz ucuyla bakış atarsak oyuncu kadrosu açısından filmin “Los Galacticos”u oluşturduğunu söyleyebiliriz. İşin aslı şu ki filmi sürükleyen dört isim olan Cruise, Pitt, Banderas ve o dönemde 12 yaşında olan Dunst ayrı ayrı kariyerlerinin en başarılı performanslarından birini ortaya koymuşlar. Elimizde vampir olması sebebiyle içinde fırtınalar koparırcasına benliğini arama yolculuğuna çıkmış eski bir New Orleans dükü, veba salgınından ölmüş annesinin cesedinin başında onun ölümden dönmesini beklerken vampir olmuş ve artık büyüyemeyen küçük bir kız, Paris’te işlettiği bir tiyatroda saman altından su yürütürcesine dehşet saçan 400 yaşında bir vampir ile onların kesişen yollarını merkezine alan bir hikaye var. Bu hikayenin odak noktasında ise kelimlerle tarif etmenin kifayetsiz olacağı, kendisini dünyanın merkezi olarak gören başka bir vampir, Lestat var.

Tom Cruise’un canlandırdığı Lestat, bir Edward ya da bir Dracula değil, bambaşka bir şey. Her ne kadar Lestat filmi başlı başına sürükleyecek bir karakter olsa da Interview with the Vampire aslında Brad Pitt’in canlandırdığı Louis karakterinin özünü arama yolcuğu olarak seyrediyor. Yaklaşık 250 yıldır vampir olarak var olan Louis’in hikayesini kendi ağzından dinliyoruz. Louis’in Daniel Malloy’a anlattığı hayat hikayesi sizi 1700′lü yıllardan alıyor ve 90′lı yıllara kadar götürüyor. Bu süreçte eski ve yenidünyanın geçirdiği değişimlere bir vampirin gözünden tanık oluyorsunuz. Bu bile filmi apayrı bir sınıfa sokabilecek yegane nokta olarak gözükebilir ancak Interview with the Vampire’ın bir başka başarısı ise bir Inarritu filmi gibi kesişen yaşamlara odaklanması, tabi burada Inarritu filmlerinden farklı olarak vampirlerin yaşamlarından söz ediyoruz.

İnsanları öldürmek istemeyen ve bu sebepten ötürü fare, tavuk gibi hayvanların kanlarıyla beslenmeye çalışan, varlık içinde yokluk çeken Louis’in yaratıcısı Lestat’a beslediği kinden ötürü girdiği arkadaş arayışı sayesinde Claudia ile tanışıyoruz. Louis ve Lestat’ın Claudia ile tanışma sekansında Tom Cruise’un Claudia’nın annesinin cesediyle bir dans etme sahnesi var ki, daha sonra kariyerine blockbuster’ların büyük yıldızı olarak devam edecek Tom Cruise’un ne kadar usta bir oyuncu olduğunu açıkça görebileceğiniz cinsten. Tom Cruise’un epik bir performansla sürüklediği filmde 12 yaşındaki Kristen Dunst’ın ilk defa kanın tadına baktıktan sonra sarf ettiği “I want some more” cümlesini ise sinema tarihinin unutulmaz replikleri sıralamalarına en tepelerden giriş yapabilecek türden.

12 yaşında asla büyümeyecek olan, sonsuza dek oyuncak bebeklere mahkûm olan, etrafında gördüğü genç kızlara imrenen 100 yaşındaki bir çocuğun iç dünyası bir seri oluşturabilecek alt hikayelere sahip nitelikte iken Interview with the Vampire’da 400 yaşında, dünya üzerindeki en yaşlı vampir olan ve yanlızlığından kurtulmak isteyen Armand ile de kısa da olsa yolumuz kesişiyor. Neil Jordan’ın filminin Anne Rice’ın romanından uyarlama olduğunu hatırlarsak, tüm karakterleri bir romanda olduğu kadar detaylı işleyip beyaz perdeye yansıtmak tabiki mümkün değil ancak Armand ve etrafındaki vampirlerin Paris’te işlettiği tiyatroda Louis’in deyimiyle “vampir rolü yapan normal insanlar gibi görünmeye çalışan vampirler”i izlemek, daha doğrusu ilginç bir sahne performansı izlediğini düşünen seyircilerle beraber izlemek başlı başına dehşet verici ve filmin en can alıcı noktalarından biri. Burada Antonio Banderas’ın da soğuk ve bir o kadar da başarılı performansının yanında Stephen Rea’nın ürkütücü soytarı vampir tiplemesinin de başarısının hakkını vermekte fayda var. Bu ikilinin performansı filmi Louis’in benlik arayışını izlediğimiz marjinal vampir filmi olmaktan çıkartıyor ve gotik bir korku filmi havasına sokuyor..

Filmin müzikleri ise Interview with the Vampire’a sınıf atlatan bir başka nokta. Çoğu vampir filmlerinde alışkın olduğumuz gotik melodiler yerine dönemin batı ezgilerine ve kulağa hoş gelen piano melodileriyle izleyiciyi esir alan film sadece müzikleriyle bile insanı kendine bağlayabiliyor. Filmde geçen dönemlerin atmosferlerinin çoğu dönem filmine nazaran çok daha başarılı bir biçimde aktarıldığı ve makyajların da çok başarılı olduğunu belirtelim, filmin En İyi Müzik ve En İyi Sanat Yönetmeni-Set Dekorasyonu dallarında Oscar’a aday olduğunu da söyleyelim.

George Lucas‘ın Star Wars evreni bilim-kurgu hayranları için neyse Anne Rice‘ın Vampire Chronicles‘ın da anlattığı vampir evreni korku filmi fanları için o. Bu açıdan Interview with the Vampire’ı bu dünyaya atılan ilk adım olarak görebiliriz. Her ne kadar filmin sonu bir devam filmi için son derece elverişli olsa da Vampire Chronicles’ın sinemada başarılı bir seriye dönüştüğünü maalesef söyleyemiyoruz. Serinin ilk kitabı Interview with the Vampire’dan sonra devam filmi olarak üçüncü kitap The Queen of the Damned kameraya alındı. İlk filmden hiçbir oyuncunun yer almadığı ve Tom Cruise’un da Lestat’ı canlandırmayı kabul etmediği 2002 yapımı ikinci filmin Interview with the Vampire ile birlikte adını anmak dahi doğru olmaz. Yinede filmi izleyip kendini Anne Rice’ın vampir dünyasının kollarına bırakmak isteyenler için serinin toplam 12 kitabı mevcut. Serinin ilk üç kitabının Türkçe çevirisi Turkuaz Yayıncılık’ın Esrarengiz Kitaplar serisinde bulunabilir. Özellikle çevirisi de son derece başarılı olan ikinci kitap Vampir Lestat’ı filmden sonra okumanızı ve son derece başarılı metaforlarla dolu, Interview with the Vampire’da bir nevi Darth Vader olarak izlediğimiz Lestat’ın Anakin olduğu günleri Tom Cruise’ın performansıyla Hollywood’un gerçekleştiremediğini gerçekleştirerek hayalinizde canlandırmanızı tavsiye ediyorum. Ne de olsa hayalimizin sınırı yok değil mi, öyle olsa onca başarısız Stephen King uyarlamasına rağmen Stephen King hala korku hikayeleri yazıyor olur muydu?

PS: Filme notum 10 üzerinden 9.. Bir puanı da belirttiğim gibi her karakteri eşit miktarda detaylandırmadığı için kıralım.. Gerçi dediğim gibi asla kitaptaki kadar karakterlerin iç dünyaları filme yansıtılamaz ama olsun 10 üzerinden 10 vermemek için bir sebep arıyorum işte..

Not: Bu yazı korkusitesi.com için yazılmıştır.

Korku Sitesi ve CINELOISES

2010-06-22T22:46:00.004+03:00

Bundan böyle korku filmleriyle ilgili yazılarımı, korku sineması hayranları için eşsiz bir arşiv barındıran korkusitesi.com için yazacağım. İlk yazımı blogun sağ tarafında da gördüğünüz, beni ciddi anlamda etkileyen, üzerine düşündüren filmlerden biri olan Interview with the Vampire ile ilgili yazdım. Sözün özü korku sineması üzerine klavyemden dökülenleri korkusitesi'nden takip edebilirsiniz..

Ayrıca blogdan daha önceden de duyurduğum CINELOISES.com'u yayın hayatına soktum. CINELOISES'i ayrı bir sinema sitesi olmaktan ziyade çeşitli platformlarda yazdığım film eleştirilerinin bir arada olduğu bir kaynak olarak kullanacağım. Yani blogu Amerikan futbolu, buz hokeyi vs. yazılarım için değil de sadece film eleştirilerim için takip edenler buraya buyursun lütfen..

Megan Fox'sun yerine Rosie Huntington Whiteley

2010-06-19T15:31:00.005+03:00

Transformers'ın ilk filminde Megan Fox'un varlığı güzel bir ayrıntıydı ikinci filmde ise rolünün artmasıyla, filmin bir nevi arkasına Megan Fox'u alıp yolu devam eder bir tavır takınmasıyla Megan Fox'lu Transformers son derece itici bir hal almıştı. Bir süre önce 2011 yılında vizyona girecek olan Transformers 3 filminde Megan Fox'un rol almayacağı açıklanmıştı. Kararın sebebi net bir şekilde açıklanmadı ancak dedikodular ortada dolaşmaya devam ediyor. Fox'un kendi isteğiyle seriyi terk ettiği, yönetmen Michael Bay hakkında yaptığı sert açıklamalar dolayı işine son verildiği, Michael Bay tarafından çok zayıf bulunduğu ve kilo almayı reddetmesi sebebiyle üçüncü filmde yer almayacağı bu dedikodulardan birkaçı. Özellikle Megan Fox'un çekimler için sete girdikten sonra böyle bir ayrılığın oluşması beni şaşırtmıştı. Bakalım Megan Fox'un kariyeri Transformers sonrası nasıl şekillenecek..

Öte yandan Megan Fox'un ayrılığından sonra Mikaela karakterini oynayacak oyuncu belli oldu. Üçüncü filmde Sam Witwicky'nin sevgilisi olarak 23 yaşındaki Victoria's Secret mankeni Rosie Huntington-Whiteley'i izleyeceğiz. İlk oyunculuk denemesi olarak Transformers'da yer alacak Jason Statham'ın sevgilisi Rosie'nin nasıl bir oyunculuk sergileyeceğini açıkcası merak ediyorum. Esmer Megan Fox'un da yerine sarışın birinin geçmesi ilginç tabii.. Bir de Michael Bay'in Megan Fox'u zayıf diye gönderip ardından bu kızı getirmesine de anlam veremedim..

Olayda en ilginç açıklamaları yapan kişi ise Shia LaBeouf olmuş. Sam Witwicky karakterini canlandıran LaBeouf öncelikle Megan Fox'u çok özleyeceğini dile getirmiş -ki kim onun yerinde olsa aynısını söylerdi- daha sonrada Rosie'nin filme yeni bir soluk katacağını dile getirmiş -ki kim onun yerinde olsa aynısını söylerdi- anlaşılan o ki Shia LaBeouf bu aralar "ağlasam mı sevinsem mi" modunda takılıyor.. Mutlu tabii adam Transformers serisinde ana karakteri canlandırmaktan..

Bu arada Rosie Huntington-Whiteley'i ilk defa burada görmüştüm. Eğer bilinçlice konduysa helal olsun Çağlar'a, Transformers'ın yeni yıldızını önceden keşfetmiş oldu..

Bana Transformers serisini özetleyebilir misin?

Cineloises

2010-06-17T00:32:00.007+03:00

Blogda ve çeşitli sitelerde yazdığım film eleştirilerini CINELOISES.com'dan takip edebilirsiniz...

Fotoğraf: Luc Besson'ın Angel-A filminden..

Cristina Aguilera in Disney World

2010-06-16T23:21:00.004+03:00

Fotoğrafın internette gerçek mi photoshop mu olduğuna dair dedikodular dolaşıyor. Bende photoshop olduğuna inananlardanım, şayet gerçek olsaydı muhtemelen büyük sansasyon yaratırdı. Gerçekte olabilir ama kim bilir, ne olsa Disney World'ün sloganı, "Where dreams come true" değil mi?

Bu arada Super Bowl XXXVIII'in devre arası şovunda Justin Timberlake tarafından Janet Jackson'ın göğsü açılınca benzer bir kare ortaya çıkmıştı, R&B'ci bayan şarkıcıların olayı meme ucunda piercing takmak olsa gerek. Janet Jackson'ın bayaa uç bir örnekti ama..

Geyik bir yana eğer olay gerçekse Disney kesinlikle Donald Duck kostümü giyen elemanın işine son vermiştir. Birkaç sene önce Disney karakterlerinin kostümlerini giyen Paris'teki Disney animatörleri çekip YouTube'a koydukları sapkın video sonrası işlerinden olmuşlardı. Yukarıdaki bir derece ama video mide bulandırıcı bir şeydi. Özellikle masum, aptal Goofy'den hiç öyle hareketler beklemezdim. Mini'yi ayakta mikiyordu resmen..

Beşiktaş'ın dünya yıldızı Quaresma

2010-06-16T18:13:00.007+03:00

Dün "yarın blog futbolla dolacak" demiştim ama ancak bugün yazabiliyorum. Zaman ayıramayıp Schuster ve Stoch ile ilgili yazamayınca üstüne başlıktaki haber gelince olay iyice güncellikten düştü, daha fazla zaman da kaybetmeden bende Quaresma üzerine bir iki kelam edeyim. Öncelikle şunu belirteyim ki, Beşiktaş uzun süredir peşinde koştuğu bir dünya yıldızını takıma katarak büyük iş başardı. Evet, Quaresma dünya yıldızıdır. En basitinden hatırı sayılır bir Şampiyonlar Ligi tecrübesi olan, özgeçmişinde Barcelona, Porto, Inter, Chelsea isimleri bulunan adama dünya yıldızı demek saçmalık olur. Şöyle bir baktığımızda futbol ile ilgilenen ülkelerde herkes Quaresma hakkında bir fikir sahibidir en azından..

Quaresma, Porto yıllarında çoğu futbol otoritesi tarafından geleceğin yıldızı olarak görülüyor belki de bir sonraki Cristiano Ronaldo.. ama olmadı, Quaresma'nın Inter macerası beklendiği gibi sonlanmadı, kariyeri düşüşe geçti zaten böyle olmasa Beşiktaş'a gelmezdi. Türkiye'ye geldiğinde kariyerinin zirvesinde olan iki yıldız biliyorum ben biri Alex diğeri Guiza. Alex geldiğinde Copa America'da Brezilya milli takımının kaptanlığı yapmış bir isimdi. "Türkiye liginde oynuyor" etiketini üzerine taktığında milli olma sayısı bir elin parmaklarını geçmedi. Bir diğeri Guiza ise geldiğinde 27 golle -tabii belirtmeden olmaz penaltısız 27 golle- La Liga'nın gol kralıydı, şuanda ise eşşek..

Ricardo Quaresma'nın Turkcell Süper Lig'de başarılı olup olmayacağı ise büyük merak konusu benim içimde. Schuster en azından Beşiktaş'ta düzenli bir ilk 11 oluşturabilirse ve Quaresma sezon boyu istikrarını koruyabilirse başarılı olur ancak geçen sezonki gibi bir Beşiktaş'ta Fenerbahçe'de Anelka'nın yaptığı gibi birkaç maçta parlamaktan öteye gidemez. Ayrıca Quaresma'nın Alex gibi kendisini ligin kasaplarından saklaması lazım ancak bir kanat oyuncusu olarak bunu yapabilir mi bilmiyorum. Tam olarak geri dönmüş bir Delgado'yla birlikte kanatta Quaresma'nın olduğu teknik ama hızlı bir oyuna dayalı bir Beşiktaş izlemek çok keyifli olacak..

Çingeneliği basına sıkça malzema olacak olan Querasma başarılı olur olmaz ama her şekilde başarılı oyuncudur. Stoch'un Türkiye'ye transferinde ligin referansı olarak Anelka, Roberto Carlos gibi isimlerin gösterildiğini düşünüyorum. Quaresma'da bu referanslara kafadan katılacak bir isim. Ligin reklamı açısından da önemli bir yıldız. Yarın öbür gün kulüpler genç bir oyuncu getirmek istediğinde adam "Bak bizim ligde Roberto Carlos, Alex, Anelka, Harry Kewell, Milan Baros, Ariel Ortega, Hagi, Hooijdonk, Kezman, Quaresma oynadı." diyebilmek, büyük olaydır..

Her şeye rağmen Quaresma'nın Beşiktaş'ta başarılı olup olmayacağını konusuna girmeyeceğim çünkü blogun arşvine bir baktım da Guiza geldiğinde çok başarılı olur demişim Baros için gol atamayan forvet demişim keza Jo içinde son derece olumlu konuşmuşum.. Pek yapamıyorum sanırım bu yeni transferler değerlendirmelerini..

Shrek ve Eşşek

2010-06-15T02:51:00.005+03:00

Boston Celtics - Los Angeles Lakers final serisinin beşinci maçından çekilmiş bir fotoğraf. Önceki maçta Glen Davis ve Nate Robinson'ın performanslarıyla yenince yaratıcılıklar konuşmuş. Özellikle Nate Robinson'ın resmi cuk oturmuş eşşeğe. Bu antipatik adam bile Celtics formasıyla sempatik gelebiliyor insanın gözüne. Hem Doğu takımı olduğu için rakibi Lakers olduğu için her ne kadar bizi eleyerek finale çıksa da Celtics'i destekliyorum NBA Finalleri'nde. Hem adamlarda Ray Allen var. Ray Allen'ın olduğu takım sevilmez mi? Yine de seri umarım yedinci maça gider de unutulmaz bir maç yaşanır..

Evet bu basketbol postundan sonra şunu belirteyim ki blog yarın biraz futbol blogu havasına girebilir. Çok konu birikti. Daha Stoch'u, Schuster'i yazamadan Quaresma, Vuvuzela, Fenerbahçe'nin saçma yalanlamaları üstüne bir de Deniz Barış derken.. ohoo.. Zaten sırf içinde Deniz Barış'ın bulunduğu bir yazı destan olur..

Güney Afrika 2010: İngiltere - A.B.D ve Vuvuzela

2010-06-12T23:27:00.009+03:00

Biraz önce biten İngiltere - A.B.D maçı bu Dünya Kupası'da adam akıllı izlediğim ilk maçtı. Sonucunuda merakla bekliyordum Amerikalıların rakibin İngiltere olmasından ve son yıllarda futbola olan ilgilerinin birazcık da olsa artan ilgileri dolayısıyla fazlasıyla önem verdiği maçtı. Her ne kadar bu kupada İngiltere'ye karşı bir sempatim olsa da bu maçta Amerika'yı destekliyordum. Bütün sene boyunca adamların Amerikan futbolu ligini, basketbol ligini ve hokey ligini takip ediyoruz, tuttuğumuz takımlar yenilince yıkılıyoruz, kazanınca seviniyoruz, doğal olarak futbolda da milli takımlarını destekleyelim adamların..

Neyse maça gelince pek bir Dünya Kupası atmosferi yoktu. Bunda stadında olimpiyat stadı kadar büyük olmasının da etkisi vardı. Daha küçük stadlarda ya da koşu pisti olmayan stadlarda maçlar oynanınca televizyondan izleyen adam maça daha bir fazla odaklanabiliyor. Beyaz polo yaka tshirt'lerden forma yapmış İngilizler maça erken bir golle başladı. Amerika'nın gole verdiği cevap da ilginçti. İngiltere kalecisi Robet Green'in hatası tam tamına bir Rüştü'nün bir Volkan'ın önemli bir maçta yapacağı hatalardan biriydi yine de Amerika her ne kadar forvetleri pek yaratıcı olmasa da oyunu İngiltere yarı sahasına yıkmaya çalışıyordu, takdir ettim açıkcası. Her hareketlerinden belli aslında Amerika'da futbolun oturması açısından çok zamana ihtiyaç olduğu. En iyi oyuncuların milli takımda olduğunu düşünürsek vay MLS'in haline..

İngiltere'ye gelince sahadaki her futbolcu alanında uzman isimler gibi. Gerrard, Lampard, Rooney, Cole, Terry gibi adamların hepsinin aynanda sahada olduğu bir takımın çok daha iyi top oynaması lazım. Onca yıldıza sahipken kalecin Robert Green gibi isimsiz bir adam olursa Amerika'yla büyük turnuvalarda başarılı olmama ihtimalin hiç de az değildi. Yediği gol bir kalecinin Dünya Kupası'nda başına gelebilecek en kötü şey olsa gerek. Ayrıca şu Emile Heskey'yi anlamıyorum. Yıllar önce Liverpool'da Fowler'ı kesmesine de anlam verememiştim. Yıllardır İngiltere milli takımının formasını giyiyor. Nedense bunca yıldır pek bir artısını göremediğim bir isim. Rooney ve Owen'ı bir kenara koyalım koskoca İngiltere adam gibi forvet ve kaleci yok. Amerika desen zaten Onyewu, Donovan ve Howard üstünden dönen bir takım. Donovan takımı hücumda tek başına sürüklemeye çalışıyor. İngiltere ne olursa olsun gruptaki diğer takımlardan birkaç gömlek üstün. Gruptan toparlanıp birinci olarak çıkacaklardır. Bir de keşke maç boyunca kenarda takım elbisesiyle gördüğümüz Beckham'ı da sahada görebilseydik.. Öte yandan Slovenya ve Cezayir'in olduğu gruptan da Amerika ikinci olarak çıkar.. Takım savunmaları bu maçta oldukça iyidi, hücum oyuncuları da ilerleyen maçlarda ritmi bulursa C Grubu'nda sürprizlere şahit olmayız.

Maça damgasını vuran etken malesef yine vuvuzelaydı. Her ne kadar Güney Afrika - Meksika maçındaki kadar olmasa ve arada önplana tezahuratlar, davullar falan çıksada maç boyunca o sinek/arı vızıltısını duymak zorunda kaldık. Alışacağımı da pek zannetmiyorum, kulak çınlaması gibi bir şey, o ses hep orda. Birde özgürlük çığlığı falan diyorlar ya onu anlamıyorum. Bildiğin esaret çığlığı, işkence. Bunu bulanı da tribünlerde çalmayı akıl edeni de maç boyunca nefes almaksızın onu çalan güruhu da.. stadlara sokmamak lazım..

BP Kills Aquaman

2010-06-12T16:51:00.004+03:00

Aquaman, okyanusların efendisi diye geçen bir DC karakteri. Aynı zamanda Justice League'in kurucu üyelerinden. Yukarıdaki görsel ilk olarak burada yayınlanmış sanırım, o zamandan beridir internette geziyor. Başarılı bir tariz olduğunu söylemek gerek..

Güney Afrika 2010: Tarafımız belli olsun

2010-06-11T02:00:00.005+03:00

Dünya Kupası başlamadan önce Melissa Satta ile -bu arada şimdi fark ettim ayakları çok büyükmüş- tarafımızı belli edelim. Fransa 98'den beri Dünya Kupa'larında İtalya'yı desteklerim, belki renklerine olan sempatimden belki de Del Piero'ya olan hayranlığımdan, bilemiyorum. Ancak geçen yaz İtalya'da Roma'yı, Floransa'yı ve Venedik'i gezince, hadi Venedik'i ayrı tutalım, diğer iki şehirdeki insanların antipatikliği, kırmızı ışıkta geçen yayaya -ki o ben oluyorum- arabayı yolun ortasında durdurup sövmeler, seyyar satıcıların mallarına elletmemeleri ve şehrin antihospitality'si olsun İtalya milli takımına olan sempatimi azalattı. Sakallı, dövmeli polisler var garip ülkede..

Neyse konudan sapmayalım her ne kadar dış etkenlerin müdahelesi olsa da, Del Piero, Totti, Nesta gibi kemik isimler kadroda olmasa da bir yanım yine İtalya'yı destekleyecek kupada. Öte yandan Tudors'un etkisiyle son zamanlarda bir İngiliz hayranlığı yaşamıyor değilim. Kadroda her ne kadar John Terry olsa da yine hafiften desteğimi alarak kupaya giden takımlardan İngiltere. Öte yandan önümüzdeki sezon Turkcell Süper Lig'de oynayacak olan Stoch'u detaylı görmek adına Slovakya'yı da ayrı izleyeceğim. 2008 Avrupa Şampiyonası'nda da Guiza'yı ayrı bir gözle izlemiştik, sonrası malum. Ama Dünya Kupası bu, maç seçilmez her maç izlenir..

Öte yandan gruplar biter bitmez yurt dışında olacağım için maçları ne kadar takip edebilirim bilmiyorum. Yinede bir yanım onca yıldızın olmadığı Dünya Kupası, belkide en az takip edebileceğim kupa olması hafiften içimi fenalatır gibi ama bu öyle bir turnuvaki katılan 32 ülke mahalle takımlarından oyuncular götürse izlenir, dört yılda bir oluyor sonuçta..

Her güzel şeyin sonu olmasa: The Tudors

2010-06-10T02:52:00.007+03:00

Az önce The Tudors'un dördüncü sezonunun sekizinci bölümünü izledim. Bölümün sonunda büyük bir hayal kırıklığına uğradım çünkü üç yıldır hep belli bir standartın üzerinde devam eden televizyon tarihinin en iyi dizilerinden olan The Tudors'un finali böyle olmamalıydı. Özellikle Henry VIII'in altıncı eşi Katherine'in akibeti belli olmadan koskoca dizi nasıl biterdi. Prison Break gözlerimizin önünde eriye eriye bitmişti, The Tudors ise zirvede giderken böyle bir final yapmamalıyıdı. Hemen neden böyle bir final yapıldığını internette araştırmaya başladım ve öğrendim ki dördüncü sezonun dokuzuncu ve onuncu bölümleri de olacakmış. Efsane dizi kendisine yakışır bir veda ile son bulacak büyük ihtimalle..

Neyse bu haberi öğrenir öğrenmez dördüncü sezonun sekiz bölümden oluştuğunu belirten IMDB.com'a büyük küfürler ettim, resmen ikinci bir yanlış anons skandalı gibi bir şey bu. Ee tabii ilk iki sezonun 10'ar bölüm olmasından sonra üçüncü sezon sekiz bölüm olunca ve IMDB'de o şekilde belirtildiği için kendimi iyice hazırlamıştım sekizinci bölüm izleyeceğim son Tudors bölümü olacak diye. Şimdi sabırsızlıkla son iki bölümü bekliyorum. Blogda Tudors ile ilgili attığım her postta belirttiğim gibi keşke Henry'den sonra Prince Edward'ı, Lady Jane Grey, -ki hükümdarlığı dört gün süren bu bayana, bir sezona 5-6 yıl sığdıran dizi herhalde 10 saniye falan ayırırdı- Mary ve Elizabeth dönemlerini de anlatsalar diziyi Tudors hanedanlığının bitimi ile sonlandırsalar. Henry'siz Tudors izlenir mi, içinde bulundurduğu tarih sebebiyle izlenir, Kareem Said'siz, Adebisi'siz OZ izlenmedi mi de Henry'siz Tudors izlenmesin. Ama derseniz "Elizabeth döneminde seks yok, neyine izleyeyim o zaman Tudors'u" diye, diyecek laf bulamam..

The Tudors'un dokuzuncu bölümü 13 Haziran'da, onuncu bölümü ise 20 Haziran'da Amerika'da yayınlanacak. Sindire sindire izleyin çünkü sonrasında başka Tudors bölümü olmayacak..

Beetlejuice

2010-06-09T02:38:00.010+03:00

Ucuz DVD'ler arasında kaliteli filmler bulmak beni define bulmuş gibi sevindiriyor. Namını çokca duyup izleyemediğim filmlerin başında geliyordu Beetlejuice'u, onu da bu şekilde buldum. 1980 yılların filmleri genellikle şarap gibi oluyor, içinde barındırdıkları sinema ruhunun yoğunluğu sayesinde yıllar sonra bir izlendiğinde atmosferine hayran kalmamak mümkün değil. Beetlejuice aslında ultra karanlık Tim Burton filmlerinin birkaç doz altında seyrediyor ama her şeyden önce sinemanın ne kadar güzel bir sanat olduğunu her anında size hissettiriyor.

Film, genç bir evli çift olan Maitland'ların beklenmedik ölümlerinden sonra genç çiftimizin ölümden sonraki hayata alışma çabalarıyla başlıyor. Bu sırada evlerini garip ve bir o kadarda ürkütücü Deetz ailesi tarafından satın alınıyor. Gayet ilginç, uç zevklere sahip olan neredeyse bir çizgi romandan çıkmış Deetz ailesi sempatik çiftimizin evini baştan aşağıya yeniliyorlar ve tavan arasına mahkum kalan Maitland'lar hayalet olmanın avantajlarından faydalanıp yeni malikleri evden çıkartmaya uğraşıyorlar. Umutsuzluğa düşecekleri anda ise sapkın hayalet Beetlejuice onlara yardım etmek için hazır kıta olarak beklemekte.. Kısacası filmin konusu için Burton'ın fantastik dünyasının hafif karanlık hafif sevimli hafif ürkütücü ama bir o kadar da komik bir yanısması diyebiliriz..

Maitland'ların yaşadığı tatlı kasabayı kuş bakışı gezerek başlayan filmin ilk 20 dakikasına baktığımız bir Burton filmi izlediğimizin farkına varmamız oldukça zor çünkü karşımızda tertemiz sokaklar, yemyeşil ağaçlık alanlar ve masmavi bir gökyüzü var. Burton, kullandığı canlı renklerle izleyiciyi Adam ve Barbara'nın hayatına üçüncü şahıs olarak sokarken, çiftimizin ölümü sonrası renk dozajındaki açığı iyice kapatarak, bizi karanlık bir Burton rüyasıyla baş başa bırakıyor. Bu karanlık rüyanın elbette en çok dikkat çeken karakteri Michael Keaton'ın canlandırdığı Beetlejuice karakteri. Genellikle Batman sonrası son derece soğuk bakışlarla rol kesen Michael Keaton'ı bir nevi The Dark Knight'daki Heath Ledger'ın Joker'i gibi izlemek açıkcası, oldukça şaşırtıcı oldu benim açımdan. Her ne kadar film tek kişilik bir Keaton şovu olmasa ve Beetlejuice bir nevi yan rolde yer alan karakter olsa da karşımızda ürkütücü bir tiplemeden oldukça eğlenceli ve komik bir performans var ki, Beetlejuice tam anlamıyla Michael Keaton filmi şeklini almış durumda.

Filmimizin esas kahramanları olan Maitland çiftini ise Alec Baldwin ve Geene Davis canlandırıyor. Sessiz sakin bir performans ortaya koyan ikilinin başarılı uyumlarından söz etmek mümkün ayrıca yeri geldiğinde sahneyi Keaton'a bırakmaları, gereksiz rol çalma uğraşları altına girmemeleri takdir edilecek cinsten. Film çekildiği sırada 30 yaşında olan Alec Baldwin'in zayıf hali 90'lı yıllardaki Val Kilmer'ı hatta Power Rangers'daki mavi ranger Billy'yi o kadar andırmaktaki, Baldwin'in günümüzdeki fizyolojik yapısını bilenlerin izlediklerinin Alec Baldwin olduklarına inanmaları güç. Deetz ailesindeki anne konumunda olan ve gayet sinir bozucu bir performans sergileyen Catherine O'Hara -ki kendisi aklımıza Türk televizyonunda milyonlarca kez yayınlanan Home Alone filminde Macaulay Culkin'in annesi olarak yerleşmiş durumda- Michael Keaton'ın Beetlejuice tiplemesindeki performansı kadar başarılı. Deetz ailesinin gotik kızı Lydia'yı canlandıran Wiona Ryder'ın da filmde çok fazla sırıttığını söyleyemeyiz..

Beetlejuice, Tim Burton'ın tüm fantastik filmlerinde olduğu gibi birçok başarılı yan karakterle dolu. Maitland çiftinin ölümden sonraki hayatlarındaki danışmanı olan Juno'yu canlandıran bıkkın sınıf öğretmeni görünümlü Sylvia Sidney başta olmak üzere bu yan karakterler filme sınıf atlatan yegane etken. Sigaradan ölmüş, cesedi simsiyah olmuş, halen sigara içmen ama bırakmaya çalışan iskeletimsi adam, öldükten sonra sosyal hizmetlerde görev almak zorunda olan intihar etmiş kişiler, öldüklerinin farkında olmayan Amerikan futbolu takımı ve öldükten sonra resepsiyonda sıra bekleyen çeşitli ilginç tipler, hepsi filme ayrı tat katmayı başarmış. Filmin artılarını anlatmayı bitirmeden müziklerinde son derece atmosfere uygun, epik nitelikte müzikler olduğunu da belirteyim..

Gelelim filmin eksilerine, her ne kadar bazı filmler izlerken veya izledikten sonra üstüne düşününce kusursuz gelse de illa ki deştikçe bir kusurunu bulabiliriz. Beetlejuice ise onca artısına rağmen bu tarz bir film değil. Öncelikle Beetlejuice karakterini ayrı tutmak üzere, makyajların başarılı olduğunu söylemek mümkün değil. Günün standartlarına göre iyi olabilir ama 2000'ler öncesi Burton filmlerine göz attığımızda kendisinin bu makyaj işlerinin altından pek kalkamadığını görebiliriz. Her ne kadar film, makyajlarının açığını oyuncuların performanslarıyla olsun, başarılı hikayesi ile olsun kapatsa da bazı noktalarda özellikle Maitland'ların evlerinde çıktıklarında düştükleri çölümsü mekanda bu makyajlar rahatsız edici olabiliyor. Tabi 22 yıl önce çekilmiş bir filmi bu yönden eleştirmek pek mantıklı değil ama 88 ve öncesinde daha başarılı makyajlara sahip birçok film sayılabilir. Bunun dışında karakterlerin uçtukları bazı sahnelerde bağlandıkları iplerin fark edilmesi anlık olarak size fantastik dünyanın içinden çekip alıyor ve film izlediğiniz farkına varmanızı sağlıyor.

Sözün özü, filmin eksilerini ve artılarını tarttığımızda artıların çok büyük ölçüde ağır bastığını söyleyebiliriz. Beetlejuice için bir sinema harikası tanımını yapmak Michael Keaton'ın performansı için sinema tarihine geçebilecek nitelikte demek abartı olmaz. Filmografisinde Batman, Batman Returns, Edward Scissorhands, Sweeney Todd, Mars Attack, Planet of the Apes, Charlie in the Chocolate Factory, Alice in Wonderland gibi filmler bulunan Tim Burton'ın en iyi filmi dendiğinde kafaya oynayacak cinsten bir film. Aslında tam bir B sınıfı film olan Beetlejuice'u şu şu nedenle izlemeniz gerekiyor diye anlatmak güç. Filmdeki hiç bir şeyi beğenmeseniz bile Michael Keaton'ın performansına hayran kalacaksınız. Filme 10 üzerinden 8,5 veriyorum, sinemanın ne kadar çılgın bir sanat olduğunu anlamak adına Beetlejuice'u mutlaka izlemeni gerekiyor..

Stereomood

2010-06-07T19:18:00.005+03:00

Laptop aldığımdan beri yani yaklaşık 1.5 senedir üşengeçliğimden desktop'umda iTunes'da bulunan iki bin, üç bin şarkıyı bilgisayarıma aktaramadım. O yüzden artık müzik dinlerken hep Fizy'yi kullanıyorum arada internet üzerinden Radyo Fenomen, Virgin Radio falan dinliyorum ama hiç biri iTunes'un yerini tutmuyor hele Fizy'de bazı şarkıların kalitelerinin yerlerde olduğunu göz önünde bulundurduğumuzda iyice çekilmez hale geliyordu müzik dinlemek. Bilgisayar başındayken arkada müzik çalmadan rahat edemeyen biri olarak bugün b atug.com Forum Sayfaları'nda Stereomood adlı bir site keşfettim. Sitede belli kategorilerde geniş playlistler var bu kategoriler kişilerin içinde bulunduğu ruh hallerine göre sınıflandırılmış. Happy, dreamy, sexy, dinner with friends, road trip, melancholy, cinema, make love, drinking coffee, homework.. aklınıza gelebilecek her türlü kategori mevcut..

Stereomood'un en büyük güzelliği ise size kıyıda köşede kalmış daha önce duymadığınız birçok parçayı keşfetme olanağı sunması. Parçaları ses kaletileri ise mükemmele yakın. Arşivler de çok geniş. Şuana kadar İngilizce dışında başka bir dilde şarkıya rastlamadım. Fizy'yi bana unutturacak bir site gibi gözüküyor. En az Facebook, Twitter kadar güzel bir internet buluşu. Şuanda bence tek eksiği tek dilde şarkılara yer vermesi, belki zamanla gelişir Türkçe şarkılar da bulabiliriz, kim bilir.. Ama şöyle "Rakı Sofrası Şarkıları" tarzı bir kategori de olsa süper olurdu..

Batug.org'daki "İyi Web Siteleri" başlığı da ne yararlı başlıktır bu arada, zamanında Fizy'yi de ordan keşfetmiştim..

Terrordrome

2010-06-07T17:11:00.003+03:00

Terrordrome adlı oyunu ilk defa korkusitesi.com'da duydum. Henüz oynamışlığım yok, oynayacağımı da pek sanmıyorum ama fikir orjinal. Terrordrome, Tekken, Street Fighter gibi bir dövüş oyunu tek farkı karakterleri Michael Myers, Jason Voorhees, Freddy Kruger, Chucky, Leatherface gibi popüler korku filmlerinin popüler katilleri. Bu linkteki web sitesinde oyun hakkında detaylı bilgiye ulaşmanız mümkün. Korku filmi fanları için güzel bir eğlence olsa da böyle Michael'ın, Freddy'nin falan yerine geçip filmlerin senaryosuna dayalı Manhunt tarzı bir oyun ile karşılaşsaydık oyun dünyasında küçük çaplı bir devrim gerçekleşebilirdi..

Yukarıdaki resimde Halloween'in katili Michael Myers, 13th Friday'in katili Jason'ın kafasına annesinin mezar taşını geçirmek üzereyken arkaplanda da sanırım Texas Chainsaw Massacre'ın katili Leatherface'in evini görmekteyiz. Hani güzel ayrıntılar barındırsa da oyuncuyu ne kadar sarar merak konusu..

Kuponlar tutmuş gibi..

2010-06-07T15:19:00.004+03:00

Dün oynanan NBA Final sersinin ikinci maçı ve Stanley Cup Final serisinin beşinci maçlarına dair maçların ilk periyotlarının sonlarında yaptığım tahminler tutmuş. Gerçi diyebilirsiniz maç oynanırken tahmin yapmak marifet mi, haklısınız derim. Neyse Celtics, +7 sayı farkla kazanır demiştim öyle olmuş. Chicago Blackhawks ilk periyotta 3-0 öne geçtiği maçı vermez bir sayı farkla kazanır demiştim, kazanmış ama 3 sayı farkla kazanmış. İki final maçının çakışması benim açımdan ilginç bir deneyimdi. Bu arada buz hokeyi maçından sonra basketbol maçı izlemek işkence gibi, çok yavaş geliyor. Zamanında göz bebeği olan basketbolumuz amerikan futbolu ve buz hokeyinden sonra Orlando Magic hatrına izlenen bir spor olayı haline geldi..

Fotoğraf NHL.com'un Frozen Moments'larından. Güzel bir kare için pek internette gezinmedim, aslında Philadelphia Flyers'ın as kalecisi Antti Niemi'nin fotoğrafını koymak lazımdı, adam resmen Volkan'ın Avrupa maçlarında Fenerbahçe'ye uyguladığı tarifeyi gitti Philadelphia Flyers'a uyguladı. Flyers'ın kalesinde 7 gol vardı..

Sabaha karşı ekran başı: Final dönemi

2010-06-07T03:52:00.007+03:00

Normalde final dönemi bir insan için sıkıcıdır, bunaltıcıdır çoğu zaman uykusuz gecelerin habercisidir. Şuan içinde bulunduğum dönemde final dönemi ama dersler açısından değil, NBA ve NHL'de final serileri oynanıyor, NHL'de şuan serinin beşinci, NBA'de ise ikinci maçı oynanıyor, kısacası uykusuz geceler çoktan başladı bile. 10 yaşında Jordan basketbola geri döndüğünde sabah NBA maçlarına kalkmaya başlamıştım dokuz sene geçmiş hala kalkıyorum. Buz hokeyine olan ilgim basketbola göre çok daha yeni olduğu için şuan Chicago Blackhawks - Philadelphia Flyers maçına odaklanmış durumdayım, arada Los Angeles Lakers - Boston Celtics maçına bakıyorum sonuçta NBA ile ilgilenmeye başladığımdan beri Lakers'ı finalde izlemeye alıştım, baydı yani biraz..

Bu arada bu postu atarken Chicago'da maç acayip heyecanlandı. Posta başladığımdan beri Blackhawks iki gol attı, şuanda kavga dahi çıktı buzda. Neyse konuya dönelim, hep imrenirdim Amerika'da adamlar basketbol oyanayabilir, hokey, amerikan futbolu, beysbol hepsini profesyonel olarak yapabilir diye. Benim Türkiye'de bu kadar fazla seçeneğim olmamasına rağmen saat sabahın dördünde bir NBA maçı ile NHL maçı arasında zapping yapıyorum. Bu imkanı sağlayan FOX Sports ve NTV'ye teşekkürlerimi iletiyorum bu arada. Keşke NFL maçlarını da bu kadar rahat izleyebilsek streamlerle falan uğraşmasak. Umarım ileride beysbola da merak salmam çünkü NFL, NHL, NBA derken işin içine bir de MLB girerse bu bünye o kadar uykusuzluğu, bu gözler o kadar ekran başında kalmayı kaldıramaz..

Birde şuan oynanan maçlarla ilgili tahminlerimi de yapayım, öğlen falan tuttu mu tutmadı bir değerlendirme yazarım belki. Stanley Cup Finalleri'nde Chicago Blackhawks ilk periyotts 3-0 öne geçtiği maçı kaybetmez ve bir farkla kazanır diyorum. NBA Finalleri'nde ise Boston Celtics, Ray Allen ilk yarıdaki gibi oynamaya devam eder mi bilmiyorum ama Celtics +7 sayı farkla maçı alır seride durumu 1-1'e getirir..

A Nightmare on Elm Street (2010)

2010-06-06T22:50:00.004+03:00

Her ne kadar efsanevi slasher'ların yeniden çevrimlerine karşı olsam da A Nightmare on Elm Street'in yeniden çevrimini izleyince şuna kanaat getirdimki sinema ikonu haline gelmiş katilleri yeniden beyaz perdede izlemek öyle ya da böyle bir korku filmi fanları için bulunmaz bir nimet. Robert Englund ile özdeşmiş Freddy karakteri her ne kadar Jackie Earl Haley'nin bedeninde sırıtsa da, perdedeki adamın Freddy olduğuna inanmak seri ile ucundan da olsa içli dışlı olmuş biri için zor olsa da filmin adı Nightmare on Elm Street olunca birçok filmde bir türlü oturtulamayan korku unsuru yeniden çevrimlerde kendiliğinden ortaya çıkıyor.

A Nightmare on Elm Street'in yeniden çevrim olduğunu insanın yüzüne vurulduğu yegane nokta Freddy'nin fizyolojik yapısının yeniden oluşturulması. Yanmış bir insan yüzünü daha çok andırsa da 2010 model Freddy bildiğiniz Freddy değil. Hem korkunçluğu hem de espiri anlayışı yok olmuş gitmiş gibi, artık "bu görülen rüya mı değil mi" ikilemi yüzünden gerilmiyorsunuz, alakasız zamanlarda şapkasının altından pis pis bakan ve kadraja girdiğinde güçlü bir ses efektiyle kendini belli eden Freddy sayesinde korkmaya çalışıyorsunuz. Ses efektleri ile korkutma her ne kadar kaşarlaşmış slasher fanları üzerinde etkili olmasa da ortalama bir sinemasever için bir slasher filminde kabul edilebilecek cinsten..

Filmin konusu malum, 1984 yapımı filmin yeniden çevrimi. Çocuk tacizcisi olduğu düşünülen Freddy Kruger, tacize uğradığı düşünülen çocukların aileleri tarafından yakılmıştır ve şimdi intikam peşindedir. İntikamını da kurbanlarının rüyalarına girerek, bu rüyalarda onlara çeşitli işkenceler ederek ve onları öldürerek almaktadır. Kurbanları onunla mücadele etmek için uyuksuz kalmaya çalışmaktadır ve Freddy'nin içinde bulunduğu her filmde olduğu gibi sonunda uykuya dalıp onunla mücadele etmeye karar verirler, falan filan. Aslında filmin Nightmare on Elm Street serisine yeni bir şey kattığını söylemek güç olur ama yine de aslının mirasının üzerinden huncarca geçen bir Rob Zombie'nin Halloween'ini görünce Wes Craven ve Robert Englund'sız A Nightmare on Elm Street'ini kötü bir yeniden çevrim olarak nitelemek mümkün değil.

İstisnaları saymazsak genellikle yeniden çevrimler ilk filmin yanına bile yaklaşamazlar. A Nightmare on Elm Street'in 2010 versiyonu da doğal olarak 1984 yapımı orjinalinin yanına yaklaşamıyor. Filmin en büyük eksisinin ses efektlerine güvenerek izleyiciyi korkutması olduğunu bir kez daha belirtip Freddy Kruger'ı 16 sene sonra ilk defa Robert Englund'dan devralan Jackie Earl Haley içinde birkaç kelam etmekte fayda var.. Öncelikle Haley'nin Freddy Krueger'ın kurbanlarının kabuslarının baş kahramanı olmadan önceki halini çok başarılı bir şekilde canlandırdığını belirtmek gerekiyor öyle ki Freddy'nin insan hali olarak beyaz perde de belirdiği sahnelerde izleyiciyi bir anda Freddy'nin tarafına çekebiliyor bu da Nightmare on Elm Street serilerinde sıkça gerçekleşmeyen bir şey olsa gerek. Bu açıdan Haley'nin Freddy Kruger yerine yine bir çocuk tacizcisini canlandırdığı Little Children filmindeki Ronnie karakterini canlandırdığını söylemek mümkün. Sanki Elm sokağı sakinleri Ronnie'yi yakmış ve görünürde sıradan bir insan olan Ronnie, Freddy tarzı bir katile dönüşmüş gibi hissediyorsunuz.

1984 yapımı orjinal filmin en büyük artısı yan karakterleriydi. 2010 versiyonundaki liseli olmadığı her yanından belli olan oyuncuların liselileri canlandırıyor. Bu da filmin gerçekçiliğine vurulan en büyük darbelerden biri oysa 1984 yapımı filme bakınca Nancy karakterini canlandıran Heather Lagenkamp'ın çok başarılı bir performans sergileyerek izleyiciyi etkilemiş olduğunu görüyoruz. 2010 versiyonunda ise Nancy'yi canlandıran Rooney Mara, en az Twilight serisindeki Bella gibi duygusuz ve sıkıcı bir performans ile karşımızda. Öte yandan 1984 yapımı filmin Johnny Depp sinema dünyasına kazandıran yapım olduğunu göz önünde bulundurduğumuzda zaten orjinal film sinema dünyasında apayrı bir konumda. Dönemin bir diğer meşhur slasher'ı Halloween'in de Jamie Lee Curtis'in ilk filmi olduğu düşünülünce yeniden çevrimde yer alan oyuncuların vasatlığı daha berrak bir biçimde su yüzüne çıkıyor.

Sözün özü, malesef benim için 13th Friday, Halloween, A Nightmare on Elm Street gibi serilerin yeniden çevrimlerini orjinallerinden bağımsız olarak değerlendirmek pek mümkün olmuyor. Yine de 2010 yapımı A Nightmare on Elm Street'in orjinali yanında zayıf kalsa da orjinal filmi izlememiş bir seyirciyi etkileyecek cinsten. Ancak ses efektlerine olan aşırı güveni, yan rollerdeki oyuncuların vasatlığı her ne kadar orjinalinden bağımsız olarak değerlendirmeye çalışsak bile filmdeki eksiklerin örtülmesini engelliyor. Ayrıca orjinal filme göre diyalogların da sınıfta kaldığını söylemek gerek. Filme 10 üzerinden 6 veriyorum. Sinemalarda şuanda daha iyi bir korku filmi bulma ihtimaliniz oldukça düşük olduğundan, gidin, izleyin..

Bitirmeden filmle iligi birkaç not düşmek istiyorum. Filmin açılış sekansında filmde emeği geçenlerin isimleri çeşitli oyuncaklara, duvarlara yazılmışken neden bir de sonra ekranın altında, üstünde alt yazı misala bir daha yazılmak istenmiş anlam veremedim. Bir de Kanyon'da filmle ilgili bir Freddy görseli bulunmakta. Boyum kadar (1.87 cm) bir Freddy makedi bulunmakta. Bunu neden koyarsın, filmi izlemeye gelenler fotoğraf çeksin diye değil mi? Sanırım Cinebonus'dakiler başka bir amaçla koymuş olacaklar ki fotoğraf çekilirken, "Görsellerle fotoğraf çekmek yasak!" diye başımıza üşüştüler. Bu mantıklı davranışları sebebiyle kendilerini tebrik ediyorum..

Reklamlar #12

2010-06-04T12:43:00.008+03:00

Reklamlar serisini uzun zamandır boşlamıştım, doğrusu dikkatimi çeken reklam da yoktu. T-Box'ın bu reklamı sanırım televizyonlarda yayınlanmadı. Her ne kadar seksi reklamlara kıllı şişman erkek sokma klişesini barındırsa da samimi bir reklam. En azından bir Türk firmasını böyle cesur sayılabilecek bir reklam yapması güzel., tabi..

Cam Shaft Ferrari 458 Italia Nighthawk

2010-06-04T01:30:00.004+03:00

Küçüklüğümden beri çoğu erkek çocuğuna nazaran pek bir araba merakım olmamıştır, öyle motoruydu, yol tutuşuydu, 100 km hıza kaç saniyede çıktığı falan pek ilgimi çekmez. Ferrari'siydi, Lamborghini'siniydi pek takim etmem yani ama geçen gün şu blogda gördüğüm Ferrari beni benden aldı. Modifiyeli arabalar herkesin olduğu kadar benimde ilgimi çeker, tabii Need for Speed, Midnight Club falan oynadık Playstation'da, ee Fast and Furious'ları da izledik, çeksin bir zahmet. Şu blogda gördüğüm Ferrari beni benden aldı. Bir Alman firması Ferrari 458 Italia'nın farklı bir tasarımını yapmış, arabalarda performans aramayan beni bile kendine hayran bıraktı. Üzerinde yazan "Pull to Open", "Beware of Jetblast" tarzı yazılarla araç Ferrari'lerin şahı konumuna gelmiş, acayip şekil olmuş, bloga koymasam olmazdı. Yer uçağı denir ya işte bu araba tam öyle.

Böyle tek bir post için etiket açmakta pek hoş olmuyor ama olsun. Bu arada Coca-Cola Zero'nun çekilişndeki Lamborghini'nin ismi ne öyle, "Lamborghini Gallardo LP 550-2 Valentino Balboni", İstanbul Büyükşehir Belediyesi Spor Kulübü der gibi..

- Senin araba neydi bilader?
- Lamborghini Gallardo LP 550-2 Valentino Balboni. Senin?
- Eee.. Golf abi Volkswagen Golf, Trendline ama..

Hani isim uzun olunca zaten ayrı bir karizması oluyor. Benim Lamborghini Gallardo LP 550-2 Valentino Balboni'm olsa mesela kısaca Valentino falan derim, karşı taraf anlasın artık gerisini misali..

6+2+2

2010-06-02T20:44:00.006+03:00

Federasyon yabancı sınırlamasını 10'a çıkarmış. İlk gördüğümde bir anda sınırlamada böyle bir yükseliş olmasına oha dedim zaten sonra durumun 6+2+2 olduğunu anladım. 6+2 son derece büyük bir saçmalıktı bence. Elindeki yabancılardan bir değil iki tanesini kulübeye hapsediyorsun, yabancı oyuncularda Türklere göre çok daha maliyetli olduğu için bu durum doğal olarak problem oluşturuyor. Mesela Fenerbahçe geride bıraktığımız sezon Roberto Carlos'u sezon ilk yarısının büyük bölümünde bu saçma kural yüzünden yedek bırakmak zorunda kaldı. Dünyanın en iyi sol bekinin ligimizden gitmesini hızlandıran bence yegane sebeplerden biri buydu.

Şimdi iki yabancı yedek kulübesindeyken ikisi de tribünde oturma imkanına sahip olacak bu sayede kulüpler yeni bir yabancı oyuncu almak için elindekinin sözleşmesini dondurma gibi uğraşlar altına girmeyecekler. Bu açıdan baktığımızda güzel ama kulüplerin başarısına bu artışın bir katkısı olmayacağı aşikar. Yabancı oyuncu sınırının kaldırılmaması gerektiğini savunanları anlamıyorum. Yabancı oyuncu sayısının kaldırılmasına dair elimde kendimce iki sebebim var. Bir, sanki sınır kalkınca takımlardaki her oyuncunun yabancı olacağını düşünenler sanırım bu sezon, sınırlamanın kaldırılmasında en çok direten takım olan Fenerbahçe'nin sezonu 8 yabancı ile değil 7 ile tamamladığının farkındadırlar. Demek ki, neymiş sınır kalkınca lig yabancılar ordusu olacak diye bir kural yokmuş.. Bu yalandan bir bahane gelebilir, asıl olay şu, milli takımın durumu ortada, ikidir Dünya Kupası kaçırıyoruz, koca bir jenerasyon heba oldu. Şuanda milli takımın başında Hollandalı bir teknik direktör var, yabancı sınırı kalsa daha ne kadar kötüye gidebilirki Türk futbolu, en azından Şampiyonlar Ligi tecrübesi olan yabancılar sayesinde bir ihtimal takımlarımızın Avrupa'da bir umut, ileriye gitme ihtimali artar, kim bilir.. Türk futbolcular forma şansı buluyor da milli takımın uzun vadeli bir başarısını mı görüyoruz?

Öte yandan, 6+2+2'nin ligimize bir Roberto Carlos daha getirecek bir sistem olmadığına eminim..

Prince of Persia: The Sands of Time

2010-06-01T22:30:00.000+03:00

Son yıllarda yaz döneminde vizyona giren blockbuster'lar genellikle beklenenden iyi çıkıyor. Matrix'i ve bazı istisnaları ayrı tutarsak 2000'lerin başından beri süre gelen sabun köpüğü halini almış yüksek bütçeli film çöplüğünden, sinemaseverler olarak arındığımızı söylemek mümkün. Uzun süredir boş bir sinema salonunda, yüksek bütçeli film izlemiyordum. Sinemada film izlemenin en iyi yolu boş bir salonda tek başına film izlemektir, kocaman perdenin karşısında en arka koltuğa geçilir ve koltuğa oturduğunuz anda film kötü dahi olsa sizi içine çekme ihtimali normal bir salonda ya da DVD'de izlediğiniz filmden çok daha fazladır. İşte Prince of Persia'yı da böyle bir ortamda izledim.

Prince of Persia oyunlarının büyük bir fanı olduğumu söyleyemem. Bilgisayarda sadece Football Manager oynarım, arada Sims ve Age of Empires, Rise of Nations gibi oyunlar. Prince of Persia'yı dolayısıyla sadece bilgisayarda göz ucuyla bakmışlığım vardır. Gerçi bir PSP oyunu mevcut ama PSP'de oynanan oyuna da oyun demek pek mümkün olmuyor. Prince of Persia'nın sinema uyarlaması geleceğini duyduğumda pek heyecanlanmamış ve projeyi takip etmemiştim, Suadiye Sineması'nda filmin posterinde Jake Gyllenhaal'ı gördüğümde, işte o zaman filmi merakla beklemeye başlamıştım. Sebebi ise büyük bir Jake Gylenhaal hayranı olmam değil, Zodiac ve Brokeback Mountain, gibi aykırı filmlerde yer almış aktörün ilk defa büyük bütçeli bir yapımda başrolde oynayacak olmasıydı.

Filmin konusundan kısaca bahsetmek gerekirse Dastan adlı Pers imparatorunun üvey oğlu, abisi Tus tarafından oyuna getirilir ve bir anda kendini hain olarak bulur. Bu sırada Dastan'ın büyük çabalarıyla Persliler, Alamut'u işgal etmişlerdir. Dastan ise Alamut'un güzel prensesi Tamina'nın hançeriyle suçsuz olduğunu ispatlama peşindedir. İçine konan kumlar sayesinde zamanı geriye alabilen bu çemberi ele geçirmek isteye başka kişiler de mevcuttur. Dastan hem hançeri kaptırmamak hem de suçsuzluğunu ispatlamak için maceradan maceraya atılır ve olaylar gelişir..

Prince of Persia: The Sands of Time'ın yönetmeni Mike Newell ve yapımcı Jerry Bruckheimer izleyiciye ellerindeki büyük bütçe ile tamamı bilgisayar efektleriyle doldurulmuş bir "görsel şölen" sunmayı tercih edebilirlerdi ama kadrodaki Jake Gylenhall ve Ben Kingsley'yi başarılı kostümler ve mekan tasarımlarıyla destekleyerek izleyiciyi dönemin Doğu atmosferine çekmeyi başarıyorlar. Filmin kardeşlik üzerine verdiği mesajlar ise izleyicinin yüzüne bir gülümseme konduran nitelikte. Cüneyt Arkın'ımsı kaleye zıplayarak çıkma gibi aksiyonlar barındırması da Türk izleyici için de, filmin ayrı bir tebessüm oluşturan noktası. Öte yandan internette okuduğuma göre filmde yoğun bir zaman-mekan kargaşası mevcutmuş ancak Doğu kültürü ve tarihine pek meraklı olmadığım için benim dikkatimi çekmedi, yine de tarihin bu kısmına ilgi duyanlar için filmdeki hatalar, çelişkiler irite edici olacaktır.

Kalburüstü epik bir yapımın bulundurması gereken müziklere sahip Prince of Persia'nın başarılı mekan tasarımı, kostümleri ve oyuncuların başarılı performansları Newell'dan daha usta bir yönetmenin eline bırakılsa film çok daha iyi yerlere gelebilirmiş. Öyle ki filmin bazı sahnelerinde Michael Bay'in Transformers'ında gördüğümüz şekilde kameraya yansıyan güneş tüm kadrajı kapatıyor. Bu kadar büyük bütçeli filmlerde böyle amatörlükleri nasıl yapıyorlar halen anlamış değilim..

Filmin oyuncu kadrosunda Alfred Molina gibi usta bir isim bulunuyor ancak canlandırdığı karakter Sheik Amar sanki zorla senaryoya dahil edilmiş gibi. Sheik Amar'ın zorlama espirileri filmin ciddiyetini sarsarken, Molina'nın karakteri bir nevi Star Wars'ın Jar Jar Binks'i halini alıyor ve Sheik Amar adlı karakterin rol çalma çabalarını gördükçe sıkılıyorsunuz. Öyle ahım şahım bir güzelliği olmayan Gemma Arterton, fiziki özellikleri bakımından Doğulu bir prensese başarıyla can verebilmiş, Hollywood bu Alamut prensesi olarak sarışın bir hatun da çıkarabilirdi karşımıza.

Jake Gyllenhall ise Dastan karakterinde elinden geleni yapmış, performansını başarılı buldum ama kesin bir yargıda bulunmak yine de güç. Alexander'ı canlandıran Colin Ferrell'dan çok daha iyi Troy'daki Eric Bana'dan kötü diyebiliriz. Yine de umarım seriye dönüştürülecekse sadece Prince of Persia'da yer alır ve kariyerinin ilerleyen yıllarında Nicolas Cage gibi bir aksiyon aktörü olarak kalmaz, kariyerlerinin çıkış noktaları birbirlerini andırıyor çünkü. Filmin en büyük artısı ise başroller dışında yapımda yer alanların adeta filme damgasını vurması olmuş. Yardımcı rollerde yer alan Ben Kingsley, Richard Coyle, Reece Ritche ve Gísli Örn Garðarsson'un üst düzey performansları filme sınıf atlatan yegane nokta.

Sözün özü, Prince of Persia: The Sands of Time için bir nevi yeni bir The Mummy diyebiliriz ama umarım devam filmleri ondan daha başarılı olur. Yine Jerry Bruckheimer'ın etkisiyle filmi, açık denizler yerine çöllerde geçen bir Pirates of Caribbean olarak etiketlemek de mümkün. Her ne kadar izleyiciyi Pirates of Caribbean kadar etkilemese de bu filmin başarılı bir yapım olduğu gerçeğini değiştirmiyor. Dev bütçeli aksiyon filmlerine sinemasal açıdan hep ön yargı ile yaklaşılır özellikle önünde arkasında Jerry Bruckheimer ismi bulunuyorsa ama Prince of Persia bu kötü etiketi yırtıp atmak için elinden geleni yapıyor. Kısacası izlenesi bir film. Sadece bir eğlenceli aksiyon filmi değil sinemasal anlamda da gayet başarılı bir yapım. Bahsettiğim eksileri ve zorlamaları olmasaydı çok daha iyi bir not alabilirdi ama sanırım bu haliyle 10 üzerinden 6.5 filmi en iyi tanımlayacak nottur..

Yaz

2010-06-01T16:32:00.004+03:00

Finallerin sona ermesiyle benim için artık yaz mevsimi resmen başlamış oldu. Bu postla da blogdaki yaz sezonunu açalım da blogu sık sık güncellemeye başlayalım. Biliyorsunuz benimkisi yazlık blog gibi, yazın sık sık diğer mevsimlerde az ama öz güncelleniyor.

Cidden mevsimlerin en güzeli olsa gerek şu yaz..

Chicago, Blackhawks'lıdır!

2010-05-29T13:43:00.004+03:00

Philadelphia Eagles'ın Super Bowl XXXIX'de New England Patriots ile karşılaşacağı gün televizyondan Philadelphia 76ers maçını izliyordum. Sanırım Murat Murathanoğlu daha önce final tecrübesi olan Allen Iverson'ın Terrell Owens ile görüşüp tecrübelerini aktardığını söylemişti, Murat Kosova'da olabilir hatırlamıyor. Maç kopunca stadı dolduran taraftar "Eagles! Eagles!" diye tezahurat yapmaya başlamıştı.

Bugün internette gördüm fotoğrafı. Chicago şehrinin NFL takımı Chicago Bears için yeni oyun kurucuları Jay Cutler ile beklentiler içinde girdikleri sezon hüsranla sonuçlandı. NBA takımı Chicago Bulls ise ucundan playoff yaptı ve ilk turda elendi. NHL takımı Chicago Blackhawks ise beklentilerin üstüne çıkarak Stanley Cup Finalleri'ne kadar yükseldi. Şuanda tüm Chicago, Blackhawks'lı. Bulls ve Blackhawks'in maçlarını oynadığı United Center'ın önünde duran Michael Jordan heykeli bile.

İlk Yardım

2010-05-27T16:20:00.005+03:00

Blogda genellikle spor-sinema-geyik üçlüsü ile ilgili postlar atıyorum. Bari bu sefer ciddi bir post atayım dedim. Yukarıdaki video, ilgi çekici bir şekilde ilk yardımın nasıl yapılması gerektiğini anlatıyor. İzleyin, belki bir hayat kurtarmayı öğrenebilirsiniz..

Bir futbolcudan çok daha ötesi: Alex de Souza

2010-05-26T23:16:00.007+03:00

Hani bir laf var ya, "istatistikler çok şeyi gösterir ancak asıl görülmesi gerekeni göstermez" diye, işte aslında bu Alex de Souza için geçerli değil. Adamın istatistiklerine bakıyorsunuz, hepsi almış başını yürümüş, oynadığı takımın tarihine geçmiş. Zamanında Copa America'da Brezilya'nın kaptanlığını yapmış hikayelerine falan girmiyorum, Türkiye'de oynadığı 6 sezonda 2 şampiyonluk, 3 ikincilik (ikisi son haftada biri 33.hafta da kaybedilmiş şampiyonluk) görmüş, Fenerbahçe'ye Avrupa'daki en başarılı günlerini yaşatmış bir isim. Yani Alex'in istatistikleri her şeyi gösteriyor aslında..

Severseniz, sevmezsiniz, takımınız da görmek istersiniz, istmezsiniz ancak sahadaki duruşuyla tüm futbolseverlerin takdirini kazanmış bir isimdir Alex de Souza. Bu sezonun son haftasında şampiyonluğu kaybederken eşi fenalık geçirebilecek kadar bizden biri Alex de Souza ve futbolcudan çok daha öte bir şey. Bunu yeteneklerine, takımına kattıklarına, attığı şık gollere falan dayanarak söylemiyorum. Aşağıda koyacağım haberde gördüğünüz üzere Alex, gazi bir vatandaşımıza protezleri için kendi ayak kalıplarını vermiş, bu olaydan geçenlerde haberim oldu..

"Vatani görevini yaparken iki ayağını da kaybeden, sadece topuk kısımlarıyla yere basabilen Fenerbahçe taraftarı ve Antu.com üyelerinden Murat Dural`ın, Takımımızın Kaptanı Alex de Souza`nın ayak kalıplarıyla yürüme hayali gerçek oluyor.

Bugün Samandıra Kamp Merkezi`ni ortopedi firmasını yetkilileriyle birlikte ziyaret eden Murat Dural, Alex`le tanışıp, Portekizce olarak yazılan mektubu ona iletti. Firma yetkilileri de Alex`in ayağının slikon kalıplarını aldı. Firma yetkilileri, Murat Dural`ın 1.5 ay sonra Alex`in ayak kalıplarıyla halı sahada futbol oynayabilecek düzeye gelebileceğini ifade etti.

Başkanımız Aziz Yıldırım`a bir mektup yazıp askerde kaza sonucu iki ayağını da kaybettiğini ve Alex`in ayak kalıplarıyla yürümek istediğini belirten 28 yaşındaki Murat Dural`ın hayallerinin gerçekleşmesi için bir aşama daha gerçekleşti. Takımımızın bugün yaptığı antrenman öncesi Reha Ortopedi firmasının yetkilileriyle birlikte Samandıra Kamp Merkezi`ne gelen Murat Dural, ilk önce Alex`le tanıştı ve Kaptanımız için yazdığı Portekizce mektubu kendisine iletti. Duygusal anların yaşanmasından sonra yaklaşık 1.5 saat süren bir çalışmayla, Alex`in her iki ayağının slikon kalıbı, firma yetkilileri tarafından alındı.

Bu olay karşısında çok duygulandığını belirten Alex, "Bunun Dünyada bir ilk olması da beni ayrıca etkiledi. Murat`ın bir yerde benim ayaklarımla yürüyecek olması, beni şimdiden mutlu ediyor. İnanılmaz bir duygu. Ona yardımcı olduksa ne mutlu bize" şeklinde konuştu. Murat Dural da çok duygulandığını belirterek, hem Fenerbahçe Spor Kulübü`ne, hem de Kaptanımıza teşekkürlerini iletti.

Kalıp alma işleminden sonra protezlerin yapımının 1.5 ay süreceğini belirten firma yetkilileri, Murat Dural`ın protezler takıldıktan sonra rahatlıkla halı sahada futbol maçı yapabileceğini ifade ettiler. Fenerbahçe tribünlerinin de tanıdık simalarından olan Murat Dural, "Alex gol attıkça, ben de onun ayaklarıyla sıçrayacağım" ifadelerini kullanmıştı.

Antu.com olarak kaptanımız Alex De Souza`ya bu isteğe olumlu cevap verdiği ve Murat`ın bu güzel hayalini gerçekleştirmesine yardımcı olduğu için teşekkür ediyoruz.."

Şu aralar Messi için diyorlar ya futbolcudan öte bir şey diye, ne benim bire bir takip ettiğim bir ligde oynuyor ne de her hafta maçına gitme imkanım var o yüzden pek ilgilenmiyorum ama kazanılan kupalarla, sahadaki şık hareketlerle bir futbolcu için futbolcudan çok öte bir şey demek biraz fazla abartı olarak geliyor bana. İşte böyle durumlarda kullanılmalı bu cümle. Haberi okuyunca Alex'i "bir futbolcudan çok daha ötesi" diyerek anlatmak gerekiyor. Umarım daha uzun yıllar futbolcu olarak, teknik direktör olarak Türkiye'de görebiliriz kendisini..

Nasıl bizlere Lefter'ler, Metin Oktay'lar, Can'lar anlatılıyorsa yıllar sonra bizden sonraki nesillere, "Fenerbahçe'de bir Alex vardı, topu ayağına aldı mı.." diye başlayan çok cümle kuracağımıza eminim..

Benzerlik

2010-05-26T01:02:00.001+03:00

Star Wars haddiden çok ciddiye alınması gereken efsane bir seri değil de ne?

İnternette canlı canlı Amerikan futbolu

2010-05-25T22:09:00.006+03:00

Bu sezonki TAFL daha doğrusu Kulüpler 1. Ligi finalinin Kartal Bulvar Stadı'nda olduğunu öğrendiğim de son yılların en sönük finalinin gerçekleşeceğini düşünmüştüm. NFLTR olarak maçı canlı yayınlamayı planlıyorduk ancak bu stad beklentilerimizin çok altındaydı yine de bu yayını yapmaya kararlıydık. Saat 14.00 gibi geldiğimiz staddan 23.30 civarı ayrılırken güzel bir organizasyonun altından kalkmanın dayanılmaz hafifliği üzerimizdeydi. Türkiye Amerikan futbolu 1. Ligi'nin finali internetten canlı olarak yayınlandı ve Türkiye dışında, Kıbrıs, Almanya, Amerika gibi ülkelerden izlendi. Bu linkten yayının perde arkasında geçenleri okuyabilir ve canlı yayının internete kaydedilen bölümlerinin linklerine ulaşabilirsiniz.

Umarım bu hamlemiz Türkiye'de Amerikan futbolu artık daha sağlam adımlarla yürümesini sağlayabilir..

I Had A Dream That Magic Won

2010-05-22T12:39:00.005+03:00

Şu final döneminde blogu pek fazla güncellemiyorum ama Orlando Magic'in playoff serüveni hakkında ve genel olarak NBA Playoffları hakkında yazmamamın sebebi başkaydı. Bobcats karşısındaki ilk maçı kazanınca, bloga playofflar hakkında yazı koymamanın uğur getirdiğini düşündüm ve Bobcats ile Hawks'ı toplam sekiz maçta geçti Orlando, ben bloga post atmazken. Aynı uğura Celtics serisinde de devam edecektim ama ilk maçı kaybettik. İkinci maç öncesi bir post atmak istiyordum ama yoğunluktan o da olmadı, kendi evimizdeki ikinci maçı da kaybettik. Şimdi deplasmana gidiyoruz ve kaybedersek seri 3-0 olacak. 3-0'dan NBA tarihinde seriyi çeviren takım olmadığı için umutlar suya düşecek tabii ki ama bu postu atarak seriye kendimce müdahale etmek istiyorum artık oyuncuların Bobcats ya da Hawks ile oynamadıklarının farklarına varmalarını bekliyorum. Haydi Magic al bugünkü maçı da tarihinin en iyi kadrolarından biri Doğu Finalleri'nde harcanmasın..

Başlık Orlando'nun resmi sitesinden..

Resim de geçen sezon ki final serisinden. Daha önceki Hulk Hogan postundan sonra elim titreyerek koydum bu resmi ama hadi bakalım..

Masallar #1

2010-05-13T00:28:00.004+03:00

*kocaman hali için üzerine tıklayınız..

Strip Poker serisine elime bloga koyacak kadar kaliteli fotoğraflar geçmediği için zorunlu bir ara veriyorum. Fırsattan istifade, Masallar adlı yeni bir seri başlatıyorum. Serinin ilk postunda Cinderella bizdeki adıyla kül kedisi camdan ayakkabısını ardında bırakıyor. Herhalde bu sefer prensin "bu ayakkabı kimin acaba?" diye kapı kapı gezmesin gerek kalmayacak..

Yıldızsız İtalya, renksiz Dünya Kupası

2010-05-12T17:39:00.007+03:00

2006 Dünya Kupası benim aklımda renkli Dünya Kupası olarak kalmıştı, belki çok güzel futbol izleyememiştik, önceki kupalara göre kalite de pek yoktu, her ne kadar dışarda kalan yıldız çok olsa da mesela birçok yıldızın son büyük turnuvasını izlediğimizi biliyorduk. Oyuncuların ayaklarındaki jan janlı renki kramponlar ve desteklediğim takım olan İtalya'nın şampiyonluğu 2006 Dünya Kupası'ından aklımda kalan en önemli olaylardı. Belki bir de Ronaldo'nun Dünya Kupaları tarihinin en çok gol atan ismi olması..

Aslında asıl 2010 Dünya Kupası'nın birçok yıldız oyuncunun son büyük turnuvasını olmasını bekliyordum ama bırakın bu kariyerlerinin son günlerini yaşayan efsaneleri, milli takımda kesin olmalı denecek adamlar bile es geçilmiş. Belkide sempatizanı olduğum için olabilir ama bence açık ara en çok yıldızını dışarda bırakan takım İtalya olmuş. 98 Dünya Kupası'ndan beri İtalya'yı desteklerim, belki Del Piero'ya olan hayranlığım belki de gök mavisinin albenisi.. 2002'deki o efsane kadro -her ne kadar hüsrana uğrasalar da- sonrası şampiyon oldukları 2006'daki kadro bile biraz sönük gelmişti bana, 2008 Avrupa Şampiyonası'ndaki kadro ile de yavaş yavaş soğumaya başlamıştım İtalya'dan ama yine de Del Piero takımdaydı..

En aşağıda saydım 2010 Dünya Kupası'na gelemeyecek olan yıldızları, unuttuklarım olabilir gerçi biraz melankolik davrandım ama İtalya'da Dünya Kupası kadrosunun dışında kalacak isimleri sayarken böyle davranmayacağım. Dışarıda kalanlar Del Piero olsun Totti olsun kadroda olsa takıma liderlik edebilecek hemde modern futbolun efsaneleri olarak turnuvaya renk katabilecek isimler. Defansta her ne kadar büyük turnuvaları sakatlıkları yüzünden kaçırsa da yıllardır Cannavaro ile hayal ikili olan Nesta kendine kadroda yer bulamayan bir diğer isim. Forvette Balotelli, Cassano gibi turnuvalarda iş yapabilecek adamlar yokken Boriello, Quagliarella gibi olmasa yokluğu hissedilmeyecek adamlar var. Lippi'nin tek doğru tercihi Materazzi gibi bir antipatik adamı kadrodan uzak tutması olmuş. Her ne kadar Materazzi olmasa da yılların sempatik İtalya'sı gitmiş ortaya lidersiz bir kadro çıkmış. Yine bir gözüm İtalya üzerinde olacaktır ama anlaşılan o ki eski heyecan bir daha olmayacak.

Dünya Kupa'sına bazıları teknik direktörlerin kadroya almaması, bazıları formsuzluk bazıları da sakatlık yüzünde gelemeyen başlıca yıldızlar şunlar: Ronaldinho, Diego, Pato, Ronaldo, Roberto Carlos, Adriano, Cambiasso, Javier Zanetti, Aimar, Saviola, Benzema, Nasri, Riquelme, Beckham, Owen, Kuranyi, Seedorf, Van Nistelrooy, Raul, Joaquin, Bojan, Quaresma.. Ayrıca Alex de Souza yine yok Elano var..

Tabi yine Dünya Kupası, Dünya Kupası'dır ama bu kadar kısır kadrolar ile tarihin en sıkıcı turnuvalarından birini izleme ihtimalimiz hiç de uzak değil. Kupanın dışında kalan oyunculardan daha iyi takımlar çıkabilirmiş gibi gözüküyor.. Neyse en azından Veron'un son büyük turnuvası diyerek kendimizi avutabiliriz..

Gelecek

2010-05-07T23:12:00.007+03:00

Bilim-kurgu filmleri ilgi alanımın geniş bir bölümünü kaplamaz ama şöyle robotlarla insanların bir arada mutlu mesut yaşadığı bir film bilmiyorum. Artık internette bir takım siteler buldum, böyle blog sadece ilginç fotoğraflar içeriyorum, genelikle az yorum çok fotoğraf tarzı postlar atılan siteler. İşte öyle sitelerden birinde yukarıdaki fotoğrafları gördüm, ilgimi çektim. Nedense gelecek varyasyonlarında bu robotlar hep, "Dış görüntüm uysal ama içimden kesin bir pislik çıkacak.." tarzı bakışlar ile tasarlanır. Ben böyle bembeyaz, pis bakışlı, hareket eden ve insan gibi davranan ama aynı ortamda bulunmaya çekinirim. Daha sevecen dış görünüşlere sahip olmaları lazım. Bir yukarıdaki fotoğraflardaki gibi değil ama bir ara Roxxxy adında bir seks robotu çıkmıştı, böyle derisi silikondan, sizin ilgi alanlarınıza dair konuşan bilen ve tabi sizle pili bitene kadar seks yapabilen ama onun da tipi travesti gibiydi.

45. Oscar Ödülleri'nin Pocahontas'i

2010-05-03T23:02:00.005+03:00

Marlon Brando, The Godfather'daki rolüyle 1973 yılında En İyi Oyuncu dalında Oscar ödülünü kazanıyor. Ancak kendisi, Amerikan film endüstrisinin kızılderelilere karşı sergilediği tutumu protesto etmek amacıyla ödül törenine gitmiyor ve Oscar'ı reddediyor. Bunu törene gidip reddetmek yerine fotoğraftaki Pocahontas'i gönderiyor. Sacheen Littlefather adındaki bu kızıldereli kıza Brando, törende okuması için on beş sayfalık bir yazı veriyor ancak kuliste şovun yapımcısı Howard Koch, hanım kızımızı tehdit ediyor ve 45 saniyeden fazla bir konuşma yaparsa kendisini tutuklatacaklarını söylüyor. Sacheen Littlefather'da söylemek istediklerini kısa kesiyor, buna rağmen bazı seyircilerin onu yuhaladıklarını görünce zaten o kadar uzun bir konuşma yapamazdı diye düşünmeden istemiyor insan..

Şimdi 63 yaşında olan Littlefather, 1990 yılında verdiği bir röportaj "Oraya bir farklılık yaratmaya gitmişti. İnsanlara durumu anlattığımda şovumuzu mahvediyorsun, dediler" diyor. Röportajda dikkatimi çeken bir başka konu da o zamanlar 43 yaşında olan Littlefather'ın 23 yaşında bir sevgilisi olması. Zaten Oscar töreninden sonra Playboy'a verdiği çıplak pozlarla bir farklılık yaratmış kendince..

Sunucular Liv Ullmann and Roger Moore'un bu apaçi kızın sahneye çıkıp Oscar'ı almamasından sonra yaşadığı şaşkınlık da ilginç ama Marlon Brando kendisi gidip Oscar'ı reddetse hem o konuşmayı yapardı hem de acayip şekil olurdu. Her babayiğidin harcı değil Oscar'ı reddetmek..

Dailymotion link: http://www.dailymotion.com/video/x97i1o_shortfilms

Edit: Bu arada Pocahontas sadece bir çizgi film, film karakteri değilmiş gerçekmiş. Bu postu girerken yaptığım araştırmada bunu öğrenmiş oldum..

Hogan Knows Incest

2010-05-02T03:46:00.008+03:00

Hulk Hogan ile ilgili daha sonra atacağım bir post için resim ararken yukarıdakini buldum. 57 yaşında olan ve bir nevi efsane-yaşlı güreşçiler ligi olan TNA'de güreşen Hulk Hogan'ın kızı Brooke'u, bir dönem Türkiye'de sanırım MTV'de ya da VH1'da yayınlanan Hogan Knows Best programından hatırlayabilirsiniz. '88 Brooke daha Brooke Knows Best adlı kendi programını yapacak kadar ünlenmişti. Yukarıdaki resim 2008 Nisan ayından Hogan, kızının kalçasını ve vücudunun bilimum uzuvlarını yağlıyor. Normalde Hulk Hogan'a Brooke gibi genç bir hatun yakışır ama işte insanın kendi kızı olunca Hogan ve ailesi hakkında akıllarda soru işaretleri oluşmuyor değil. Kimseyi zan altında bırakmak istemiyorum ama Hogan, sapık mısın olm?

Bütçesiz kaliteli filmler: Blinky Productions

2010-05-01T01:06:00.005+03:00

Bu aralar bloga yazacak çok şey birikti aslında ama önceliği Blinky Productions'a verdim. Yaklaşık 3-4 senedir takip ettiğim Blinky Productions düşük bütçeyle kısa filmler ve fan filmleri yapan bir firma. Kurucusu Chris .R. Notarile daha önce Teenage Mutant Ninja Turtles çizgi film serisinin yapımında yer almış bir isim ve Blinky Productions'ın çektiği her filmde ya yönetmen ya da oyuncu olarak bulunuyor. Blinky Productions'ı keşfetmem aslında biraz şans eseri olmuştu. Youtube'da Halloween ve Michael Myers'a ilgili dökümanlar ararken bir anda The Nightmare Ends on Halloween adlı bir kısa film ile karşılaştım. Film, Freddy vs. Jason filminin devamını anlatıyor ve Jason'dan umduğunu bulamayan Freddy'nin Michael Myers'a dadanması sonrasında olaylar gelişiyor. Filmin finalinde ise Freddy, Jason, Myers ve Pinhead'i aynı karede görüyoruz. Muhtemelen çoğu yönetmenin cesaret edemeyeceği ya da cesaret edebilse dahi eline yüzüne bulaştıracağı bu hamle ile Chris .R. Notarile, Freddy'yi ve A Nightmare on Elm Street serisine kendince öyle güzel bir nokta koyuyorki, orjinal filmin yönetmeni Wes Craven'ın onca berbat devam filmi sonrası elini öpeceği cinsten..

Anladığım kadarıyla sıkı bir Halloween hayranı olan Chris .R. Notarile'ın Halloween'e dair yaptığı üç çalışmanın ikincisi ise Friday the 31st: Michael vs. Jason. Bu filmde Michael Myers ile Jason Voorhees'ı karşı karşıya getiren Notarile, H20 adlı 7.Halloween filmi sonrasında hikayesi yarım kalan John Tate'in yolunun Crystal Lake'e düşmesiyle hikayeye yeni bir boyut katıyor. Friday the 31st, The Nightmare Ends on Halloween kadar etkileyici bir yapım olmasa da uzun metraj yapılsa idi birçok Friday the 13th devam filminden daha iyi yerlere gelebilirdi. Notarile'ın son Halloween bağlantılı filmi ise en az The Nightmare Ends on Halloween kadar etkileyici olan, 1978 yılından beri devam eden seriyi, Myers 60 yaşında iken 3 dakika 56 saniyede, John Carpenter dahil neredeyse tüm Halloween hayranlarını tatmin edici olan The Last Halloween filmi. Eğer Halloween serisini izledim diyorsanız bu kısa filmi de mutlaka es geçmemelisiniz.

Blinky Production ve Chris .R. Notarile sadece korku filmleri üzerine fan filmleri yapmakla kalmıyor süper kahramanların hikayelerine de odaklanıyor. Örneğin Dark Knight sonrası Joker'in hikayesini anlatan ve Chris .R. Notarile'nin Heath Ledger vari bir Joker'i davrandığı üç kısa filmlik bir seri ve Heath Ledger öncesi çizgi roman odaklı bir başka Joker filmi de mevcut ama bunları o kadar beğendiğimi söyleyemeyeceğim. Yine iki Punisher filmi ve Catwoman filmleri de benim tarzım filmler değil. Zaten 60'dan fazla kısa filmi olan Blinky Production'ın her filminin aynı kalitede olduğunu beklemek manasız olurdu. Chris .R. Notarile'nin kendi bağımsız kısa filmleri ise herkesin beğeneceği tarzda benzer filmler değil, Methodic -ki bu uzun metrajlı- ve Methodic 1.5 hiçbir orjinallik barındırmasa da The Cabinet oldukça başarılı ve bir o kadar da rahatsız edici bir filmdi.

Blinky Production'ın bir de izleyicide güzel bir tebessüm bıraktıran parodileri mevcut bunlardan, DC'nin en cool kahramanlarından Flash'in hız limitini aşıp ceza yediği The Flash, Tom Cruise'un Jigsaw'ı tarikatına katmaya çalıştığı Sawentology, yine bir DC kahramanı ve Chris .R. Notarile'nin belirttiğine göre ilk defa bir filmde boy gösteren Power Girl'ün aynı isimli serisi ve 70'ler ile 80'lerin slasherına güzel bir selam çakan parodi There's a Maniac in My House!!! izlemeye değer filmler arasında.

Kısa film çekmek zordur çünkü sınırlı dakikalara genelde bir olay öyküsü aktarmak çok zordur bu yüzden izleyiciyi çoğu zaman bir durum öyküsü ile etkilemeye çalışılır. Başı ve sonu genellikle belli olmayan bu durum öykülerini kullanarak, kısa filmleriyle izleyiciyi etkilemeye başaranların genellikle bir sonraki durağı uzun metraj olur. Chris .R. Notarile kısa film sınırları dışına çıkıp bize heyecanın doruğa vardığı olay örgüleri izletebiliyor. Fan filmi olduğu için bunu yapmak kolay diyebilirsiniz ancak Notarile, kısa filmlerinde durum öykülerinin de üstesinden başarı ile kalkıyor, bize de bu bütçesiz kaliteli filmleriyle, Blinky Productions'ın yeni yapımlarını merakla beklemek kalıyor..

Bu linkten Blinky Productions ve Chris .R. Notarile hakkında detaylı bilgilere ulaşabilir ve firmanın tüm filmlerini izleyebilirsiniz. Bu arada sitede bir de bağışta bulunma bölümü var, ben zamanımda kendimce bir bağışta bulunayım, NFLTR'ye bannerlarını koyayım da daha çok kişi filmlere ulaşsın dedim, Chris bana bir banner bile göndermedi. Kendisine kırgılığım hala devam etse de çalışmalarını severek izliyoruz..

Terk eden ve terk edilen..

2010-04-29T21:30:00.005+03:00

Zlatan Ibrahimovic'i pek haz etmediğim futbolcuların başındır. Bunun sebebi olarak küme düşen Juventus'ta gemiyi terkedip ezeli rakip Inter'e gitmesini, artist tavırlarını, Fenerbahçe'nin Inter'e deplasmanda 3-0 yenildiği maçta attığı gol sonrası küçümser gol sevincini ve her ne kadar bana öyle gelmese de çoğu kişiye sempatik gelen Barcelona'da bile sırıtmasını gösterebilirim. İşte o Ibrahimovic, sezon başında herkesin bildiği üzere Eto'o + Helb + 40 milyon Euro'ya Barcelona'nın yolunu tutmuştu. 40 milyon Euro ve Helb bir tarafa bu transferde başrollerdeki isimler tabiki Eto'o ve Helb idi. Bir sezon önce 6 kupa kazanarak tarih yazan Barcelona, Şampiyonlar Ligi şampiyonu kazanmak için Inter'den ayrılmayı kafasına koyan "Wants to move a bigger club" sendromlu Ibrahimovic'i ciddi bir bedele kadrosuna katıyordu. Ibrahimovic bu arada bir başka antipatik Mourinho'dan da "Barcelona kupayı bu sezon da kazanırsa bu sen oraya gittiğin için olmayacak. Bir takımın yıllardır bu kupayı kazanmak için hazırlandığını göreceksin." diye laf yiyordu..

Ibrahimovic'in bu sezon Barcelona formasıyla çıktığı 38 maçta 21 golü var. Kağıt üzerinde başarılı bir transfer gibi görünse de yine istatistik üzerinden konuşacak olursak Eto'o'nun Barcelona'daki son sezonunda ligde 36 maçta 30 gol attığını belirtirsek transferin yanlış bir hamle olduğunu görebiliriz. Tabi bu transferin yanlış bir hamle olduğunun en somut kanıtı dün meydana kondu. Eto'o'lu Inter, Ibrahimovic'li Barcelona'yı kendi sahasında 3-1 yendiği maçın rövanşında İspanya'da 1-0 kaybetmesine rağmen eledi ve Şampiyonlar Ligi finaline çıktı. Küme düştüğü için terkettiği Juventus'tan Inter'e giden Ibrahimovic'in Şampiyonlar Ligi şampiyonluğu hayalini gerçekleştirmek için terk ettiği Inter, bu hayali başka bahara erteledi. Normalde Avrupa futbolu hakkında pek yazmam ama bu durumu sırf Ibrahimovic'e olan antipatim sebebiyle yazmak istedim, sezon içinde Barcelona'nın bir sezon önce kazandığı 6 kupa ile durmadan poz vermesi ayrı sinir bozucuydu zaten..

Şimdi, Real Madrid'de tutunamayan ardından Mallorca'daki çıkışı sonrası intikamını Barcelona'ya attığı imza ile alan ve daha sonra Barcelona'da kovulurcasına gönderilen Eto'o, yine Şampiyonlar Ligi finalinde forma giyecek. Yarı finaldeki Barcelona - Inter eşleşmesi ise yıllar sonra kariyerinde daima terk eden olan Ibrahimovic ile kariyerini daima terk edilen olarak geçiren Eto'o'nun futbolculuk yaşamlarının en manidar anısı olarak hatırlanacak..

JaMarcus Russell ve 2007 Draftı'nın QB'leri

2010-04-29T19:30:00.005+03:00

Oakland Raiders'ın 2007 draftının ilk sırasından seçtiği quarterback'i JaMarcuss Russell'ın Raiders kariyeri muhtemelen yakında son bulacak. Zenci quarterback dediğin Michael Vick gibi olur koşar diye düşünenlerdenim, Russell lige girdiğinde koşan bir adam olmadığı -zaten bir QB'ye göre fazla kilolu- ama kolunun çok kuvvetli olduğu söyleniyordu ama 3 sezondur malesef bir numarasını göremedik. Oakland Raiders'ın offseason'da kadrosuna Donovan McNabb'in Redskins'e transferi sonrası gözden düşen bir başka zenci quarterback olan Jason Campbell'ı kadrosuna katması ve geçtiğimiz sezonu St. Louis Rams'de geçiren Kyle Boller'ı alması ardından, Russell'ın büyük umutlarla geldiğini Oakland'dan kopması kesin gibi.

İşin birde maddi durumu var tabi, Russell'ın, Raiders'dan ayrılsa da ayrılmasa da alacağı 3 milyon dolar mevcut ancak ayrılmazsa 9.45 milyon dolar kazanacak. Bu koşulları göz önüne aldığımızda Raiders'ın genç oyun kurucuya yol verip 6.45 milyon dolar kar etmesi olası gözüküyor. Bunun önündeki tek engelde şuanda JaMarcus'un sakatlığı çünkü takımlar sakat oyuncuların sözleşmesini fesh edemezler. Büyük ihtimalle Russell'da dua ediyordur sakatlığının geçmemesi için. 3 sezonda forma giydiği 31 maçta 18 touchdown pası ve 23 interception atarak NFL tarihinin en büyük hayal kırıklıklarından Ryan Leaf'e bir selam çakan 25 yaşındaki oyuncunun başka bir takıma gidip küllerinden doğma ihtimalini çok zayıf görüyorum. Gerçi Alex Smith, San Francisco'da geçtiğimiz sezon bunu başardı ama onun ciddi bir sakatlıktan çıktığını, Russell'ın ise lige geldiğinden beri bu halde olduğunu düşünürsek işi zor gözüküyor.

Oakland cephesinden bakacak olursak JaMarcus yerine Jason Campbell'ı tercih etmelerinin ise onlara pek bir şey katacağını düşünmüyorum. Jason Campbell'ın performansı JaMarcus'a kıyasla çok daha iyi olacaktır ama Raiders'a asla sınıf atlacak bir QB değil Campbell. Hatırlarsanız, Redskins'in savunmasının çok iyi olduğu sezonlarda takımın bir yere gelmemesinindeki en büyük etken hücumunun zayıflığı idi. Bir takımın hücumu zayıf olduğunda ise suçlanacak ilk kişi oyun kurucu olacaktır. Gerçi Jason Campbell, Raiders'a seviye atlatsa ne olur atlamazsa ne olur, boş tribünlere karşı oynayan bana göre ligde olsa da olur olmasa da tarzı bir takım Raiders.

Ayrıca 2007 NFL Draftı'nın da son yılların oyun kurucular açısından en kısır draftı olduğunu söylemek mümkün. Uzun uzun bahsetmeyeceğim o da ayrı bir yazı konusu ama ilk turdan seçilen JaMarcus Russell'ın ve Brady Quinn'in büyük hayal kırıklığı yaratması bir yana o draftta adından söz edebileceğimiz başka bir oyun kurucu mevcut değil. Gerçi ikinci turda, 35. sıradan seçilen Kevin Kolb, Philadelphia Eagles formasıyla geçen sezon McNabb'in sakat olduğu iki maçta gayet iyi performanslar sergilemişti ve büyük ihtimalle bu sezon McNabb'in ayrılığı sonrası Michael Vick'in önünde Eagles'ın ilk 11'deki oyun kurucusu olacak ama onun hakkındaki en sağlıklı yorumu sezon başlayınca yapabiliriz. Kısacası 2010 sezonu hem JaMarcus Russell için hem yeni takımı Denver Broncos'daki Brady Quinn için hem de Kevin Kolb için kariyerlerinde yeni bir sayfa açacakları sezon olacak..

Bir bowling salonunda yankılanan 'n' word

2010-04-27T01:57:00.016+03:00

1993 yılının Şubat ayında Hampton, Virginia'da bir bowling salonunda gençler arasında bir kavga çıkıyor. Bu kavgada yer alan insanların bir grubu beyaz, bir grubu siyah. Kavga sırasında sandalyeler fırlatılıyor ve beyaz bir kız yaralanıyor. Gelişmeler sonrasında olaya karışanlardan sadece dört siyahi çocuk tutuklanıyor ve bir tanesi, yaralanan beyaz kızın kafasına sandalyeyle vurmakla suçlanıyor. Bu siyahi çocuğun adı ise Allen Iverson, kavganın sebebi ise beyaz bir çocuğun, siyahilere "nigger" diye hitap etmesi olarak gösteriliyor. Allen Iverson ve arkadaşlarına açılan dava sonucunda, bir yetişkin gibi yargılanan Iverson tam tamına 15 yıl hapis cezasına çarptırılıyor. O zamanlar 17 yaşında olan Iverson, daha sonra 10 yılı askıya alınan cezasının dört ayını Newport News City Farm adlı bir nevi hafif bir cezaevinde geçirdik sonra dönemin Virginia valisini tarafından özgürlüğüne kavuşturuluyor ancak Iverson ve arkadaşlarının davası tarihteki yerini içinde ırkçılık öğesi barındıran en önemli davalardan biri olarak alıyor.

NBA ile ilgilenenlerin Iverson'ın Hampton'da Bethel Lisesi'nde hem bir basketbol hem de bir amerikan futbolu yıldızı iken başından geçen bu olayı bilme ihtimalleri yüksek. Hampton'da büyümüş ancak zamanla oradan kopmuş bir insan olan, 1995 yılında çektiği Hoop Dreams adlı film ile Oscar'a aday olan Steve James, ESPN'in 30 for 30 adlı programı için bu hikayeyi anlatmak üzere Hampton'a dönüyor ve ortaya Steve James'in olan biteni anlamak için Hamptonlılara danıştığı No Crossover The Trial of Allen Iverson belgeseli çıkıyor.

No Crossover The Trial of Allen Iverson, sansasyonel yıldızın kariyerine güzel bir nostalji içeren bir belge niteliğinden çok Steve James'in büyüdüğü şehrin ırkçılık dolu geçmişini dolaylı yoldan anlatıyor. Hampton Bethel Lisesi'nde Steve James'in babası zamanında zenciler ve beyazlar için ayrı tribünler bulunurken bir süre sonra bu ayrım ortadan kalkıyor, Steve James'in bu lisenin basketbol takımında oynadığı sırada ise tribünler bir oluyor ancak ırkçılık, siyah ve beyaz oyuncuların oynadığı takımda siyahların beyazlarla, beyazların siyahlarla arkadaşlık etmemesi olarak baş gösteriyor. Beyazlar, siyahi takım arkadaşlarıyla saha dışında konuşmazken zamanla lisenin tüm takımlarında çoğunluğu siyahi oyuncular oluşturmaya başlıyor ancak şehirdeki ırkçılık Iverson'ın adil yargılanmamasına konusunda tekrar baş gösteriyor..

Steve James olay hakkında yorumlarını anlatırken siyahi oyuncuların ne kadar iyi oynadığından bahsederken, siyahi kameramanı ona "Hiç siyahi biri olmak istedin mi? diye soruyor James'in cevabı "Hayır ama siyahi oyuncular kadar iyi oynamayı hep istedim" olurken kameramanın "Hiç beyaz olmak istedin mi?" sorusuna cevabı ise net bir şekilde "Evet" oluyor. Steve James, babasının bu olaylara daha objektif yaklaştığını ancak kalbinde içten içe lisenin takımlarında bu kadar az beyaz oyuncu olduğu için üzüldüğünü söylüyor. Anladığım kadarıyla ırkçılığın tavan yaptığı bir şehirde James'de bundan etkilenerek büyümüş doğal olarak ancak belgeselinde olaylara olabildiğinde objektif yaklaşmaya çalışıyor.

Iverson'ın davasında, Iverson'ı destekleyen siyahi insanlar, toplumun her kesiminde durmadan ezildiklerini dile getirirken, Iverson'ı desteklemeyen beyazlar ise bir kimseye nigger denmesinin kavga sebebi olmaması gerektiğini, beyazlara da çeşitli hakaretler edilebileceğini ve Iverson'ın çiğnediği yasaların bedelini ödemesi gerektiğini dile getiriyor. Kimisi yetenekleri yüzünden ona farklı davranıldığını dile getirirken kimisi siyahi bir sporcu olduğu için böyle şeyler yapıldığını dile getiriyor. Şuan tam hatırlamıyorum ama dönemin spor yazarlarından birinin söylediği söz ise can alıcı, "Kanıtlara baktım, tanıkları dinledim ve Iverson'ın suçlu olduğunu düşünüyordum ve sırf bu yüzden ırkçı damgası yiyordum." diyor ve dönemin mahalle baskısını çok güzel özetliyor.

Olaya Iverson açısından bakacak olursak davada alınan kararın Iverson'ın Hampton Üniversitesine gitmesini teşvik etmek için alınan taraflı bir karar olduğuna yönelik iddialar bile mevcut. Iverson ise yıllar sonra NBA Draftı'nda birinci sıradan seçildiği şehre geri döndüğünde bir zamanlar keskin çizgilerle ikiye böldüğü şehirde kahraman gibi karşılanıyor. Daha sonra ise olayı kısaca, "Yapmamam gereken şeyleri yaptım, tanrının istediği oldu." diye özetliyor. Düşünsenize, eğer belgeselde anlatılan bu sivil toplum hareketleri gerçekleşmeseydi NBA, Allen Iverson'ın ismini bile duyamayabilirdi ve günümüz basketbolunun en önemli yıldızı sırf siyah olduğu için haksız bir biçimde yargılandığından hayatını demir parmaklılar ardında geçirebilirdi..

Belgeselin son bölümleri ise o ana kadar ırkçılık ile ilgili gördükleri şeyler üzerinden renk ayrımına kafa yormuş izleyiciyi Iverson'ın kariyerinin son yıllarına ve günümüze odaklıyor. Allen Iverson'ın bu sezonun başında Memphis Grizzlies ile anlaştığını, üç maç sonra takımdan ayrılıp emekli olduğunu ve bir hafta sonra emeklilikten geri dönüp, onu Iverson yapan takıma, Philadelphia 76ers'a geri döndüğünü ve hikayenin devamını hepimiz biliyoruz. 76ers ile olan ikinci baharı da yarım kalan Allen Iverson'ın şimdi kumar sorunu ve eşi ile olan boşanma davasından söz ediliyor. Gelecek sezon basketbol oynayıp oynamayacağı ise henüz belirsizliğini koruyor.

17 sene önce Hampton'da arkadaşlarıyla sıradan bir günde bowling oynamaya gittiği salonda yakınlanan 'n' word sonrası getirdiği belalardan başı dik bir şekilde kurtulan genç adam, umarım en olgun olması gereken zamanlarda bu sorunlarını da aşamasını bilir. Belgeselin sonlarında bu küçük ama yüreği büyük basketbolcunun kariyerini hatta hayatını özetleyen çok güzel bir cümle sarf ediliyor, "Bu sonu yazılmamış hüzünlü bir hikaye.." Hikayenin sonunu yazacak kişi ise Allen Iverson. Bakalım bu hüzünlü hikayeyi güzel bir sona bağlayabilecek mi? Ama her ne olursa olsun o zaten bir basketbolcudan çok daha öte bir ikon olduğunu tüm dünyaya göstermiş durumda. Bakalım AI'ın kariyeri bu sefer hangi yöne doğru gidecek..

---

Not: Belgeselin fragmanı aşağıda. Merak edenler için belgeselin tamamı Youtube'da dokuz bölüm halinde bulunuyor, oradan izleyebilirler.

Youtube link: http://www.youtube.com/watch?v=PJzUWoMu0W8&feature=fvst

The Crazies

2010-04-25T21:28:00.005+03:00

23 Nisan'da tıklım tıklım dolu olan sinemalarda gidecek film seçeneğinin sınırlı olması yüzünden izlediğim bir film oldu The Crazies (Türkçe'ye Salgın olarak çevirilmiş). İnsan konusu hakkında bilgisi olmadığı bir filmi izlemeye başlayınca aslında filmin üzerine daha fazla kafa yoruyor ve konusundan bihaber olma durumu en kötü filmi bile kişinin gözünden biraz daha yükseltiyordu. The Crazies, aslında 1973 yapımı zombi filmlerinin ustası George A. Romeo'nun aynı adlı filminin yeniden çevrimiymiş. Filmin yeniden çevrim olduğunu bilemeden izlediğim için aslında orjinal bir yapım gibi değerlendirme yapmak mümkün ancak bir zombi filmi için ne kadar orjinal bir değerlendirme yapılabilir bilmiyorum. Zombi öğesinin yıllardır korku sinemasında temcit pilavı gibi insanın önüne konmasına hiçbir zaman anlam yükleyememişimdir. Tabi bundan filmlerin gişede başarılı olması önemli bir unsurdur ama beyinsiz ve iğrenç olduğu kadar korkunç olmayan bu yaratıkları izlemek bana hiç keyif vermiyor..

Filmin başında sıradan bir kasabada sıradan yaşam süren insanların birer birer sıradanlıktan saldırganlığı kaymalarına tanık oluyoruz. İlk başta bu saldırganlığın nedeni merak ederken film, sebebin içme sularında yer alan bir mikrop olduğunu ve bu mikrobun salgın bir hastalığa sebep olduğunu film çat diye söyleyerek bütün gizemini kaçırıyor. Stephen King ve Clive Baker'ın eserlerindeki gibi bir gizem havası içinde süreceğini sandığınız ve sürpriz bir sona kendinizi hazırlamak için tahminler yürüttüğünüz bir anda film izleyiciyi ters köşeye yatırıyor ve bir aksiyon-tire zombi filmiyle karşı karşıya kalıyorsunuz.

The Crazies'in tek orjinal yanının bazı sahnelerinde zombilerin beklenmedik yerlerden çıkması ve ölmeyeceğini düşündüğünüz yan karakterlerin bir anda ölmesi olduğunu söyleyebiliriz. Onun dışında yine "ses" ile izleyiciyi koltuğundan zıplatmaya dayalı bir korkutma yolu izlemesi filmin etkileyiciliğini baltalayıp, filmi basitleştiren bir etken olmuş. Ancak 2012'de izleyeceğimiz Flash Gordon'ın yönetmeni olan Breck Eisner, 12 milyon dolar bütçeyle çekilen bu yeniden çevrime bağımsız bir film havası katmayı başarmış. Eisner'ın ne çok canlı renklere yer vermesi ne de karanlık bir film yapma yargısı vermemesi izleyiciyi filme bağlayan en önemli unsur. Makyajların da başarılı olduğunu söylemek mümkün. Amerikan ordusunun da işin içine girmesi, orduyla mücadele eden bir derin devletin varlığı da filmi ilginç kılan bir başka etken ancak bunlarda gizemli, doğla bir film beklerken zombi aksiyonu ile karşı karşıya kalan izleyicinin hayal kırıklığını alıp götüremiyor.

Yine her korku filminde olduğu gibi bu filmdeki kahramanlarımız David ve Judy'nin her an birbirlerinden ayrılıp bir şeyler yapmaya çalışması klişesi mevcut. Zombi ve vampir filmlerinin bir başka klişesi olan "acaba kötü mü değil mi?" diye düşündüren bir karakter de The Crazies'de mevcut. Bu aykırı karakterimiz Russell'ı canladıran Joe Anderson'ın ise karakterinin iyi işlenmediği için başarılı olduğunu söylemek güç. Her türlü zombi saldırısından, bilimum felaketten istisnasız şekilde kurtulmayı başaran David karakterini ise Die Hard 4 ve Hitman'den hatırlayacağımız Timothy Olyphant canlandırıyor. Oplyphant'ın aksiyon sahnelerini iyi kotardığını söylemek mümkün ama David'in eşi Judy karakterini canlandıran Radha Mitchell ile uyumları malesef sınıfta kalıyor. Bu ikili film boyunca evli bir çift olduğu izlemenimi izleyiciye olması gibi yansıtamazken, David'in eşini kurtarmak için canını dişine takıp mühürlenmiş kasabasına geri dönme çabaları bile olması gerektiği kadar etkileyici olmuyor. Radha Mitchell'ın karakterinin hamile olduğuna inanıp etkilenmeye çalışmak ise bin şahit ister.

Korku filmlerinden büyük keyif alan bir insan olarak ben şuana kadar The Crazies'in hikayesine benzer birçok film izledim. Hikayesinin orjinal olmaması The Crazies'in suçu değil, sonuçta bir remake'den bahsediyoruz ancak filmi etkileyici kılacak unsurlar o kadar az ki filmi bir sinema sever için zaman kaybı olarak nitelendirmek bile mümkün. Ayrıca Judy karakterinin başına onca iş gelmesinden sonra bile fönlü saçlarının bozulmaması gibi artık standartlaşan Hollywood filmi hatalarının bu filmde de barınması filmin eksi hanesine bir çentik daha attırıyor. Aslında zombiler yaşayan ölülerdir ve bu filmde salgın hastalığa yakalanıp bir süre sonra zeki zombiler gibi davranan insanların türemesi gayet ilginç bir konu. Ancak bu ilginç konunun iyi işlendiğini söylemek mümkün değil ancak üzerine düşününce filmdeki yaratıkların zombi olmadığının farkına varabiliyorsunuz. Bu detayın altını dolduramadığı için The Crazies'i zombi filmi olarak nitelendirmek son derece mümkün.

Sözün özü, The Crazies orjinal bir yapım değil. Belki de ben başta uğradığım hayal kırıklığı sebebiyle ve filmin beklediğimden farklı yönde seyir etmesi sebebiyle bu yapımdan etkilenmemişimdir ama bahsettiğim olumlu ve olumsuz unsurları tarttığımızda filmin başarılı bir korku filmi olduğunu söylemek pek olası bir durum değil. Kısaca The Crazies, zombi öğesine odaklı korku filmlerini sevenler ya da 1973 yapımı The Crazies'i beğenenler dışındaki izleyiciyi kitlesine hitap etmeyecek bir yapım. 10 üzeriden 4.5..

Blogger'a resim yükleme sorunu

2010-04-25T02:50:00.002+03:00

Gün gelicek blogum belki süper bir arşiv olarak internete kazınacak olabilir ama bundaki en engel blogdaki resimler. Blogger'a bilgisayardan resim yüklerken daha doğrusu büyük resim yüklerken otomatik olarak Blogger resimleri orta boy olarak yüklüyor. O yüzden bende başka sitelerdeki resimleri koyuyorum bloga, tabi bu resimler o sitelerden kalkınca blogda da gözükmüyor bu da eski postların tüm güzelliğini ortadan kaldırıyor. Bunu engellemek için bir süredir kaanozaydin.com'a resimleri yüklüyorum ordan link veriyorum. Geçen gün bu konuyu araştırdım ve damacana.org adlı bir sitede sorunun nedenini, nasıl giderileceğini öğrendim. Blogger boyutu 8MB'den büyük olan resimleri küçülterek koyuyormuş. Bahsettiğim sitede bunun nasıl düzeltileceği anlatılıyor. Biraz uğraştırıcı ve uzun bir yöntem olarak gözüküyor o yüzden burdan anlatmak yerine direk link vereyim. Bu postu da bir nevi o yöntemi denemek için atıyorum, yukarıdaki resmi o şekilde koyuyorum, hadi bakalım..

Not: Evet, resmi sanırım başarıyla koydum. Aslında o kadar da uğraştırıcı değilmiş yani ftp'ye her seferinde yüklemekten daha kolay bir yöntem. Resim ise DC'nin süper kahramanlarından Power Girl'in bir sayısından olmalı herhalde. Yine üstüne tıklayarak biraz büyük halini görebilirsiniz..

Friday the 13th (2009)

2010-04-24T22:49:00.004+03:00

Geçen gün Moviemax'de 13th Friday'in remake'ne denk geldim. Daha doğrusu film tam bitiyordu ben kanalı açtığımda, korku filmlerinin remake'lerine karşı olduğum için para verip izlemek istiyordum film o yüzden bekledim, Moviemax2'de izledim filmi. Beğenirsem alıp arşivime eklerdim, beğenmezsem hayat aynen devam ederdi. Moviemax'in arada ismi duyulmuş yapımlar yayınlaması güzel.. Filmi izlemeye başlamadan pek bir beklentim yoktu ancak okuduğum kötü yorumların etkisinden arınmış bir biçimde izleyebileceğim bir film, her ne kadar bir remake olsa da, korku filmlerini daima bir seri olarak bütün halinde gören ben daha önce çok saçma devam filmleri izlemiştim. Film çok korkunç olacak, gerim gerim gerileceğim diye de düşünmüyordum oysa filmi izlerken korku filmi ortamı tam hazırdı, saat gecenin bilmem kaçı, dolayısıyla karanlık hava, bahçe katı, açık perdeler falan filan..

1980 yapımı orjinal Friday 13th, Jason'ın hikayesini değil Jason'ın annesinin hikayesini anlatıyordu daha sonra 1981 yılında vizyona giren ilk devam filmi Part 2'da ise Jason'ı kafasında bir kese kağıdıyla terör estirirken izliyorduk. 1982 yapımı Part 3'de korku ikonu Jason Voorhess beyaz perdeye yansıyordu çünkü hokey maskesini üçüncü filmde yüzüne geçiriyordu. Bu açıdan Jason Voorhees efsanesinin küçük adımlarla atıldığını söylemek mümkün. Ancak Michael Bay'in yapımcı olarak elini attığı her kült slasher filminin yeniden çevriminin esas sıkıntısı olan şey bu filmde de mevcut, film süresi içinde anlatabileceği şeyden fazlasını anlatmaya çalışıyor, kalkıştığı bu boyundan büyük işi yüzüne gözüne bulaştırıyor ve 13th Friday'in adını duymayan bir izleyiciyi etkilemekten çok uzak kalıyor. Büyük ihtimalle yapımcılar Jason'ın ve hokey maskesinin yer almadığı bir remake'in iş yapmayacağını düşünmüşler ve üç filmde gelinen noktaya tek filmde gelmeye çalışmışlar.

Filme katilimiz Jason yüzüne sargı bezi gibi bir şey sararak başlıyor daha sonra hokey maskesini buluyor ve aslında bu sahne filmin en önemli kırılma noktasını oluşturuyor. Eğer filmde böyle bir sahne olmasaydı ve Jason'ı direk hokey maskesiyle görseydik bu filmi bir remake olarak değil bir devam filmi olarak ele alabilirdik. Jason'ın da maskeyi takana kadar sıradan bir katil gibi olduğunu maskeyi taktıktan sonra sadece birkaç sahnede ki bunlardan biri maskeyi takış sahnesi -bu kesinlikle üçüncü filmden daha etkileyici bir biçimde işlenmiş- bir diğeri de uzakdoğulu sinir bozucu kurbanın arkasında tepede sallanan ampülün altında belirdiği sahne.

Sinirbozucu uzakdoğulu kurban demişken karaktere değinmekte fayda var. Her korku filminde sinir bozucu bir karakter mevcutki ama 13th Friday'in yeniden çevriminde yer alan neredeyse tüm karakterleri sinir bozucu yapmayı başarmışlar. Öyle ki hiçbir karaktere kendinizi yakın hissedemiyorsunuz. Eğer bir slasher filminde izleyici kendisini bir karaktere yakın hissedemiyorsa yönetmenin filmdeki gerilimi izleyiciye aktarma konusunda işi çok zordur, zaten 13th Friday'de de yönetmen Marcus Nispel bunu başaramıyor, daha doğrusu yarattığı karanlık ortamı hareketli kameralara boğarak bunun için çaba bile göstermiyor. Ayrıca filmin ırkçılık konusuna zenci karakter üzerinden yapılan esprilerle mesaj vermeye çalışmasını da çok ucuz bulduğumu belirtmek isterim.

Filmin kan dozajına bahsetmek gerekirse 70'lerin, 80'lerin korku filmlerinin yanına yanaşmadığını günümüz korku sinemasının Saw, Hostel gibi örneklerine göre de kansız bir yapım olduğunu bile söylemek mümkün. Slasher filmlerinde alıştığımız üzere çok fazla kanlı ölüm görmüyoruz. Kısacası izlerken mideniz bulanmayacaktır, gerçi ben Movimax'de izledim, sansürlemişlerdir büyük ihtimalle.. Ölüm sahnelerinin ise gerçeklikten çok uzak olması koskoca 13th Friday efsanesini ayaklar altına almış. Filmin müziklerine geldiğimiz zaman, filmin jeneriğinde 13th Friday serisinin efsane müziğini (Chi-Chi-Chi-Cha-Cha-Cha) duyabiliyorsunuz ama sebebini anlayamadığım bir şekilde filmin geri kalanında bu müzik yerine akılda kalmayan başka müzikler kullanılmak istemiş ve efsanenin en önemli öğelerinden biri çöpe atılmış. Bu açıdan malesef karşımızda müziklerle desteklenmeyen bir slasher var..

Rob Zombie'nin ilk Halloween remake'inde Michael Myers orjinalinden farklı olarak dev bir adam olmuş ve tarzı Jason'a benzemişti, Rob Zombie'nin ikinci Halloween'in de ise Myers'ın cinayetleri annesi için işlediği vurgulanmış, Michael Myers'ın tüm gizemi yerle bir olmakla kalmamış, Michael Myers ile Jason Voorhees karıştırılmış. Sanırım Rob Zombie, Halloween yerine 13th Friday'e el atsaydı iki serinin fanları içinde herşey çok daha güzel olabilirdi çünkü bu filmde Jason olması gerektiğinden çok daha zeki bir katil olmuş. Kurbanlarına kurduğu tuzaklar, evinin altına açtığı labirent gibi tüneller falan, zeka bakımından geri bir katilin yapabileceği şeylerden çok daha komplike hareketler.

Filmdeki oyunculuklarına baktığımızda ise Jason yine Jason maske sayesinde oyuncular değişse de duygusuz adam her filmde aynı donuklukla beyaz perdeye bir şekilde yansıtılıyor zaten. Gerçi Jason'ı canlandıran Derek Mears'ın maskesiz halininde gerçek hayatta gayet ürkütücü olduğunu söylemek mümkün. Eli yüzü düzgün diyebileceğimiz hatta filmdeki esas kız kontenjanını dolduran Whitney karakterini canlandıran Amanda Righetti'nin performansının final sahnesine kadar başarılı olduğunu söylemek mümkün. Artık klasikleşen her filmde kurbanın son bir umut Jason'ın çocukluğuna inip onu sakinleştirme çalışmaları sırasında yaptığı konuşmayla sınıfta kalıyor genç aktör diyecektim ki '83 doğumluymuş. Whitney'in abisi, asi ama akıllanmış Clay karakterini canlandıran Jared Padalecki'nin ise elinden geldiğini yaptığını söylemek mümkün. Filmde Desperate Housewives'da canlandırdığı Karl karakteriyle hatırladığımız Richard Burgi'yi polis olarak görmek de güzel bir ayrıntı olmuş.

Sözün özü, 13th Friday'i remakeler arasında bir yere koymak gerekirse Texas Chainsaw Massacre'ın remake'inden kötü Halloween'in remake'inden iyi bir film diyebiliriz ama etkileyici ve korkutucu bir film olmaktan çok uzak. Seri haline dönüşmüş kült korku filmlerinin sanırım en kötü yanı ise serinin baştan başlatılması. Texas Chainsaw Massacre'da böyle bir durum söz konusu değildi, zaten Texas Chainsaw Massacare'in devam filmlerinin kendisine bir kitle kazandırdığından söz etmekten zor iken yapımcılar ikinci filmi bir prequel ile geçiştirip hikayenin başını anlatarak durumu kotarmışlardı. Halloween'de ise 8 filmlik seri başa döndü ve 2011 yılında remake'in üçüncü filmini izleyeceğiz. Malesef 13th Friday'in remake'i de Halloween'in izinden gidiyor ve önümüzdeki yıllarda bir remake olarak 13th Friday Part 2'yu izlemek zorunda kalacağız. Filme 10 üzerinden not 4 veriyorum. Slasher türünden başka korku filminden etkilenmem diyorsanız ve günümüzde slasher örnekleri son derece kısıtlıyken 13th Friday'in remake'ine bir göz atabilirsiniz..

Nerden Nereye #2

2010-04-23T14:26:00.004+03:00

Bu seriyi tam unutmuşken yeni bir postla canlandırmanın zamanı geldi. Yukarıda gördüğünüz adamı, daha doğrusu genç halini hatırlamıyorsanız çocukluğunuzun hiçbir dönemi 90'lardan geçmemiş ya da anti sosyal bir çocukluğunuz olmuştur. Resimdeki adam Austin St. John kendisi çocukluğumun favorisi Power Rangers dizisinde kırmızı ranger'ı ve ekibin lideri Jason Lee Scott'ı canlandıran oyuncu. Şimdi ise eski oyuncu. Austin St. John, Power Rangers'ın ilk sezonundan sonra diziden ayrılmış daha sonra zaman zaman geri dönmüştü. Diziden erken ayrılmasına rağmen en tüm zamanların sevilen Power Rangers karakterini canlandıran Austin St. John'un günümüzdeki fotoğrafına bakınca sizde benim gibi şaşırmışsınızdır. O genç kaslı adam gitmiş, yerine pis şişko bir herif gelmiş..

İnternette araştırırken Austin St. John'un 1993 yılında Power Rangers'da oynarken 17 yaşında olduğunu öğrendim. Oysa bana o zamanlar dev gibi biri gelirdi, 17 yaşında falan olacağı hiç aklımdan geçmezdi. Austin St. John'un filmografisinde Footsteps adlı bir dizi aldığı küçük bir rol dışında Power Rangers dışında herhangi bir dizi ya da film bulunmuyor. Yukarıdaki fotoğrafıda Power Rangers'ın 15.yılı dolayısıyla yapılan buluşmalardan birinde "Şimdi neredeler?" konu bir panelden çekilmiş. Austin St. John şuanda oyunculuğu bırakmış. Diğer rol arkadaşları gibi sadece spor hocalığı, dövüş sanatı eğitmenliği vs. de yapmıyor, Washington DC'de sağlık görevlisi olarak çalışıyor. Sanırım bu meslek değişikliği ona hiç iyi gelmemiş. Bir zamanlar kendisi hakkında gay porno film yıldızı oldu gibi iddialar ortada dolaşan, Austin St. John, şuanda içinde bulunduğu fiziksel konum dolayısıyla öyle bir kariyerden çok uzak görünüyor..

Bahsi geçen panelin videosunu buraya tıklayarak izleyebilir hatta uzun uzun Youtube'daki altı bölümüne bakabilir, güzel bir nostalji yaşayabilirsiniz.

Nerden Nereye #1